Αργύρης Κόκορης

Εδώ είναι του Ρασούλη

Η παράσταση «Εδώ είναι του Ρασούλη» είναι ένα μεγάλο αφιέρωμα – γιορτή στο σπουδαίο καλλιτέχνη, που ξεκίνησε από την Αθήνα τον Γενάρη που μας πέρασε και θα ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα.

Σημαντική στάση η αγαπημένη Θεσσαλονίκη του Ρασούλη! Το μήνα Μάρτιο, που κλείνουν τρία χρόνια από το «φευγιό» του… Το σχήμα, μαζί με πολλούς και αγαπημένους ερμηνευτές, θα βρεθεί στις 29 Μαρτίου, στο ζεστό αγαπημένο χώρο του Love Casual Living.


 http://www.zougla.gr/politismos/article/edo-ine-tou-rasouli

Εφυγε και ο Νίκος Δημητράτος...

Αυτό το 2013 ήταν μιά χρονιά που πήρε πολλούς αγαπημένους ανθρώπους, επώνυμους και δικους μου... δε θυμάμαι άλλη χρονιά να έχουν φύγει τόσοι συγγενείς, φίλοι, γείτονες, γνωστοί, αλλά και επώνυμοι... 

Έφυγε χθες από τη ζωή ο Νίκος ο Δημητράτος, ο τραγουδιστής και πρωταγωνιστής του" Ρεμπέτικου" του Φέρρη. Ιδανικός ερμηνευτής και ηθοποιός, αδικημένος όμως στη συνέχεια και πιο πριν, από τις διανομές στους ρόλους των θιάσων, προτιμώντας απο άποψη να παρεμένει στη ημίφως της δημοσιότητας... Ο Νίκος είχε στο τραγούδι του ένα ιδιαίτερο τρόπο ερμηνείας, μιά λεβεντωσύνη και αλήθεια που δεν μπορούσε να κρυφτεί "υπό το μόδιον". Λεβέντης και άντρας σε όλα του, περιφρονητής του παρά, καλλιτέχνης βαθειά ποιοτικός, με περιεχόμενο και αξία!!! 



Είχα την τύχη να τον γνωρίσω σε κάποια μεγάλη συναυλία του Χατζηνάσιου στην Κρήτη όπου συμμετείχε πριν 20 περίπου χρόνια... Εκείνο το βράδυ συμφάγαμε και ήπιαμε με τους συντελεστές της παράστασης. Πριν πάμε στην ταβέρνα μιλήσαμε λίγο με το Νίκο, αλλά μιά παλιά του φίλη μας τον πήρε τελικά με την παρέας της και έστι δεν γνωρίστηκα περαιτέρω μαζί του... Εκείνο το βράδυ πραγματικά έιχε κλέψει την παράσταση, με τα φωνητικά του ανεβάσματα του εκεί που κανεις δεν ανέβαινε τόσο ψηλά...!!! 

Στις εκπομπές του Σπύρου Παπαδόπουλου και σε άλλες εκπομπές όταν συμμετείχε πραγματικά τις ομόρφιζε και πλούτιζε, με την πρωτοτυπία και την αισθαντικότητα των ερμηνειών του!! Κρίμα, τέτοιο παλληκάρι... 

Λιζέτα Καλημέρη, Δημήτρης Λάππας, στον "Τζίτζικα"

Το ξεφτιλίκι του Μάλαμα...

ΑΠΑΓΟΡΕΨΕ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΟΝΙΩΝ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΣΤΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΤΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΤΡΑΣ  

Μεγάλη απογοήτευση εχτές το βράδυ (Σάββατο 7-9-2013) στο θέατρο Πέτρας.

Ως φαν του Μάλαμα έχουμε βγάλει εισητήρια μια μεγάλη παρέα να τον απολαύσουμε στο θέατρο της πόλης μας.

Συμμετέχοντας στην Ένωση Γονέων Πετρούπολης, μαζί με εκπαιδευτικούς της Β/θμιας και Α/θμιας εκπαίδευσης έχουμε αποφασίσει να κάνουμε παρέμβαση-διαμαρτυρία στη συναυλία.

Το ίδιο άλλωστε κάναμε και το περασμένο Σάββατο, στον ίδιο χώρο, στη συναυλία-αφιέρωμα στο Θεοδωράκη "Ποιος τη ζωή μου".

Τι κάναμε;

Πριν την είσοδο και 1 ώρα πριν τη συναυλία κρατούσαμε ένα πανώ που έλεγε "Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΔΕΝ  ΒΟΛΕΥΕΤΑΙ ΜΕ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΟΥΡΑΝΟ - ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ - Γ' ΕΛΜΕ - ΕΝΩΣΕΙΣ ΓΟΝΕΩΝ - Δ. ΓΛΗΝΟΣ" μοιράζαμε κείμενο ενημερωτικό με τις εξελίξεις στο χώρο της παιδείας και πριν αρχίσει η συναυλία ανεβήκαμε με το πανώ στη σκηνή και ο πρόεδρος της ΕΛΜΕ της περιοχής μας είπε δυο λόγια για την ισοπέδωση του δημόσιου σχολείου και προέτρεψε τον κόσμο να αντιδράσουμε όλοι μαζί για την ανατροπή της παρούσας κατάστασης. Όλο αυτό είχε διάρκεια περίπου 3 λεπτά.

Το ίδιο θελήσαμε να κάνουμε και στη συναυλία του Μάλαμα. Πριν την έναρξη της συναυλίας ζητήσαμε από την υπεύθυνη παραγωγής να μας επιτρέψει αυτή την παρέμβαση. Μας απάντησε πως αυτό δεν επιτρέπεται, δεν το έχει επιτρέψει ο Μάλαμας σε κανέναν φορέα, σε καμμία προηγούμενη συναυλία του, οπότε ούτε και σ' εμάς.

Ζητήσαμε να το ξανασκεφτεί λόγω της κρισιμότητας των ημερών, ενώ απευθυνθήκαμε και στο Δήμαρχο Πετρούπολης και τον αντιδήμαρχο Παιδείας να παρέμβουν και να αιτηθούν κι εκείνοι να μας επιτραπεί η είσοδος, αλλά πήραν την ίδια απάντηση μ' εμάς. Τότε, παρόλο που δεν είμασταν πολλοί, αποφασίσαμε να μπούμε στο χώρο της συναυλίας παρά την απαγόρευση.

Στην είσοδο όμως, παρεμβαίνουν οι "μπράβοι" του κ. Μάλαμα και μας εμποδίζουν να μπούμε μέσα με το πανώ. Αρχίζουν οι φωνές "Αφήστε μας να μπούμε, Είναι δικαίωμά μας, Έχουμε ελευθερία λόγου, Τα πάντα καταρρέουν, 1 πανώ θα ανοίξουμε, δυο λόγια θα πούμε" εκείνοι μας έσπρωχναν, δεν μας άφηναν, προσπάθησαν να πάρουν το πανώ, οι τελευταίοι θεατές που έμπαιναν στο συναυλιακό χώρο αντέδρασαν και μας υποστήριξαν λέγοντας ότι είναι άδικο να μην αφήνουν μια 3λεπτη παρέμβαση στις δύσκολες εποχές που ζούμε, πέσανε και κάτι μπουνιές, και στην αναμπουμπούλα, δύο μέλη της πρωτοβουλίας πήραν το πανώ και τρέχοντας μπήκαμε στο θέατρο (εννοείται με τα εισιτήριά τους ανά χείρας μιας και οι "τζαμπατζήδες" στις εποχές μας δολοφονούνται!).

Κι ενώ η υπόλοιπη παρέα μας περίμενε στο κέντρο του θεάτρου στο δεύτερο διάζωμα, καθήσαμε μαζί τους, ανοίξαμε το πανώ και μεταξύ των τραγουδιών που άναβαν τα φώτα το σηκώναμε να το βλέπει ο κόσμος. Και το είδε ο κόσμος και μας ενθάρρυνε ο κόσμος.

Ο Μάλαμας δεν είπε τίποτε. Δεν έκανε κανένα σχόλιο. Δεν μας εξήγησε γιατί δεν μας επέτρεψε την παρέμβαση-διαμαρτυρία. ΑΙΣΧΟΣ!!!!!

Κι όχι μόνο δεν έκανε σχόλια αλλά ξεκινώντας τη συναυλία είπε στον κόσμο ότι "απ' ότι λένε ΚΑΠΟΙΟΙ!!!! η κατάσταση που ζούμε είναι απάνθρωπη!!!!!!!". Προφανώς ο ίδιος δεν τη βιώνει.

