Μουσικά λαϊκά κέντρα στο Μενίδι

ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΤΟΥ ΜΑΝΟΛΗ ΤΟΥΡΚΟΥ 

Γύρω στα 1946 - 47 ο Τούρκος φεύγει από του Χαϊκάλη & ανοίγει δικό του μαγαζί λίγο πιο   πάνω,   στης Καρύδενας,   στη θέση κυπαρίσσια της λεωφόρου Μενιδίου,   απέναντι από τον πύργο Βασιλίσσης.   Το κράτησε για   λίγο διάστημα ,  γιατί τον ταλαιπωρούσαν οι χίτες, οι Κατελανέοι, με φασαρίες & απειλές . Έφτιαχνε μεζέδες μαζί με τη γυναίκα του την κυρά Αλεξάνδρα.   Φουμάριζε μαύρο,   φτιαχνόταν & έπαιζε στο πιάνο διάφορες φαντασίες,   λαϊκά της εποχής αλλά & βαλς,   τανγκό κ.α.   Ο ρεμπέτης Γιάννης Σταμούλης ή Μπιρ - Αλλάχ μαρτυρεί το πέρασμα του από το μαγαζί του Τούρκου στη ΡΕΜΠΕΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ   του Τάσου Σχορέλη   (τόμος Γ,σελίδα 248 -49). «Στα 1945 -46 δούλευα στου Μανώλη του Τούρκου,   λίγο πιο πάνω   από τους Αγίους Αναργύρους... εκεί λοιπόν  ήμουνα με το Νίκο Βούλγαρη...   που ήταν   ένα από τα πρώτα μπουζούκια... Ένα βράδυ κάποιος πελάτης πήρε το Βούλγαρη κι εμένα , πήγαμε στο Νεκροταφείο,   καβαλήσαμε τη μάντρα & πήγαμε πάνω στον τάφο ενός φίλου του πούχε πεθάνει εκείνες τις μέρες & μας έβαλε & παίξαμε ένα ταξίμι.   Το είχαν υποσχεθεί ο ένας στον άλλο.  - Άμα πεθάνω,   θέλω ν’ ακούσω ταξίμι μωρέ.   Και    το βάστηξε.   Αυτοί ήσαν οι παλιοί μάγκες.   Τό ‘πιασες;»   To ίδιο μαγαζί πρωτολειτουργησε λίγο πριν   το 1930, ο ιδιοκτήτης - θαυματοποιός   Σπύρος Καρύδας με την επωνυμία: Η ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ χωρίς όμως όργανα.   


Δείτε εδω το βιβλίο του Θανάση Κατάρα

Καζαντζίδεια, στον Άγιο Κωνσταντίνο - 28 & 29/8

Αρβανιτάκη Κάρνεγκυ Χωλ κλπ

Από το blog ΛΑΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ αναδημοσιεύουμε:

Διάβασα χθες Κυριακή στην Καθημερινή ένα δημοσίευμα για την παράσταση που θα δώσει η Ελευθερία Αρβανιτάκη στο Κάρνεγκι Χολ της Νέας Υόρκης και την πολύ προσεκτικά διατυπωμένη διαμαρτυρία της επειδή δεν την συνέδραμε γενικώς το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού και ειδικώς γιατί δεν βρήκε χορηγό να ηχογραφήσει την εκεί συναυλία της. Επίσης είδα να παρουσιάζεται το γεγονός της συναυλίας ως κάτι το πολύ σημαντικό και κοντολογής πρωτοφανές.
 
Εκτιμώ την πορεία, τη συνέπεια και την σοβαρότητα της Αρβανιτάκη, αλλά για λόγους ιστορικής ακρίβειας θα ήθελα να σημειώσω εδώ - για να υπάρχει μέσα στο χάος του διαδυκτίου - ότι και αρκετοί ακόμη έλληνες καλλιτέχνες έχουν εμφανισθεί παλιότερα στο Κάρνεγκι Χόλ , όπως για παράδειγμα ο Στέλιος Καζαντζίδης το 1963 και ο σολίστας του μπουζουκιού Χάρης Λεμονόπουλος το 1967.

