Ένα ρουμελιώτικο τραγούδι, η "Δημητρούλα", είναι αυτο που τραγουδάει κατα τον Ευγένιο Σπαθάρη, ο μπαρμπα Γιώργος στην είσοδο του στο μπερντέ.
Άλλοι καραγκιοζοπαίκτες χρησιμοπούσαν το τσάμικο "Στα Σάλωνα σφάζουν αρνιά". Όμως αυτη εδω η εκτέλεση της Μαρίκας Παπαγκίκα μας εκπλήσσει! Σημαδιακή και η χρονολογία κυκλοφορίας: 1921.
Και να λοιπον που βρίσκουμε στο you tube τον κυπριακό χορο "Ζεϊμπέκικο Απτάλικο" με τα βήματα του και τη μουσική!! Εδω φαίνεται να χορεύεται ομαδικά με τα συγκεκριμένα βήματα. Σε άλλο βίντεο χορεύεται απο ένα χορευτή. Το ίδιο και σε τρίτο βίντεο.
Σε αυτο ονομάζεται "Ζεϊμπέκικο Κυπριακό".
Ο Απτάλικος σε οργανική εκτέλεση είναι γνωστος κυρίως απο μία εκτέλεση του Γιώργου Μητσάκη στη δεκαετία 1960 με μπουζούκι. Έκτοτε δεν ξανακούστηκε ει μη μόνο απο τον Ιορδάνη Τσομίδη που τον επανέφερε στα παιξίματα του στα τέλη της δεκαετίας 1980-90. Σιγα σιγα στη δεκαετία 1990-2000 στα ρεμπετομάγαζα η μελωδία παίζονταν συχνα και επανειλημμένα κι έτσι πέρασε σε όλο το ελληνικό ακροατήριο θέλοντας και μη. Συνήθως οι κομπανίες και άλλοι μουσικοί παραδοσιακοί ή λαϊκοί έπαιζαν το "Απτάλικο" ως οργανικό, γι'αυτο και το γένος έγινε ουδέτερο: "Πάμε το Απτάλικο".
Στην απαρχή του ρεμπέτικου λίγο πριν το ξεκίνημα ηχογραφήσεων απο μπουζούκια και ενω οι σμυρνέϊκες κομπανίες είχαν αρχίσει να μονοπωλούν το λαϊκό τραγούδι, στα 1929, ο Ογδοντάκης είχε ηχογραφήσει με τον Καρίπη στην κιθάρα και κάποιο σαντουριέρη την πιο αξιόπιστη εκτέλεση ως "Απτάλικο Οργανικό". Η εκτέλεση αυτη δεν ήταν ευρύτερα διαδεδομένη.
Εδώ
Αθήνα. Το μαντάτο μου το σφύριξαν ο Αλέξανδρος με το Γιάννη, δηλαδή πως
το Κέντρο Έρευνας και Προβολής της Εθνικής Μουσικής (ΚΕΠΕΜ) -οι
συνεχιστές του Συλλόγου προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής, το έργο ζωής
του Σίμωνος Καρρά- οργανώνουν bazaar στη Στοά του Βιβλίου και πωλούν σε
ιδιαιτέρως ανταγωνιστικές τιμές βινύλια, CD, κασέτες (!) και έντυπα του
Συλλόγου.
Έφυγε στις 10 Οκτώβρη στα 86 του χρόνια, ο σπουδαίος Νίκος Καρατάσος, αφήνοντας
παρακαταθήκη την ανεκτίμητη προσφορά του στην μουσική παράδοση ως
δεξιοτέχνης του σαντουριού και του τσίμπαλου.
«Το Στελάκι από την Κρήτη» που ενθουσίασε
τους Αθηναίους ρεμπέτες με την τριπλοπενιά του ήταν ένας από τους
τελευταίους εκπροσώπους της παράδοσης του ελληνικού ταμπουρά. Ανέδειξε
το μπουλγαρί, από συνοδευτικό όργανο της λύρας και σε σολιστικό. Σε
επαφή με μεγάλους ρεμπέτες της εποχής του ‘30 καταφέρνει να γίνει
γνωστός ασχολούμενος με τις δύο μεγάλες αγάπες του. Την τέχνη του ρολογά
και το μπουλγαρί.
Βυζαντινή μουσική δεν σημαίνει άντε μάθαμε τα μόρια και ξεκινάμε να λαλάμε... Τα μόρια είναι πολυ δύσκολη ιστορία και πρέπει να τα αποστηθίσει το αυτι και πρακτικά εκτος απο τη διδασκαλία, είτε στο πάλκο είτε στο ψαλτήρι.
Παρουσίαση του βιβλίου Η εκκλησιαστική μουσική της Σμύρνης (1800-1922) του Νίκου Ανδρίκου θα γίνει την Παρασκευή, 7 Απριλίου 2017, στις 18:00 στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών (ΚΜΣ), Κυδαθηναίων 11, Πλάκα.
[...] σειρά έχουν τώρα τα παραδοσιακά τραγούδια και οι ρίμες για την Αποκριά. Στο τρίτο αυτό μέρος της εργασίας ... ένα ακόμη τμήμα της προφορικής παράδοσης του νησιού μας, ξεχασμένο εδώ και πολλά χρόνια, έρχεται να μας θυμίσει άλλες εποχές. Για τη διεκπεραίωση της συγκεκριμένης εργασίας μας χρειαστήκαμε τη βοήθεια και τη συνεργασία κάποιων ανθρώπων. Ευχαριστούμε, λοιπόν, τη δασκάλα του χορευτικού συγκροτήματος Αντιπάρου, κ. Σταματίνα Ξιάρχου για τις πληροφορίες που μας πρόσφερε σχετικά με τον αποκριάτικο χορό «αγέρανο», την κάτοικο Αντιπάρου κ. Μαρουσώ Φαρούπου, η οποία δίδαξε στα παιδιά της περιβαλλοντικής ομάδας τους σκοπούς αποκριάτικων τραγουδιών, καθώς και τον κ. Βασιλόπουλο Γιάννη για τη σημαντική βοήθειά του στη δημιουργία του παρόντος εντύπου.