Τι λες "πουλάκι μου"; Εσύ ζεις σε άλλο πλανήτη και το μόνο που ακούς είναι τιτιβίσματα; Δεν βλέπεις τι γίνεται γύρω σου;

Δεν σας κρύβω ότι απογοητεύτηκα πάρα πολύ γιατί τον ακούω χρόνια και μου αρέσουν πολύ τα τραγούδια του, αλλά μετά από αυτό ένιωσα ένα βάρος και μια εμετική διάθεση. Στενοχωριέμαι αλλά του βάζω ένα μεγάλο Χ γιατί οι καιροί είναι χαλεποί κι άτομα που γυρίζουν την πλάτη στον αγώνα για την αξιοπρέπεια για την ίδια τη ζωή θα πρέπει να μας αφήνουν εντελώς αδιάφορους! Ακόμη περισσότερο όταν πρόκειται για καλλιτέχνες που θα έπρεπε να υψώσουν τη φωνή τους, πρώτοι αυτοί, για να υπερασπίσουν τον απλό κόσμο. Εγώ δεν θέλω να πιστέψω σε μια τέχνη που την εκπροσωπούν μια Δημουλά, μια Διβάνη κι ένας Μάλαμας.

Θεωρώ πως όλα όσα αναφέρω παραπάνω πρέπει να γίνουν γνωστά στον κόσμο και προτείνω σε όποιον συμφωνεί μαζί μου να το αναρτήσει στον τοίχο του για να ενημερωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι.

Ρούλα Τζιωρτζιώτη-Αλατζάκη

Γραμματέας Ένωσης Γονέων Πετρούπολης

alfavita.gr

Το λαούτο και το βιολί στην έντεχνη μουσική, στην "Αναγέννηση"

όλα γιά τα φράγκα Χαρουλίτα...

 Κορδελιάστρα ήταν και γιά μοντελίστ πήγαινε... σε μιά μάλιστα συνέντευξη δεν ήθελε ούτε καν να αναφέρει το "μοντελίστ" που αντιστοιχούσε κάποτε στην πιό "ανεβασμένη" μοδίστρα... όλα αυτά γύρω στο 1965-1969, όταν πίστεψε ότι η καλή της φωνή μπορεί να την οδηγήσει μακρυά από αυτή τη ζωή, τη μάλλον μίζερη.

  Σήμερα κολυμπάει στα πλούτη, τεράστιες περιουσίες ακίνητα, μετοχές, ομόλογα, καταθέσεις και ποιός ξέρει τι άλλο.. σκοτιστήκαμε στο φινάλε... και τα ΚΡΑΤΙΚΑ ΚΑΝΑΛΙΑ, εκεί, επίμονα να της κάνουν πανάκριβες παραγωγές για να "φάει" "πολιτισμό" ο λαός, να μην ακούσει οτιδήποτε άλλο, εί μη μόνο τα θέλω του Μάτσα και του κάθε βολεμένου μεγαλοεργολάβου της ελληνικης μουσικής παραγωγής.

 Κι ο λαουτζίκος, ο χτυπημένος από τα ΜΝΗΜΟΝΙΑ γιά τα οποία η συγκεκριμένη "αξία" (έτσι λέει γιά τον εαυτό της) "δε λέει κουβέντα", ο λαός αυτός λοιπόν, να πάει να τ'ακουμπήσει στη Χαρούλα, την "απλή" τη "λαϊκιά"... έλεος σύντροφοι, σκεφτείτε ότι εμείς σας πληρώνουμε με το 50ρικο κάθε ηλεκτροδοτούμενης επιφάνειας το χρόνο!!!

Δεν είναι μόνο η παραπάνω χρυσολάρυγγη... δύο, τρεις ακόμα μεγαλοκοπέλλες, που μόλις πρόκειται να ανεβούν τα σκαλιά κάποιου Μέγαρου ή Ηρώδειου ή Παλλάς, ανοίγουν διάπλατα τα κανάλια, να μας πουν τον "πόνο"τους... Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε...


ΥΓ

Ειι ψιτ.. ο λαός πεινάει... ο λαός αυτοκτονεί...

Ο στιχουργός του "Θα πιώ απόψε το φεγγάρι" σε ρόλο ρεμπετολόγου...

  Ο Λε-Πά του λαϊκού μας τραγουδιού, και όχι μόνο... του ελαφρού, του ελαφρολαϊκού, του εντεχνολαϊκού και του εντέχνου, ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, κυκλοφόρησε ένα ακόμα βιβλίο γιά τους ρεμπέτες, μετά το πολύ καλό, "Να συλληφθεί το ντουμάνι". (Καστανιώτης-2004, είναι στην 6η έκδοση)

Και καλά, είναι μομφή το να έχει γράψει το 1969, τραγουδάκια γιά μιούζικαλ με ελαφρο-νεο-ρομαντικά στιχάκια όπως "Θα πιώ απόψε το φεγγάρι", με έναν Πουλόπουλο σε ρόλο μοιραίου αγοριού με την κιθάρα και τα γυμνά πόδια ή το "Ανοιξε πέτρααα..." με τη Μαρινέλλα, που απογείωσε έκτοτε τη σόλο καρριέρα της;;
(διόρθωση γιά όσους διάβασαν την αρχική δημοσίευση: το "Σε βλέπω στο ποτήρι μου "είναι του Ηλία Λυμπερόπουλου... και η Τζένη Βάνου φυσικά παραμένει η απίστευτη φωνή του ελληνικού τραγουδιού με πολλές προτάσεις από το εξωτερικό που όμως απέριψε...)
Μομφή λοιπόν δεν είναι, αλλά τι να κάνουμε, τα τραγούδια αυτά και το λάϊφ στάϊλ τους έχουν καταγραφεί, και χωρίς ναναι κακά ασφαλώς, απέχουν πόρρω από το ρεμπέτικο και ξενίζει αυτή η ενασχόληση του τόσο πετυχημένου στιχουργού του "Μη μιλάς κινδυνεύει η Ελλάς" και του "Με σκότωσε γιατί την αγαπούσα" με τους δημιουργούς του "Βρε μάγκα το μαχαίρι σου" ή "Στην Ελλάδα δεν μπορώ".

  Το βιβλίο έχει τίτλο "Μάγκες πιάστε τα γιοφύρια" και μιλώντας γιά αυτό καθαυτό το περιεχόμενο του, τα κεφάλαια του είναι 15, σύν ένας περιεκτικός πρόλογος. Στο κάθ'ενα κεφάλαιο ο Λ.Π. καταπιάνεται με ένα πρόσωπο του λαϊκού μας τραγουδιού και αν εξαιρεθεί ο Πυθαγόρας, ο Δημήτρης Χριστοδούλου και ο Αλέκος Σακελλάριος, όλα τα άλλα πρόσωπα είναι του ρεμπέτικου, συμπεριλαμβανομένου του Γ.Ζαμπέτα. 
  Το βιβλίο κυλάει ευχάριστα στις 210 σελίδες του, ο Λ.Π. γνωρίζει ότι απευθύνεται στο κοινό του, εννοώντας τους συνήθεις αγοραστές των βιβλίων του, σε ένα χώρο που μάλλον τα πάει καλά τελευταία ενώ στη στιχουργία πλέον δεν παράγει και στο κοινό των τηλεοπτικών του εκπομπών, που αντικειμενικά ήταν καλές.
Επίσης γνωρίζοντας ότι θα το διαβάσουν και οι πλείστοι των ενασχολούμενων με το ρεμπέτικο, που δεν είναι και λίγοι -ίσως γι'αυτό εξακολουθεί να ασχολείται με το αντικείμενο...- ρίχνει τις σποντίτσες του και τα σχόλια του γιά τους γνωστούς "ρεμπετολόγους". Τουλάχιστον είναι ειλικρινής και δεδομένου εκτός του χώρου αυτού, μπορεί να αμφισβητεί ή να προσεταιρίζεται κατά το δοκούν, το είδος...
 Τα πρόσωπα για τα οποία γράφει ο Παπαδόπουλος είναι :
Στέλιος Καζαντζίδης, Κώστας Βίρβος, Παναγιώτης Τούντας, Γιάννης Παπαϊωάννου, Γιώργος Ζαμπέτας, Πυθαγόρας, Βασίλης Τσιτσάνης, Ρόζα Εσκενάζυ, Απόστολος Καλδάρας, Ανέστης Δελιάς, Μανώλης Χιώτης, Χρήστος Κολοκοτρώνης, Τάσος Σχορέλης, Δημήτρης Χριστοδούλου και Αλέκος Σακελλάριος. 

Μέσα από τα προσωπικά του ενθυμήματα γιά όλους εκτός από τους, Δελιά, Τούντα και Χιώτη, μαθαίνουμε ενδιαφέρουσες πτυχές από τα προσωπικά τους βιώματα και μέσω των  διηγήσεων τους επίσης σημαντικά ντοκουμέντα που αφορούν το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι !!