Δυστυχώς αυτές οι πληροφορίες δεν υπάρχουν στους σημερινούς. Και θα προσέθετα πως άμα δεν έχεις - γενικά - τις πληροφορίες πιάνεσαι κορόιδο.

"Έφυγε" ο Μάκης Ερημίτης

 Μόλις μάθαμε γιά την απώλεια του Μάκη Ερημίτη (δεξιά στην φωτο) του δημιουργού του "Ερχονται χρόνια δύσκολα". Ας είναι ελαφρό το χώμα που τον σκέπασε !!!


από το προφίλ στο fb ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΣΤΕΛΙΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ

   Τελικά ο Μάκης Ερημίτης, έζησε τα χρόνια τα δύσκολα, που ήδη τώρα και μερικά χρόνια έφτασαν... Ο Θεός να τον αναπαύσει...

 

Ο Καζαντζίδης στους Ρεπόρτερς - 1983

1 2 3 4 5
6 - ΕΔΩ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΜΙΝΩΣ 7 - ΕΔΩ ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΜΙΝΩΣ* 8 9  

*ΔΩΣΤΕ ΠΡΟΣΟΧΗ!!! 
Στο βίντεο 7 εκει που μιλάει ο κος Αποστολίδης, στο 2'55'' όπου λέει για μια τριμελή επιτροπή εκ μέρους της ΕΜΣΕ απο τους Λοϊζο, Λ.Παπαδόπουλο, Νταλάρα και Νικολόπουλο. Σύμφωνα με τους κανόνες της αριθμητικής η επιτροπή αποτελούνταν απο 4 άτομα άρα ή έκανε λάθος ή δεν ξέρει αριθμητική. 
Πάντως κάνει εντύπωση το γεγονός ότι ο Νταλάρας σε ηλικία 28 χρονών μπορεί να έχει λόγο ισότιμο με ανθρώπους που είχαν δάφνες στη μουσική, πολύ περισσότερα χρόνια στη μουσική, μεγαλύτερη εγκυρότητα και δεν ήταν στο ίδιο αντικείμενο (τραγουδιστές) πράγμα που θα επιβάλονταν για την αντικειμενικότητα της ενέργειας...

Καζαντζίδης ή Νταλάρας... 2

Στη δεκαετία του '70 λοιπόν, στην αρχή της καρριέρας του ο Νταλάρας με τον ένα ή άλλο τρόπο ευτύχησε να πει καλά τραγούδια, κάποια σε πρώτη και κάποια σε δεύτερη εκτέλεση ή ελληνική διασκευή και έτσι θα τα είχε πλέον στο μέλλον σαν το δυνατό του χαρτί. Σε δεύτερη εκτέλεση "Πούναι τα χρόνια", "Μη μου θυμώνεις μάτια μου","Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι" κ.α. σε διασκευή το "Μέτοικο" του Μουστακί και σε πρώτη εκτέλεση τραγούδια του Κουγιουμτζή, του Καλδάρα, Λοίζου, Γκάρτζου κ.α. Η διαχείριση της καρριέρας του ήταν θέμα του ίδιου του Μάτσα ενώ ο παραγωγός Αχιλλέας Θεοφίλου είχε στην προστασία του τη Χάρη Αλεξίου που τελικά παντρεύτηκε. Οι καλύτεροι παραγωγοί, Μακράκης Μπενέτος, Θεοφίλου επιστρατεύονται για τα 3 πουλέν του Μάτσα, Νταλάρα, Πάριο και Αλεξίου.