Πρόλογος
[...]Αυτή τη φορά, το κύριο μέρος του βιβλίου προέρχεται από δημοσιευμένα κείμενα μου στο περιοδικό "Οάσις", επίσης από την εφημερίδα όπου δουλεύω, αλλά και από ομιλίες μου. Υπάρχει και ένα ανέκδοτο κείμενο.[...]

Σ.Καζαντζίδης

[...] Ο Καζαντζίδης, ως τραγουδιστικό μέγεθος, είναι ανυπέρβλητος. Και όταν μιλάμε γιά τραγουδιστικό μέγεθος, δεν εννοούμε μόνο φωνή. Εννοούμε και φωτιά που βγαίνει από τα σπλάχνα, εννοούμε λάβα που ξεχύνεται γιά να βγάλει ολόκληρο το αχ της αγανάκτησης και του παράπονου ενός φτωχού, ανυπεράσπιστου, κυνηγημένου και χωρίς ελπίδα ανθρώπου. Ξέρετε τι είπε κάποτε σ'έναν πολύ καλό τραγουδιστή, που δεν έβγαζε, όμως, αυτό το αχ της ταλαιπωρίας και της οργής, ο Καζαντζίδης; "Φίλε μου, είσαι εξαίρετος τραγουδιστής. Δεν θα γίνεις όμως ποτέ μεγάλος. Γιατί δεν έχεις φάει σφαλιάρα από χωροφύλακα! Γιατί δεν βρέθηκες ποτέ στους πέντε δρόμους. Γιατί δεν ένιωσες ποτέ να σου φέρονται σαν να είσαι σκουπίδι".[...]
 
Ας μην μεταφέρουμε άλλα αποσπάσματα, άλλωστε είναι αρκετά φτηνό βιβλίο, μόλις 6 ευρώ (στον Ιανό) και αξίζει να αγοραστεί! Ενδεικτικά, έχουν πολύ ενδιαφέρον οι αναφορές του μπαρμπα Γιάννη Παπαϊωάννου γιά το πως έμαθε μπουζούκι (από το μπαρμπα Θανάση), στην αποθήκη με σανά του Γκινόπουλου, οι αναφορές στον Τάσο Σχορέλη με τον οποίο πήραν μαζί πολλές συνεντεύξεις -κάτι που αποκαλύπτει μόλις τώρα!!- η σκηνή με τον "καυγά" ανάμεσα στο Χριστοδούλου και το Λειβαδίτη παρόντος του Παπαδόπουλου μέσα σε ένα ταξί, αναφορές στο Σακελλάριο και άλλα...

Στον αστερισμό του Χαρούλη...

  Εντάξει δεν είναι κακός ο Χαρούλης, ένας μέτριος εκτελεστής, ένας καλός μίμος του Ξυλούρη και ένας απίστευτα καλος διαχειριστής της όποιας εντεχνο-παραδοσιακής εικόνας του. Αυτό που μας εκπλήσσει είναι η τρελλή αποδοχή που έχει από το χώρο του εντεχνο-σοβαρού τραγουδιού της χώρας, που άλλοτε "έσκυψε" σε ένα Λοϊζο, ένα Μούτση, ένα Μαμαγκάκη... γιά να μην πάμε στους μεγάλους Μίκη και Μάνο...

Με όλη μας την αγάπη στο συμπατριώτη και όλο το σέβας στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού και των καταξιωμένων δημιουργών του...

Η δισκογραφική "Olympic"

Από το βιβλίο -κατάλογο που μόλις κυκλοφόρησε ο Διονύσης Μανιάτης αντλούμε πολύτιμα στοιχεία !! Οχι μόνο πολύτιμα, υπερπολύτιμα !!
Γενικά ο πολύς κόσμος αν όχι όλος, έχει μια εικόνα γιά τις δισκογραφικές εταιρείες, ότι ο Λαμπρόπουλος και ο Μάτσας και κατα δεύτερο λόγο ο Πατσιφάς με τη "Λύρα" ήταν το παν. Η αλήθεια είναι ότι οι εταιρείες των δύο πρώτων σίγουρα εξέδωσαν ένα μεγάλο ποσοστό της ελληνικής δημιουργίας και αποτέλεσαν τον κορμό της μουσικής παραγωγής,  μετά το 1930 και ειδικότερα μετά το 1960 με την κυκλοφόρία των δίσκων 45 και 33 στροφών, όταν οι πωλήσεις αθροιστικά, όχι μόνο ανέβηκαν αλλά εκτοξεύτηκαν, πλην όμως και άλλες εταιρείες πήραν πάνω τους το ρίσκο να εκδώσουν μουσικές δημιουργίες και να ανταγωνιστούν στα ίσα τους πολυεθνικούς αυτούς κολοσσούς, με τα τεράστια στούντιο, τα εργοστάσια, τις αποθήκες, τη διακίνηση και όλα τα συμπαρομαρτούντα.

Το τοπίο στην αγορά μουσικής 

Οι πωλήσεις στη δισκογραφία μετά το 1960 οπότε καθιερώνεται ο δίσκος των 45 στρ. που ήταν φτηνός και μπορούσε κάποιος να πάει στο δισκάδικο της γειτονιάς και να ψωνίσει τα τραγούδια που του άρεσαν, αυξήθηκαν με λογαριθμική πρόοδο. Το εισόδημα του έλληνα και δη του αθηναίου, μετά από μιά πολύ δύσκολη 10ετία, μέσα από τις στάχτες του παγκόσμιου και του εμφύλιου πολέμου, έγινε πλέον σταθερό ή διαρκώς αυξανόμενο. Και αν οι πάντες σήμερα κατακεραυνώνουν τον Καραμανλή ή οποιονδήποτε άλλο για το φαινόμενο της "αντιπαροχής", σήμερα ειδικά με την τεράστια αυτή κρίση καταλαβαίνουμε πως το οικονομικό θαύμα των δεκαετιών αυτων, στήθηκε κατά 80 % στην οικοδομή και στην αστυφιλία. Δύο παράγοντες που στο γιγαντισμό τους έφεραν παρενέργειες, στρεβλώσεις και αλλοιώσεις ακόμα και συνειδήσεων... πράγματα που είναι βέβαια μέσα στην ανθρώπινη φύση, αλλά ακόμα τρέχουμε να σώσουμε ότι μπορούμε αφου η συνέχεια μας επιφύλασσε μια "σοσιαλιστική" και μία "φιλελεύθερη" λαίλαπα, με αγορές του αιώνα, με θαλασσοδάνεια, με λαμογιές απύθμενες, με ένα στρεβλό κρατισμό, παράλληλα με μία φιλελεύθερη οικονομία τύπου μπανανίας και άλλα φαιδρά όσο και τραγικά...

   Γιά να γυρίσουμε στο αρχικό θέμα μας, οι εταιρείες που έπαιξαν ρόλο στην ελληνική μουσική παραγωγή μετά το 1960 ήταν αρκετές. Επιχειρηματίες που αψήφισαν τις όποιες δυσκολίες και τα 'βαλαν με τους μεγάλους της μουσικής βιομηχανίας. Ο Πατσιφάς με τη "Λύρα" ήταν αυτός που ξεχώρισε από όλες αυτές τις προσπάθειες και από κάποιο σημείο και μετά έδωσε περισσότερο βαρύτητα στις 33 στροφές. Σίγουρα όμως ο Πατσιφάς έριξε το βάρος και στην ποιότητα, όπως αυτός ίσως την ενοούσε, που όμως συμβάδιζε με την αισθητική της διανόησης του τότε αν όχι της πολύ βαρειάς διανόησης, ενός κόσμου που εκινείτο από το κέντρο και αριστερότερα και που επιζητούσε το όχι λαϊκό, όχι "κοσμικό", όχι ξενόφερτο και γενικότερα αυτό που εκ των υστέρων ονομάστηκε έντεχνο, με τις όποιες θυσίες στον οικονομικό τομέα. Η ιστορία τον δικαίωσε και με το παραπάνω...
  Από τις άλλες "ανεξάρτητες" καθαρά ελληνικές εταιρείες, αυτές που επίσης ξεχώρισαν ήταν οι : Nina, Panivar, Panavox, Polyphone, Olympic, Vassipap, Zodiac και Βεντέτα.
Υπήρξαν και άλλες ξένες εταιρείες που με την κυκλοφορία των 45ριών μπήκαν στο παιγνίδι, όπως οι : RCA, CBS, Polydor, Philips κ.α. και έτσι έκαναν το τοπίο στη δισκογραφία να είναι ένα πραγματικό πανηγύρι, με μεγάλους ανταγωνισμούς, μεταγραφές, ίντριγκες και επίσης μεγάλους τζίρους !!