Όσον αφορά το λεγόμενο πολιτικό ή στρατευμένο τραγούδι ο Νταλάρας έκανε διπλωματικούς ελιγμούς, ώστε και να φανεί σαν φανατικός υποστηρικτής της μεταπολίτευσης αλλά και να μην χρωματιστεί σαν κουκουές ή αριστεριστής, ακόμα ούτε σαν πασόκος φανερά αφού το ΠΑΣΟΚ τότε ήταν ανερχόμενη και καλά, αριστερο-σοσιαλιστική δύναμη... Κάποιοι άλλοι τραγουδιστές χρεωμένοι με μεγάλες επιτυχίες μεσα στη χούντα, δεν τόλμησαν να φανούν στα γήπεδα και συνέχισαν τις καρριέρες τους στα λαϊκά μαγαζιά, με αποτέλεσμα κάποιοι απο αυτους να εξαφανισθούν όπως ο Καλατζής και ο Κόκοτας ενώ ο Πουλόπουλος αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να πάει στο ελαφρο-ποπ τραγούδι, κάτι που έκανε και  ο Πάριος δειλά δειλά, αλλά που έκανε αργότερα πιό σωστές κινήσεις για να επανέλθει. Ο Μητροπάνος έπεσε το '77 στα "χέρια" του Μουσαφίρη προσπαθώντας να καλύψει το κενό της έλλειψης του Καζαντζίδη, κάτι που επίσης εκμεταλλεύτηκε και ο Διονυσίου. Ο Βοσκόπουλος απλά εξαφανίστηκε μέχρι να περάσει αυτη η "μπόρα"... Τοτε ήταν που παντρεύτηκε τη Μαρινέλα, ένα βράδυ με το αυτοκίνητο σταμάτησε σ'ενα φανάρι, δίπλα περίμενε στο δικό της η Μαρινέλα. "Παντρευόμαστε" της είπε; Και αυτο ήτανε...

Τα "Λιανοτράγουδα" ήταν ο δίσκος που έδωσε αντιστασιακή "σφραγίδα" στον Γ.Ν. και έκανε επιτυχία μεγάλη, με τη μικρή συμμετοχή της Βίσση, την ίδια στιγμή που η "Ανατολή" του Μίκη με το Στέλιο δεν ακούστηκε σχεδόν καθόλου. Μάλιστα το συγκλονιστικό ζεϊμπέκικο "Απονες εξουσίες" απο αυτό το δίσκο έγινε επιτυχία μετά το 2000, πιθανολογώ απο το γεγονός ότι ο Γιάννης Θυμάκης το έλεγε κάθε βράδυ στα Χανιά, στο πολύ πετυχημένο "Προξενείο" με κοινό όπως : Ν.Μεντή, Τ.Χαλκιάς, Μ.Μανουσάκης, Γ.Βόγλης, Αλ.Παλαιολόγου, Α.Γκλέτσος κ.α. και έτσι ακούστηκε ευρύτατα!!

Βέβαια παρ'ολη την μή αντιστασιακή του δράση μέσα στην 7ετία, ο Λαμπρόπουλος (Columbia) επέλεξε να επανεκδόσει τους πριν τη χούντα δίσκους με το Μπιθικώτση με τον "αφρό" του Μίκη, το "Άξιον εστί", τη "Ρωμιοσύνη", τα "Λαϊκά", "Επιφάνεια"  και όλα τα άλλα, που σάρωσαν εμπορικά το '74-'76!! Ο Μίκης πιστεύω είχε μία σαδιστική στάση απέναντι στις εταιρείες και αν δει κανείς τη δισκογραφία του θα μείνει έκπληκτος απο τον αριθμό των εταιρειών που έχει ηχογραφήσει. Δίσκους έκανε τότε με τον Πανδή, τη Φαραντούρη, ένα πρώην υποδηματοποιό που ανακάλυψε ο ίδιος, τον Αντωνη Καλογιάννη, μέχρι και με τον Πουλόπουλο!! Έτσι δεν του κατσαν πολλές τέτοιες παραγωγές του Γιώργου, αυτό έχω την αίσθηση ότι του στοίχισε γιαυτο αργότερα επιδίωξε να τραγουδήσει και να κυκλοφορήσει τα πάντα απο Μίκη!! 

Με τον Καζαντζίδη λοιπόν εκτος δισκογραφίας απο το 1975 και ύστερα και με τις εταιρείες να εισπράτουν απο τις επανεκδόσεις όταν αυτός έπαιρνε κάτι λίγα ποσοστά απο την ΑΕΠΙ, κύλησαν τα επόμενα χρόνια. 

Και πάλι όμως δεν του 'κατσαν του Γιώργου οι περιστάσεις αφου απο το πουθενά εμφανίστηκε κάποιος Ξυδάκης και κάποιος Ρασούλης, όπως και κάποιοι τραγουδιστές  ένας Δημήτρης Κοντογιάννης απο ρεμπέτικη κομπανία και ένας Νίκος Παπάζογλου απο τους "Αχαρνής" του Σαββόπουλου... "Εκδίκηση της γυφτιάς" το 1978 και "Δήθεν" το 1979, ρεμπέτικες κομπανίες, Σαββόπουλος στο Σκορπιό (;) με την περίφημη μακαρονάδα (εμεις δε φάγαμε γμτ...), Σιδηρόπουλος και ο Μάνος Χατζιδάκις να διοργανώνει αγώνες τραγουδιού...!!!

Ο Νταλάρας ίσα που δεν ξεχάστηκε το διάστημα αυτό και μπορεί το 1979 να μην τραγούδησε το μνημειώδη "Σταυρό του Νότου" όμως τραγούδησε τα "Παραπονεμένα λόγια" του Μαρκόπουλου και δεν πέρασε στη λήθη... Το 1979 ήταν επίσης η χρονιά που βγήκε η "Ρεζέρβα" και το "Φλου" χρονιές που το ροκ έκανε θραύση στη νεολαία!!

Ο Ρασούλης γράφει ακατάπαυστα επιτυχίες και έχει οδηγήσει όλους τους στιχουργούς σπίτια τους ενω οι εταιρείες θέλουν κι άλλο μετά την τεράστια επιτυχία που είχαν τα "Τραγούδια της Χαρούλας". Ο μόνος που τον παλεύει κάπως είναι ο Σαββόπουλος και κάποιος άλλος, ο Ακης Πάνου, που έχει υλικό και που μετα απο περιπέτειες κάνει δίσκο με το Νταλάρα το 1982, αφού ο Άκης είχε πραγματική ανάγκη τα χρήματα, όπου βγήκαν δύο τεράστιες επιτυχίες, το "Θέλω να τα πω" και "Εφτα νομά", τραγούδια που κράτησαν το Γιώργο στη νέα αυτή τάση. Κάτι που ουδόλως... τεσπα...

Η Αρβανιτάκη έχει γίνει πια μεγάλο όνομα, η Οπισθοδρομική παίζει στα μεγαλύτερα μαγαζιά και οι συζητήσεις για επάνοδο του Στελάρα δίνουν και παίρνουν μετα και απο την εκπομπή των ρεπόρτερς (Χαρδαβέλα, Δημαρά, Λιάνη) στην ΕΡΤ. 