Κυττώντας στους καταλόγους του Δ.Μανιάτη στην εταιρεία Olympic, διαπιστώνουμε ότι δεν ήταν καθόλου μικρή η παραγωγή της και βγήκαν σε αυτήν σημαντικότατα τραγούδια του λαϊκού και του δημοτικού, αρκετά του ελαφρού και ποπ και λίγα του ρεμπέτικου.
Η εταιρεία ξεκίνησε το 1967 και σταμάτησε τη λειτουργία της -όπως φαίνεται απο τους κωδικούς- στα 1975. Κάποια σειρά έκλεισε το 1972 ενώ κάποια άλλη συνέχισε έως το 1975. 

Olympia

Μία άλλη εταιρεία με παραπλήσιο όνομα, η "Olympia", έβγαλε 17 δισκάκια μέσα στο 1968 και μάλλον δεν έχει σχέση με την Olympic αφου βλέπουμε άλλα ονόματα καλλιτεχνών να ηχογραφούν εκει. Στην Olympia είναι άξιο λόγου ότι ηχογραφεί η Σούλα Καλφοπούλου δύο τραγούδια του αδερφού της Σπύρου : "Αγάπη με μουρμούρα να ζήσει δεν μπορεί" και "Ή τώρα ή ποτέ". Επίσης στην ίδια εταιρεία ηχογραφούνται 6 τραγούδια του Σπύρου Πιπεράκη, κιθαρίστα του Ζαμπέτα και συνθέτη του πασίγνωστου άσματος "Είμαι φίνο φανταράκι" σε στίχους Κώστα Φέρρη. Ακόμα ένα αξιοσημείωτο είναι 2 τραγούδια συνθέσεις του Στέλιου Χρυσίνη, τραγουδισμένα απο τους : Των.Κωνσταντόπουλο & Τ.Ρετσίνα.
 
Olympic

Η Olympic ξεκινάει το 1968 με τον κωδικό 75000 με τον άγνωστο σε μας τραγουδιστή Δημ.Κρίτσαλο. Ο επόμενος δίσκος είναι με τον Γιώργο Ταλιούρη, πολύ γνωστό καλό λαϊκό τραγουδιστή, κατά πολλους εφάμιλλο του Καζαντζίδη. Τρίτος δίσκος είναι με το ρεμπέτη Γιάννη Κυριαζή και τα τραγούδια "Μποέμισσα", "Μινόρε της Αθήνας". Δεδομένου ότι ο Μανιάτης έχει ακούσει όλα αυτά τα τραγούδια, η "Μποέμισσα" έχει αστερίσκο, που σημαίνει πως είναι μεταγραφή απο τις 78 στροφές, φυσικά με την άδεια του αρχικού εκδότη. Τέτοιες συμφωνίες δια-εταιρικές πάντα γίνονταν και γίνονται, με το σχετικό αντάλλαγμα. Η λέξη "courtesy" που σημαίνει "παρεχωρήθει ευγενικώς", που βλέπουμε στο αμερικάνικο ρεπερτόριο, στην Ελλάδα είναι άγνωστη, αυτό είναι γενική διαπίστωση δεν αφορά τις συγκεκριμένες μόνο, είναι μία πάγια τακτική.
Στη συνέχεια ηχογραφούν οι : Παν.Σταθάκης, Γιωργ.Σερραίος, ο γνωστός από τον Ζαμπέτα επίσης Γιάννης Κουλουκάκης, Βαγγ.Πρέκας, Μιχ.Καπηλίδης, Γιαν.Ρώτας κ.α.
Δύο δίσκοι (τέσσερα τραγούδια) έχουν χρονολογία 1967 και γιαυτό πιό πάνω αναφέρουμε σαν χρόνο έναρξης το 1967, πλην όμως οι κωδικοί έχουν τέτοια αρίθμηση που δηλώνουν ότι μάλλον η εταιρεία ξεκίνησε το 1968 και ενδεχομενα αυτά είναι επανακυκλοφορίες από άλλη ίσως εταιρεία ή ηχογραφήσεις του 1967 που δεν εκδόθηκαν μέσα στο '67. Στη συνέχεια από την εταιρεία περνάνε πολλά μεγάλα ονόματα, που γιά το μέγεθος της ήταν πραγματικός άθλος, όπως επίσης σπουδαίο είναι και το συνολικό δισκογραφικό της έργο.
Η Ρόζα Εσκενάζη γράφει στα 1969 τα "Αηδόνι μου ζηλιάρικο" και "Νανούρισμα" και ο Στέλιος Χρυσίνης τα οργανικά : "Σέρβικο", "Συρτό πολίτικο"
 Το 1969 ο Μάρκος Βαμβακάρης γράφει εδώ "Τα όμορφα τα γαλανά σου μάτια" και την "Ατακτη" με τη χαρακτηριστική βαρειά φωνή του, δύο χρόνια μόλις πριν φύγει από τη ζωή!! Η "Φραγκοσυριανή" και "Τα ματόκλαδα σου λάμπουν" κυκλοφορούν επίσης το '69 αλλά σημειώνονται με αστερίσκο, άρα είναι μεταγραφή από τις 78 στροφές. Τότε ηχογραφεί και ο Στράτος "Γλυκοχαράζει ο ουρανός" και από μεταγραφή : "Εχει καρδιές που χαίρονται" (μανές).  
Το 1969 και '70 η εταιρεία στράφηκε στην ελληνική ποπ και κατά καλή της τύχη έκανε αρκετές επιτυχίες με τη Σόφη και τους New Hopes, τους Alba Aris & the Olympics (αυτος ο Aris δεν είμαι σίγουρος αν είναι ο Αρης Σαν...), το Μάϊκ Ροζάκη, τη Μαίρη Αλεξοπούλου, τους Vikings, τον Πολυχρονιάδη, την Αργυράκη κ.α. 
Μετά το 1971 η Ολύμπικ "απλώνεται" και γράφουν οι, Ζαμπέτας, Μοσχολιού, Μενιδιάτης, Ντάλη, Καλογιάννης, Λαμπράκη, μέχρι και η Μελίνα γράφει δύο τραγούδια το 1971.
Από το 1972 και μετά, η εταιρεία ασχολείται αρκετά με το παραδοσιακό, με καλλιτέχνες όπως : Ειρήνη Κονιτοπούλου, Αννα Καραμπεσίνη, Γιάννης Δερμιτζάκης -Δερμιτζογιάννης-, Σπύρος Σηφογιωργάκης, Δημήτρης Ζάχος, Ηλίας Παπαγεωργίου, Στέλλα Βήτου κ.α. 



  Ας δούμε τα πιό γνωστά  ονόματα καλλιτεχνών που πέρασαν από την Ολύμπικ, σε κάθε είδος :

Ρεμπέτικο 
Μάρκος Βαμβακάρης, Στράτος Παγιουμτζής, Ρόζα Εσκενάζυ, Στέλιος Χρυσίνης, Πρόδρομος Τσαουσάκης, Γιάννης Κυριαζής, Ανθούλα Αλιφραγκή, Πέτρος Γιαννακός (Κοκοβιός), Ευαγ.Σοκορέλης, Δημήτρης -Μίμης- Ξαπλαντέρης

Λαϊκό 
Γιώργος Ζαμπέτας, Άκης Πάνου, Βίκυ Μοσχολιού, Μιχάλης Μενιδιάτης, Γιώργος Ταλιούρης, Χαρούλα Λαμπράκη,  Τάκης Σούκας, Βούλα Πάλλα, Καίτη Ντάλη, Γιάννης Κουλουκάκης, Καίτη Θύμη, Ρένα Ντάλμα, Κώστας Καρουσάκης, Βασίλης Θεσσαλός, Ε.Λαβίδα, Βαγγέλης Πρέκας, Φώτης Στασουλάκης, Τάνια Ελληναίου, Σ.Σκορδίλης, Ζ.Κυριαζοπούλου, Χρήστος Στυλιανέας κ.α.   

Δημοτικό 
Ειρήνη Κονιτοπούλου, Αννα Καραμπεσίνη, Γιάννης Δερμιτζάκης -Δερμιτζογιάννης-, Κώστας Παπαδάκης (Ναύτης), Σπύρος Σηφογιωργάκης, Δημήτρης Ζάχος, Ηλίας Παπαγεωργίου, Στέλλα Βήτου, Παναγιώτης Κοκοντίνης, Βασίλης Χρυσανθόπουλος, Κώστας Πισίνας, Μίλτος Μάστορας, Γιώργος Κουτσουρής, Εφη Σαρρή, Θέατρο Δόρας Στράτου κ.α.

Μοντέρνο-ποπ 
Μάϊκ Ροζάκης, Γιώργος Πολυχρονιάδης, Μπέσσυ Αργυράκη, Vikings, Μαίρη Αλεξοπούλου, Σόφη και New Hopes, Alba Aris & the Olympics, Μ.Καλαβρός, Ελενα Θαλλή κ.α. 