Το 1983 τα "Παιδιά απ'την Πάτρα" αφου έχουν κάποιες απίστευτα πετυχημένες σαιζόν στο "Χάραμα" στην Πάτρα βγάζουν δίσκο στους Αφους Φαληρέα και όλη η Ελλάδα τσιφτετελιάζεται. Ο Νταλ. αφήνει στην άκρη την κουλτούρα και γίνεται ένα με τα συρτοτσιφτετέλια κάνοντας συναυλία στον "Ορφέα" με τον... ύμνο του 1963 "Θα σου φύγω"... Αν δεν κάνω λάθος ένα χρόνο πριν είχε αποφασίσει να απέχε ιαπο τα μεγάλα μαγαζιά. Είχε πάρει χαμπάρι ότι καλύτερα 50 συναυλίες το χρόνο παρα να ξελαρυγγιάζεσαι κάθε βράδυ μέσα σε σύννεφα καπνου για να διασκεδάσεις στην ουσία μερικούς εφοπλιστάδες, βιομήχανους, πολιτικούς και εργολάβους...
Ολο αυτό όμως έγινε μπούμεραγκ για τους εταιρειάρχες και τα σχέδια τους... η Γλυκερία (Κωτούλα) που μέχρι τότε πάλευε να κάνει καρριέρα απο δω και εκεί και ένα διάστημα με τον Νταλάρα, με παραγωγό και σύζυγο το Στέλιο Φωτιάδη, πρώην "Νοστράδαμος", βγάζει τον περίφημο δίσκο "Μια βραδυά στην Όμορφη νύχτα" και πουλάει τρελλά. Απο τότε μέχρι σήμερα τα συρτοτσιφτετέλια της Λύδια, της Γκρέυ και της Πάνου θα παίζονται κάθε βράδυ απ'άκρη σ'άκρη σε όλη τη χώρα και όχι μόνο!!!
Η αλήθεια είναι ότι μετά τον "Ορφέα" ο Ντ. αφενός παρατάει τα νυχτερινά μαγαζιά όπως είχε δηλώσει και αφετέρου προσπαθεί ώστε οι συναυλίες του να είναι υψηλού επιπέδου διαλέγοντας κορυφαίους μουσικούς, συντραγουδιστές και  συνεργάτες. Η αλήθεια είναι επίσης ότι παρέμεινε πάντα ανταγωνιστικός ως προς τους συναδέλφους του αφου έβλεπε να βγάζουν 10πλάσια χρήματα και παραπάνω στη "νύχτα", κάτι που στην πορεία θα τον "αναγκάσει" να γίνει επιθετικός και παραπονιάρης ενω αυτη ήταν καθαρά δική του επιλογή.
Στο peak αυτης της περιόδου ο Ρασούλης γράφει μερικά απο τα πιό ώριμα του λαϊκά και  ο Νταλάρας έχει την τύχη να πει το "Οι κυβερνήσεις πέφτουνε" φράση που έγινε σλόγκαν και μέχρι σήμερα ακόμα !! Παράλληλα ο Λευτέρης Χαψιάδης που ήταν χρόνια κοντά στον Νταλάρα, γράφει πάνω στον καμβά του Ρασούλη "Μια είναι η ουσία" για τη Χαρούλα και "Χίλιες φορές" για το Γιώργο.

Μέσα λοιπόν στη δεκαετία 1976-1986 οι δύο δημιουργοί που βγάζουν στα ανοιχτά τον Νταλάρα είναι σαφώς ο Ρασούλης και ο Ακης Πάνου ενω θα πρέπει να ευγνωμονεί την τύχη που του έφερε παλιά τραγούδια που δεν τα πέρασαν τα "Παιδιά απο την Πάτρα" και τα επανέφερε αυτος... Για μιά ακόμα φορά πάτησε στην πεπατημένη και δε δημιούργησε  δική του εποχή, κάτι που πάντα έκανε ο Καζαντζίδης, οπότε καμμία δηλαδή εξίσωση ή ομοιότητα!!
Αντίθετα ο Ρασούλης δημιούργησε σχολή και άφησε εποχή ενώ ο Ξυδάκης προτίμησε να βγεί απο το παιγνίδι και διάλεξε το δρόμο της εκλεκτικής σκηνής του έντεχνου. Ο Ρασούλης έστρεψε και συμπαρέσυρε μιά ολόκληρη γενιά στους δρόμους της σκέψης του, μιας σκέψης όμως που "επέστρεφε" αυτα που αφομοίωνε απο τις κουβέντες, τις απαιτήσεις της εποχής, τα βιβλία, τις ταινίες, τα συνθήματα στους τοίχους και που βρήκε τον τρόπο να τα κάνει στίχο!!

Η αίσθηση που έχω για την περίοδο αυτή, (1978-1985) είναι ένα λαϊκό τραγούδι να ξαναγεννιέται, τον κόσμο να ντελιριάζεται σε ρεμπετάδικα και μπουζουκοταβέρνες και να ζει σε ένα κλίμα ευδαιμονίας για τα χρόνια του σοσιαλισμού που έρχεται και που στη συνέχεια ήρθε (που τελικά ήταν "σοσιαλισμός") και ένα Νταλάρα να τρέχει ασθμαίνων πίσω απο το τραίνο που έχασε να σώσει την όποια καρριέρα λες κι άλλα βάσανα δεν είχαμε...