Ελαφρό 
Μίμης Πλέσσας, Αλέκα Μαβίλη, Νέλλη Γκίνη, Αφοι Κατσάμπα, Τρίο Μορένο, Αφοι Τζαβάρα
 
Εντεχνο
Αντώνης Καλογιάννης, Δήμος Μούτσης, Μελίνα Μερκούρη 

 

Στα χρόνια αυτά η Olympic, γιά τον ιδιοκτήτη της οποίας δεν γνωρίζουμε το παραμικρό -ακόμα- έκανε πολλές επιτυχίες!! Ας δούμε τις σημαντικότερες :

1968

Εσυ 'σαι αριστοκράτισα - Γιώργος Ταλιούρης
Αηδόνι μου ζηλιάρικο/Νανούρισμα - Ρόζα Εσκενάζυ

1969

Στολίδι είσαι μόνη σου - Γιώργος Ταλιούρης  
Τα όμορφα τα γαλανά σου μάτια/Η άτακτη - Μάρκος Βαμβακάρης 
Το πιτσιρικάκι - Πρόδρομος Τσαουσάκης 
Συγχώρα με - Βούλα Πάλλα
Πετονιές - Π.Τσαουσάκης
Στη μαμά μου θα το πώ - Alba Aris and the Olympics 
Ετσι είναι η ζωή - Μάικ Ροζάκης
Francoise - Vikings (δεν το έχει ο Μανιάτης)
Μπαμ (οργανικό)/Ταταυλιανό χασάπικο - Μητσάκης, Κουλαξίζης
Το μπαγλαμά μου έσπασα/Μπεγλέρι και μαχαίρι - Π.Τσαουσάκης
Φτωχομπεκρής - Τσαουσάκης
Το τεμπελχανείο - Π.Τσαουσάκης

1970

Ωπα λα λα - Γ.Ταλιούρης

1971

Αλήτης - Βίκυ Μοσχολιού, Γ.Ζαμπέτας
Θα κλείσω τα μάτια - Βίκυ Μοσχολιού, Άκης Πάνου
Ο πενηντάρης/Με το χρήμα - Γ.Ζαμπέτας 
Πρέπει - Β.Μοσχολιού, Άκη Πάνου
Ο μέτοικος - Μελίνα Μερκούρη  1971
Όλες είσαστε ίδιες - Φώτης Στασουλάκης 
Σε θέλω - Μαίρη Αλεξοπούλου

1972

Τζιβαέρι - 'Αννα Καραμπεσίνη
Με κοτσάκια φανερώνω (Να σάγαπω΄ιντα θελα) - Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη
Ελα να πάμε σένα μέρος - Ε.Κονιτοπούλου
Ασπρα, κόκκινα. κίτρινα, μπλε/Ετσι ειν΄η ζωή - Βίκυ Μοσχολιού, Δήμος Μούτσης  
Ο Στέφανος - Αντώνης Καλογιάννης, Δήμος Μούτσης
Ο άτυχος - Σπύρος Σηφογιωργάκης 
Τα σωφεράκια - Δερμιτζογιάννης

1973

Μάλιστα κύριε - Ζαμπέτας
Μιά του κλέφτη - Χαρούλα Λαμπράκη  
Ο τυφλός - Γ.Πολυχρονιάδης
El Poropompero - Αφοι Κατσάμπα
Ηλεκτρονική εποχή - Μπέσσυ Αργυράκη, Δημ.Κωνσταντάρας

1974

Ερωτα μου αγιάτρευτε - Κώστας Καρουσάκης
Μη μου τη χαλάς - Κ.Καρουσάκης
Βάλε μου να πιώ - Κ.Καρουσάκης
Εγώ γιά το χατήρι σου - Κ.Καρουσάκης 

1975

Σούξου μούξου του - Λαμπράκη 
Μπαρόβια - Τάνια Ελληναίου

Το Νέο Κύμα δίπλα στο κύμα…

 Μια ξεχασμένη ιστορία από τα ωραία χρόνια της δεκαετίας του ’60 στις Σπέτσες, όταν τα καλοκαίρια γινόταν το επίκεντρο της καλλιτεχνικής Αθήνας.

Πάμε στο «Καρνάγιο», την καμάρα ενός ιστορικού κτιρίου των Σπετσών, που μετατράπηκε τη δεκαετία του ’60 σε αυτοσχέδια μπουάτ, να…ακούσουμε Γιώργο Ζωγράφο, Κώστα Χατζή και Ζορζ Μουστακί, παρέα με τη Μελίνα και τον Ζιλ Ντασέν. Του Γιώργου Καλφαγιάννη

Οι Σπέτσες έσφυζαν τότε από ζωή. Παλιές αποθήκες εμπορευμάτων γύρω από το Παλιό Λιμάνι άρχιζαν να παίρνουν ζωή, περνώντας από την ιδιοκτησία του Δημοσίου σε χέρια ιδιωτών. Ποιος να φανταζόταν στη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 ότι το επιβλητικό κτίριο με τις τρεις καμάρες, που χρησιμοποιούνταν ως αποθήκες σιτηρών, θα γινόταν 150 χρόνια αργότερα χώρος άνθησης της καλής ελληνικής μουσικής;
Η ιδέα της μπουάτ ανήκει στον Σπύρο Κουρούγενη, ιδιοκτήτη πολλών μπουάτ στην Αθήνα και αλλού, ο οποίος νοίκιασε την μία από τις τρεις καμάρες της παλιάς αποθήκης από την οικογένεια Μπελέση. Η τρίτη καμάρα ξεκίνησε ως ταρσανάς, αφού οι ιδιοκτήτες ήταν, και είναι, καραβομαραγκοί – ναυπηγοί. Γι’ αυτό και η μπουάτ ονομάσθηκε Καρνάγιο, συμβολίζοντας τη συνέχεια της παράδοσης της ναυπηγικής τέχνης, που είναι ταυτόσημη με τους Σπετσιώτες.

Γρήγορα το «Καρνάγιο» άρχισε να συγκεντρώνει την… αφρόκρεμα της οικονομικής και της καλλιτεχνικής ζωής του τόπου, όπως την οικογένεια του ευεργέτη των Σπετσών Σταύρου Νιάρχου, τον Ζιλ Ντασέν, με την αξέχαστη Μελίνα και όλο το επιτελείο του έργου «Ίλια, αγάπη μου», με τη Δέσπω Διαμαντίδου και άλλους μεγάλους ηθοποιούς. Στο πάλκο ο Κώστας Χατζής με την κιθάρα του διασκέδαζε τους θαμώνες για πολλά καλοκαίρια, αφού και αργότερα εμφανιζόταν σε άλλο κέντρο των Σπετσών, τη «Ρουλότα». Εκεί, το πάλκο ήταν μέσα στο σκαρί ενός μικρού καϊκιού (τρεχαντηριού). Όσο έμεινε ο Χατζής στο νησί, πολλοί νέοι Σπετσιώτες, μεταξύ αυτών και ο Δημήτρης Βασιλείου, διδάχτηκαν τα μυστικά της κιθάρας, χρήσιμα για τα πρώτα βήματα της καριέρας τους. Η κολλητή παρέα του ήταν η Μάγια Καλλιγά και οι φίλοι της, όπως ο Νότης Μαντάς, «ο κουρέας», όπως τον έλεγαν λόγω επαγγέλματος.

H μπουάτ ονομάσθηκε Καρνάγιο, συμβολίζοντας τη συνέχεια της παράδοσης της ναυπηγικής τέχνης στις Σπέτσες

Από το «Καρνάγιο» όμως πέρασαν και άλλα μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής, όπως ο Ζορζ Μουστακί, που σκόρπισε τη χαρά με τον ήχο της κιθάρας του και με τους Ολλανδούς και Γάλλους φίλους του, ο Γιώργος Ζωγράφος με τον… Ιρλανδό και τον Ιουδαίο, ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο Γιώργος Μούτσης, ο Νίκος Ξανθόπουλος, ο Μιχάλης Μαριδάκης, ο Γιάννης Πετρόπουλος, η Έλενα Κυρανά, ο Μανώλης Φωτίου, η Καίτη Χωματά, η Χαρούλα Ντάνου, η Βάσω Μεσηνέζη και πολλοί άλλοι.
Στο κέντρο «Τζώρτζης» των Σπετσών εμφανίστηκαν κατά καιρούς η Καίτη Γκρέυ, ο Μιχάλης Μενιδιάτης, ο Θόδωρος Πολυκανδριώτης, η Μιμίκα Καζαντζή, η Φούλη Δημητρίου, ο Ζαγοραίος, όπως και η Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη, το αηδόνι των νησιών, όπως την προσφώνησε ένας αμαξάς. Σε άλλα κέντρα εξάλλου (προς την περιοχή του «Ξενία») τραγούδησαν οι Τσαρμς, οι Άιντολς και οι Σέιλορς με τον Ντέμη Ρούσο και τον Βαγγέλη Παπαθανασίου.

Η ιστορία του κτιρίου
Η ιστορία του κτιρίου, όπου στεγάστηκε το «Καρνάγιο», ξεκινά στη διάρκεια της Επανάστασης του 1821. Το κτίσμα αποτελείτο από τρεις καμάρες κτιστές, κατάλληλες για αποθήκες εμπορευμάτων, κυρίως σιτηρών, καθώς στην περιοχή υπήρχαν 5 τουλάχιστον αλευρόμυλοι.
Κάθε καμάρα είχε μία είσοδο και ένα μεγάλο παράθυρο, όπως και τρεις ή τέσσερις φεγγίτες. Οι τελευταίοι ιδιοκτήτες ήταν ο Γιάννης Παπαγιάννης από τη Σίφνο, που είχε παντρευτεί Σπετσιώτισσα, ο οποίος είχε τις δύο καμάρες, τη βορινή και τη νοτιοανατολική, και η οικογένεια Μπελέση, που είχε την τρίτη καμάρα, στην οποία αργότερα στεγάστηκε το «Καρνάγιο», με πρωτοβουλία του Σπύρου Κουρούγενη, που νοίκιασε τον χώρο.
Ο Γιάννης Παπαγιάννης, ο μπαρμπα-Γιάννης Λαϊνάς, όπως τον ήξεραν και τον θυμούνται όλοι οι Σπετσιώτες, πέθανε σε ηλικία 98 περίπου ετών και εξυπηρετούσε το νησί φτιάχνοντας τα λαγήνια του πάνω από τα τρία τέταρτα του 20ού αιώνα. Γνώστης του πηλού και της αγγειοπλαστικής τέχνης –και λόγω καταγωγής, καθώς τα λαγήνια της Σίφνου είναι φημισμένα–, έφτιαχνε λαγήνια από άσπρο πηλό με ένα χερούλι και πλατύ στόμιο, και στάμνες από κόκκινο πηλό, μεγάλες και μικρές. Μερικές φορές έβρισκε χώμα και πηλό σε σημεία των Σπετσών και τα ανακάτευε με τον πηλό της Σίφνου, φτιάχνοντας έτσι ειδικά λαγήνια για τη μεταφορά υγρών (κρασιού, λαδιού κ.ά.). Ακόμη τον θυμάται όλο το νησί για την τέχνη, την εργατικότητα και την υπομονή του.

saronicmagazine

Ενα σπάνιο ταξίμι απο την "Οδό ονείρων" του Μάνου Χατζιδάκι

Διάλειμα ολίγων ετών...

Απο το κίνημα Α.Σ.Κ. (Αλλεργικοί Στην Καλαμπορτσιά)

Τι βλέπει ο Ελληνας περισσότερο στο διαδίκτυο

Τελευταία αναπτύσσεται όλο και περισσότερο η λογική των "περισσότερων views στο you tube" για να δειχθεί η επιτυχία ενός τραγουδιού ή η θεαματικότητα κάποιου άλλου βίντεο ή δρώμενου (event) κλπ
Και επειδή μιλάνε οι αριθμοί, ας δούμε τι βλεπουν περισσότερο οι Έλληνες, οι ψωροκωσταίοι... τη στιγμή αυτή, βράδυ της 25ης/11/12 



Τα νεανικά ραπ-χιπ χοπ-ποπ, ντανς κλπ είναι πολυ ψηλά γενικά και λογικό είναι. Οι Βέγκας είναι πρώτοι με ένα τραγούδι που έκανε επιτυχία στις ηλικίες κάτω των 25 και όχι μόνο αφου πολλές 40ρες το τραγουδάνε κουνώντας με πάθος το κεφάλι οδηγώντας ή στην κουζίνα... Το βίντεο ανέβηκε μόλις πριν 9 μήνες και έχει 13,5 εκατ. views!!!



Δεύτερος πρέπει να είναι ι Γιαννάκ'ς ι Βέρτ'ς, με το "Αν είσαι ένα αστέρι" σύνθεση του μπουζουξή Κυριάκου Παπαδόπουλου, σε στίχους του άγνωστου σε μας Γιώργου Τσοπάνη. Την όλη ενορχήστρωση κλπ έχει κάνει ο γνωστός απο τα  Greek Idol (ή κάπως έτσι) , παραγωγός και κιθαρίστας Αντώνης Γούναρης.
Το άσμα έχει επιρροές απο αραβοπρεπή μπαλάντα ενώ η εισαγωγή είναι απο το τραγούδι "Ανναμπελ" (Πόσο σ'αγαπώ κανεις δεν ξέρει...) του Ξαρχάκου, που πρωτοτραγούδησε σε ηλικία 17 χρονών η Μαρία Δημητριάδη. 
Το τραγούδι κυκλοφόρησε στα μέσα του 2011, το συγκεκριμένο βίντεο έχει ανέβει στι 12/6/11 και έχει 12,5 εκατομμύρια βιούς !!



Ε ναι, ο Ελληνας διασκεδάζει με αυτο εδώ το καλλιτεχνικό δημιούργημα!!!...
"Δεν ταιριάζετε σου λέω", απο ένα αρχικελευστή του πολεμικού ναυτικού, με όνειρο να γίνει μάλλον... Σφακιανάκης. Ενας τέλειος μίμος του Σφακιανάκη, στην άρθρωση στη χροιά παντού...  και μέχρι σήμερα δεν έχουμε μάθει αν έχει στο παρελθόν χτυπήσει την πόρτα του Notis για να του δώσει τα τραγούδια του, που ούτως ή άλλως κινούνται σ'αυτο το στυλ. Ωστόσο η EMI του Μάτσα πίστεψε σ'αυτον και να το αποτέλεσμα, 9,14 εκατομμύρια βιούς απο τις 19/7/12 και πρώτο όνομα στις πίστες της Αθήνας μαζι με την Παγώνα-Πάολα!!

 

Το "Πουλάκι τσίου" είναι μία καινούρια "τρέλλα" σε ευρωπαϊκή κλίμακα τουλάχιστον... και στην Ελλάδα τη διασκευή ανέλαβε ο μουσικός παραγωγός Ηζι Κουτιέλ όπως διάβασα κάπου. 
Βέβαια οι Ελληνες εδω και 100 χρόνια περίπου διασκεδάζουν με ένα παρόμοιο τραγούδι, το  "Οταν θα πας κυρά μου στο παζάρι" ή "Το κοκοράκι", το οποίο μάλιστα έχει χάππυ έντ, δεν έχει τρακτερ στο τέλος...
Μέσα σε 15 μέρες έχει εξωφρενικά πολλα βιούς και ήδη βρίσκεται στα 5,4 εκατομύρια

 

Ο Βασίλης Καρράς και ένα σχετικά άγνωστο ροκ γκρουπάκι οι Alximistes σαρώνουν. Δηλαδή ένα λεφτό : ο Καρράς ο οποίος απο τη νύχτα έχει φτιάξει ένα ολόκληρο χωριό εξω απ'τη Σαλονίκη (στο Κιλκις, που είναι;) έχει ροκ ανησυχίες ;; Απλα αυτο το γκρουπάκι πλησίασε μάλλον την εταιρεία, αυτοι εκει μυρίστηκαν σουξεδάκι, σου λεει γιατί να μην το δώσουμε σε μία φίρμα;; Μετα τις σχετικές διαδικασίες πέσανε πάνω οι μεγάλοι παραγωγοί και οι πιτσιρικάδες βγάλανε ροκ ήχο εκλεπτισμένο, ότι πρέπει για σουξέ... να λοιπον τα 5,1 εκατ. views απο τις 26/5/10 




Και μιας και αναφέραμε την Πάολα Φωκά (Παγώνα Καραμίτσιου) νάτην στην 6η θέση μεγαλοπρεπώς με ή χωρίς κυλότα ή στρινγκ. Εχει πολλά βίντεο με εκατομμύρια views αλλά αυτο εδώ με τους Stavento πάει μπάλα !!! Εχει απο τις 2/7/12 κάπου 4,4 εκατ. views. 
Τώρα σχετικά με τους Σταβέντο, άλλο φρούτο κι αυτοι μέσα στο συρφετό της νεανίζουσας σκηνής, με ονόματα ραπ-λαικο-χιπ χοπ-ποπ γκρουπακίων και καλλιτεχνών όπως : Rus, Tus, Vegas, Nevma, Master tempo, Ominus, Sanjuro etc
Το τραγουδάκι τους τώρα θυμίζει πολυ αυτο τη Βίκυς Μοσχολιού "Ασπρα, κόκκινα κίτρινα, μπλε"

Στη συνέχεια ακολουθούν : 

Πάολα Ψεύτικα  4,1 εκατ.

Πάνος Κιάμος  Φωτιά με φωτιά   3,3 εκατ.

Γονίδης Ετσι  3,1 εκατ. 

Στο έντεχνο, απο τα βίντεο των 3 τελευταίων χρόνων :

Η Πριγκηπέσα του Σωκράτη Μάλαμα έχει 3,3 εκατ.

Το τραγούδι του Μίλτου Πασχαλίδη με το Σωκράτη Μάλαμα Στα είπα όλα έχει 2,9 εκατ. 

Το πολυ ωραίο χασάπικο του Βαρδή Λάθος με τη Μελίνα Ασλανίδου 2,9 εκατ.

Ο Γιάννης Κότσιρας με το Να μ'αγκαλιάζεις έχει 2,5 εκατ. 

Η Νατάσα Μποφίλιου με το Σ'έχω βρει και σε χάνω με 1,8 εκατ.

Ο Γιάννης Χαρούλης με το Χειμωνανθό  έχει 1,47 εκατ. views

Μάλαμας σε ζεμπεκιά...

Δεν ξέρω, πάντα πίστευα ότι η φωνή του Μαλαμα είναι επιτηδευμένα μπάσα και πάντα στις χαμηλές... Βλέπουμε (ακούμε) πως η φωνή του σε λαϊκό κινείται (κινείτο ίσως) αρκετά αλλού !!

Βέβαια εδω είναι στα 1992, αλλα απο τους πρώτους δίσκους ήταν μπάσσος...

Φλέρυ Νταντωνάκη - Ανοιξε γιατί δεν αντέχω

Συναυλία – αφιέρωμα στον Μανώλη Ρασούλη στο Κηποθέατρο Ν. Καζαντζάκης

Στο πλαίσιο των πολιτιστικών εκδηλώσεων «Ηράκλειο-Καλοκαίρι 2011» θα πραγματοποιηθεί συναυλία – αφιέρωμα στον Μανώλη Ρασούλη με την συμμετοχή γνωστών τραγουδιστών και ομιλητών που θα μιλήσουν για το μουσικό και συγγραφικό του έργο και θα προβληθεί βίντεο με αποσπάσματα συνεντεύξεων του.

Στην εκδήλωση συμμετέχουν και οι Ριζίτες από την Νέα Κυδωνία Χανίων.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Δευτέρα 4 Ιουλίου στο κηποθέατρο «Ν.Καζαντζάκης» και ώρα 21:00.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Αναλυτικά συμμετέχουν οι τραγουδιστές: Αγάθωνας Ιακωβίδης, Λίζος Γιώργος, Δημήτρης Κοντογιάννης, Μπάμπης Τσέρτος, Κατερίνα Σιάπαντα, Άννα Ζήση, Σοφία Αβραμίδου.

Οι ομιλητές: Γραμματικάκης Γιώργος , Κοντογιάννης Γιώργος, Βαγιόπουλος Πέτρος, Καζαντζής Γιώργος, Καρατζάς Νικος.

Η ορχήστρα: Παναγιώτης Κουτσούρας, Γιώργος Παναγόπουλος, Αντώνης Χατζημανώλης, Σάκης Κοντονικόλας, Νίκος Σημιτσάκος.

Το ροκ παρελθόν του Νίκου Παπάζογλου

 

Απο το 1978 όταν κυκλοφόρησε η "Εκδίκηση της γυφτιάς" αλλα και λίγο πριν, απο τους "Αχαρνής" του Σαββόπουλου, τα τραγούδια του Νίκου Παπάζογλου σημάδεψαν το λαϊκό, το έντεχνο και το ροκ ελληνικό τραγούδι. Χαρισματικός σαν τραγουδιστής και περφόρμερ "το είχε" απο νωρις, όταν απο 19 χρονών συμμετείχε στους Blow-up και στους Ολύμπιανς ενω  συμμετείχε στη νεοκυματική παρέα του τραγουδοποιού Πάνου Σαββόπουλου*, όπου φαίνεται στο εξώφυλλο του LP "Το δωμάτιο" στα 1968.

Καζάνι που έβραζε η Σαλονίκη τέλη δεκαετίας του '60... Oι Βόρειοι με 5 σίγκλ στο ενεργητικό τους απο το 1967 έως το '70, οι Strangers, οι Olympians, οι Monks, οι Pacifics, οι Blow-up, οι Fratelli και άλλοι... 

 Ronnie and those (1967)

Ο Νίκος Παπάζογλου 19χρονος το 1967, αρχικά συμμετέχει στο ερασιτεχνικό συγκρότημα Ronnie and those.

Ο Πασχάλης και ο Τζακ λείπουν γιατί στρατεύθηκαν.Στη θέση τους ήλθαν ο Νίκος Παπάζογλου σε αγγλόφωνα τραγούδια, ο Βασίλης Π"βασιλείου  μπάσο-τραγούδι και ο Ρούλης Πιρίλης στα τύμπανα.Η φωτογραφία στο πάλκο της χειμερινής"Χαβάης"(1967)

 Olympians (1967-'68)

Τότε επιλέχτηκε απο τους πετυχημένους Olympians να αντικαταστήσει τον Πασχάλη Αρβανιτίδη,  όταν αυτος πήγε φαντάρος. Οι Ολύμπιανς, ήδη είχαν κάνει τις μεγάλες επιτυχίες τους : "Τρόπος" (1965), "Το σχολείο", Συγγνώμη (1966), Ανάμνησις (1967).

Απο τα σχόλια του παραπάνω βίντεο που ανέβασε ο ίδιος ο Αλκης Κακαλιάγκος, ιδρυτικό μέλος των Olympians :
"Ο Νίκος Παπάζογλου τραγούδισε ένα χρόνο με τους ΟΛΥΜΠΙΑΝΣ όταν ο Πασχάλης πήγε να κάνει την στρατιωτική του θητεία στην Αεροπορία.Η ηχογράφηση έγινε το 1967 στο night club "Χαβάη" στη Θεσσαλονίκη από τον Ζαφείρη Χολέβα.Ο Παπάζογλου, τότε, τραγουδούσε μόνο ξένο ρεπερτόριο Beatles,Rolling Stones,Lovin' Spoonful κ.α."


  ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ Mercy mercy by rebetcafe


 Blow Up (1968-'70)

Στους Ολύμπιανς ο Νίκος είχε βρεθεί μαζι με τους Βασίλη Παπαβασιλείου (μπάσο) και Ρούλη Πυρίλη (ντραμς) που είχαν αντικαταστήσει και αυτοι τα αυθεντικά μέλη που είχαν στρατευθεί. Μαζί με αυτους και με τους : Σαράντη Κασσάρα (όργανο), Κώστα Βλασιάδη (κιθάρα) και Γιώργο Κολώνη (σαξόφωνο) σχημάτισαν τους Blow Up (το όνομα τους απο την ομώνυμη πρωτοποριακή ταινία του Αντονιόνι όπου συμμετέχουν οι Yardbirds). Οι Βλασιάδης, Παπαβασιλείου και Κασσάρας προέρχονταν απο τους Monks ενω στην μπάντα προστέθηκαν αργότερα οι πνευστοί Παπαδόπουλος, Τσαβδαρίδης, Κουτσοτόλης. Σύμφωνα με τις πιο αξιόπιστες πηγές, θεωρούνται η καλύτερη λάϊβ μπάντα όλων των εποχών του ελληνικού ποπ και ροκ των 60ies !! Δυστυχώς δεν κυκλοφόρησαν δίσκοι τους...

Εδω να σημειώσουμε ότι ο Γιώργος Τσαβδαρίδης (αλτο σαξόφωνο) αποσύρθηκε απο τη μουσική και σύμφωνα με φήμες το 1998 ήταν καραβοκύρης στη Σαντορίνη !! Ποιος ξέρει ... ίσως να επηρρέασε το Νίκο... 

Στους Ολύμπιανς έγιναν πολλες αλλαγές τα επόμενα χρόνια. Ο ροκ κιθαρίστας Παντελής Δεληγιαννίδης και ο μπασσίστας Γιώργος Ζηκογιάννης, πρώην μέλη των Renalti συμμετείχαν στην τελευταία φάση του συγκροτήματος απο το 1970 έως το '71.

Οι Fratelli δημιουργήθηκαν το 1968 με μέλη τους Γιάννη Καντζό (κιθάρα), Στέλιο Φωτιάδη (μπάσσο), Γιώργο Πεντζίκη (όργανο), Λεωνίδα Σταματιάδη (ντραμς) και Μίμη Αντωνόπουλο (τραγούδι). Ηταν καθαρόαιμο ροκ γκρουπ με επιρροές απο Cream, Rascals και Hendrix.  

Μακεδονομάχοι (1970-'72)

Το 1970 μετα τη διάλυση των Fratelli, φτιάχτηκαν οι περίφημοι Μακεδονομάχοι απο τα πρώην μέλη τους, με τραγουδιστή το Νίκο Παπάζογλου, αφου ο Αντωνόπουλος έφυγε για σπουδές στην Αγγλία και με ένα ακόμα κιθαρίστα το Θόδωρο Παπαντίνα που είχε έρθει απο την Αμερική. Στη μπάντα πρώτος κιθαρίστας ήταν ο θρύλος των 60ies της σκηνης της Θεσσαλονίκη Γιάννης Καντζός, ο οποίος έφυγε απο τη ζωη το 1994. Εκαναν αρκετά πετυχημένα λάιβ που οργάνωνε ο μάνατζερ Τάσος Ψαλτάκης (γνωστος απο την Γιουροβίζιον και τη διαμάχη με τον Χρ.Δάντη για το τραγούδι "No1") ο οποίος ήταν απο τους σημαντικούς παράγοντες της ποπ σκηνής της Σαλονίκης.
Οι συναυλίες τους ήταν πρωτοποριακές, αλλα μία επεισοδιακή συναυλία τους σε λέσχη του  Κιλκίς, ήταν αιτία να τους "διαλύσει" η ασφάλεια της χούντας. 
(σημειωτέον ότι πρόλαβα την εποχή που γίνονταν συναυλίες σε λέσχες στρατιωτικές απο ποπ και ροκ μπάντες, αφου μόνο τα "κινηματοθέατρα" φιλοξενούσαν γκρουπ σε προγραμματισμένες εμφανίσεις κάποια Κυριακάτικα πρωινά. Οι ταβέρνες και τα μπουζούκια ήταν άβατο για το συγκροτήματα εκτος απο κάποια κλαμπ ενω στην πορεία κάποια κοσμικά κέντρα φιλοξένησαν συγκροτήματα, ταυτόχρονα με τα μπουζούκια).
Τρία μέλη των "Μακεδονομάχων" είχαμε την τύχη να δούμε με κάποιο φίλο μια βραδυα το 1981 στη Σαλονικη σε ένα μικρό κλαμπ κοντα στο ΝΤΟ-ΡΕ και μείναμε με ανοιχτό το στόμα !!!




 Ζηλωτής (1972-'73)

Μετα απο το άδοξο τέλος των "Μακεδονομάχων", το 1972 ο Παπάζογλου δημιουργεί το σχήμα Ζηλωτής με τους μουσικούς : Σαράντη Κασσάρα, Ρούλη Πυρίλη, Μπάμπη Λασκαράκη (κιθάρα) και Γιώργο Στάντζο (μπάσο). Πήγαν στο Ααχεν όπου είχε πάει πρώτα ο Πυρίλης και με παραγωγό το Νίκο Παπαθανασίου -αδελφό του Βαγγέλη- ηχογράφησαν 6 τραγούδια στο Μιλάνο. Οι εταιρείες τότε δεν ενδιαφέρθηκαν για το υλικό αυτο -μην ξεχνάμε ότι η εποχή του ροκ έκανε τη στροφή στο αρτ-ροκ- και έτσι έμειναν ανεκπλήρωτα τα όνειρα των μελών της μπάντας... Ενα απο τα τραγούδια αυτα κυκλοφόρησε με ελληνικό στίχο στο δίσκο "Χαράτσι" και είναι το "Χθές βράδυ". Τα υπόλοιπα όπως λέει ο Ν.Δηματάτης βρίσκονται στο αρχείο του Νίκου Παπάζογλου.

"Εκείνη την εποχή είχαν γνωρίσει μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό οι Aphrodite’s Child και όλα τα ελληνικά συγκροτήματα είχαμε ζηλέψει τη μοίρα τους. Πήγαινες στο Παρίσι και νόμιζες ότι βρισκόσουν στην Πλάκα. Εμείς πηγαίναμε στη Γερμανία, στο Άαχεν, όπου και γνωριστήκαμε με διάφορα συγκροτήματα όπως οι Rufus Zuphall, οι Can και σε μια βομβαρδισμένη φάμπρικα φτιάξαμε έξι αριστουργηματικά τραγούδια, τα οποία όμως τα ηχογραφήσαμε σε demo στην Ιταλία. Δεν ενδιαφέρθηκε κανένας και έτσι το όλο θέμα έληξε"

 

 Το 1969 ήρθε στη Θεσσαλονίκη σαν φοιτητής ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Ηταν συγκάτοικος με τον φοιτητή της Μαθηματικής, Βαγγέλη Γερμανό. Εδω γνώρισε τον κιθαρίστα Παντελή Δεληγιαννίδη, που έπαιζε στους Ολύμπιανς. Δημιούργησαν το ντουέτο "Δάμων και Φιντίας" και κατέβηκαν στην Αθήνα όπου έκαναν δύο σίγκλ το 1970 και '71. Το 1972 συγχωνεύτηκαν με τα "Μπουρμπούλια" (Ντάλλας, Τσιλογιάννης, Labizzi,Τασούλης), το συγκρότημα που συνόδευε τον Διονύση Σαββόπουλο.  
Μπορούμε λοιπόν να φανταστούμε το κλίμα που επικρατούσε τα χρόνια 1969 και '70 στη Θεσσαλονίκη, με τους Blow Up, τους Fratelli, τους Μακεδονομάχόυς, Παπάζογλου, Σιδηρόπουλο, Γερμανό, Παπαντίνα, Δεληγιαννίδη, Ζηκογιάννη, Πεντζίκη, Λασκαράκη, Στέλιο Φωτιάδη, Κασσάρα!!!

Ολα αυτα τα χρόνια, ο Νίκος μελετούσε απο βιβλία ηλεκτρονικά και απέκτησε γνώσεις, με αποτέλεσμα να στήσει ένα στούντιο σε ένα υπόγειο της Παπάφη. Το παρατσούκλι "Πους Πουλ" που του έδωσαν προέρχεται απο ένα τρόπο συνδεσμολογίας και λειτουργίας των λυχνιών εξόδου ενος ενισχυτή, συνηθέστερα οι λυχνίες EL 34, EL 84, 807
 
Το 1976 ο Διονύσης Σαββόπουλος οργάνωσε μία μεγάλη ομάδα μουσικών για να παρουσιάσει στη μπουάτ Ρήγας στην Πλάκα το Δεκέμβρη του '76 και κατόπιν σε συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, τους "Αχαρνής", που είναι μία δικη του προσέγγιση στην κωμωδία του Αριστοφάνη, ένα βήμα μετά τις ροκ ελεγείες "Μπάλο" και "Βρώμικο ψωμι" με επιρροές απο την ελληνική παράδοση και αποσπάσματα απο παραδοσιακά τραγούδια και κάλαντα δίπλα στις δικες του πρωτότυπες συνθέσεις. Στην ομάδα αυτη συμμετείχαν οι : Νίκος Παπάζογλου, Μανώλης Ρασούλης, Νίκος Ζιώγαλας, Πάνος Κατσιμίχας, Μελίνα Τανάγρη, Ηλίας Λιούγκος, Σάκης Μπουλάς, Βαγγέλης Ξύδης (σύζυγος Ελ.Βιτάλη) και Κώστας Γεωργίου. Τότε έγινε η προσέγγιση Ρασούλη, Παπάζογλου και Σαββόπουλου που εξελίχθηκε στη συνεργασία της "Εκδίκησης της γυφτιάς"...


ΣΗΜ. R.C.
Η ανάρτηση βελτιώθηκε στις 16/9/2014
*
Πέρσυ (2013) το Ιούνη γνώρισα τον Πάνο Σαββόπουλο και τον ρώτησα αν είναι ο Παπάζογλου στο εξώφυλλο το δίσκου. Μου απάντησε κατηγορηματικά πως δεν είναι, αλλά  κάποιος που του μοιάζει...

Σε κάποια συζήτηση στο facebook ο Πασχάλης Αρβανιτίδης -αν θυμάμαι καλα το Νοέμβρη του 2014, έγραψε ότι θυμάται που το βράδυ της 16ης προς 17 Νοέμβρη του 1973 τραγούδαγαν μαζι με το Νίκο Παπάζογλου σε κάποιο κέντρο στην Αθήνα (στην Πατησίων αν δεν απατώμαι) και όταν τέλειωσαν πήγαν στο Πολυτεχνείο... Αυτο φυσικά είναι κάτι που δεν γνωρίζαμε και απορούμε γιατί τέτοιες πληροφορίες κρύβονται;;



ΠΗΓΕΣ

Ντίνος Δηματάτης : Get that beat-Ελληνικό ροκ, Κατσάνος-Θεσσαλονίκη 1998 
Blog Δισκορυχείον
Web-sites
Αλκης Κακαλιάγκος
Musicheaven 
Enet

Παπάζογλου και Ρασούλης απο συναυλία στις Αρχάνες

  ΡΑΣΟΥΛΗΣ, ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ Συναυλία στις Αρχάνες by rebetcafe

Βαρειά βαλίτσα... κι ως μοναξιά ο θάνατος, κάνει νερά στ' αμπάρια...