Η ιστορία αυτή συνεχίστηκε μέχρι που κάποια κοπέλλα στα 1984 γράφει ένα ωραίο χασάπικο "Κυκλοφορώ κι οπλοφορώ", κάποια Νικολακοπούλου... Αυτός ο δίσκος του Κραουνάκη και της Λίνας γύρισε τη ροή των πραγμάτων και πάλι. Στο παιγνίδι μπήκε  ο Σπανουδάκης, η ποπ σκηνή με Τερμίτες και Φατμέ και η τράπουλα πάλι ανακατεύτηκε μετά τον κορεσμό του λαϊκο-ρεμπέτικου... Ο Σαββόπουλος αντιμετωπίζει το ελληνικό τραγούδι στις τηλεοπτικές του εκπομπές σαν ενα κήπο με πολλά όμορφα λουλούδια και απενοχοποιεί το παλιό ελαφρό τραγούδι, το παραδοσιακό, το τσιγγάνικο. Ο Πάριος θα βγάλει το "Να το πάρεις το κορίτσι" και ο Νταλάρας το "Ελα μου κοπέλλα μου" στα "Λάτιν" που φιλοδωρήθηκε με πολλους πλατινένιους απο τη γενιά των '20ies και '30ies. 

Το λαϊκό όμως δεν ξεχάστηκε. Ο Χριστοδουλόπουλος γίνεται όνομα και ο Αγγελόπουλος κάνει δεύτερη καρριέρα. Βασιλιάς της νύχτας είναι πλέον ο Στράτος Διονυσίου μετά τη γνωστή του περιπέτεια, που τον πείσμωσε πιο πολυ. Ο Βοσκόπουλος ξαναγυρίζει στην πρώτη γραμμή της νύχτας με πολλές επιτυχίες. Ο Πουλόπουλος κάνει 2-3 πολυ εμπορικές σαιζόν, πράγμα που θα του επιτρέψει να κάθεται για πολλά χρόνια, αφου κάνει και μιά σωστή διαχείριση στα οικονομικά του.
Το περιοδικό "Ντέφι" στη συνέχεια της αίγλης της επανόδου του λαϊκού κάνει συναυλίες στο Λυκαβηττο και ο κόσμος ψάχνει το παλιό λαϊκό ρεπερτόριο αναζητώντας τον Καζαντζίδη όλο και πιο πολύ!! 

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος επανέρχεται και γράφει για τον κλώνο του Στελάρα, το Λεωνίδα Βελή "Και το βράδυ το βραδάκι" ενώ στη συνέχεια δίνει στον Νταλάρα μιά σειρά λατινοειδών...
Οι ενέργειες του Αντώνη Τρίτση και της παρέας του Μανώλη Ρασούλη θα πείσουν τους κρατικούς φορείς να αλλάξουν το νόμο και να απελευθερωθεί ο Καζαντζίδης. 

συνεχίζεται

Καζαντζίδης ή Νταλάρας;;

Πραγματικά είναι ανίερη η σύγκριση των δύο αυτών τραγουδιστών που σημάδεψαν το ελληνικό τραγούδι, ο καθένας όμως για διαφορετικό λόγο. Η συζήτηση ξεκίνησε σχετικά χαλαρά χθές το απόγευμα στο facebook απο το στιχουργό Λευτέρη Χαψιάδη που στέκεται εξίσου και στους δύο για να ακολουθήσουν ήρεμα και άγρια σχόλια απο θαυμαστές και των δύο.
Απο τη συζήτηση που κυμάνθηκε απο παράθεση στοιχείων μέχρι σε ακραίες εκφράσεις, δημιουργείτε η απορία πως ο Γ.Νταλάρας έχει τόσο φανατισμένους και ορκισμένους "φαν" που θυμίζουν τον ίδιο, με ακριβώς το ίδιο εριστικό, υπερφίαλο και υπεροπτικό υφάκι και στυλάκι, που μόνο εμετό και αηδία μπορεί να προκαλέσει στο μέσο έλληνα πολίτη...

Μη συγκρίσιμα μεγέθη, για το όνομα του Θεού, ένας θρύλος, ένας ημίθεος που παρόλα τα λάθη του λατρεύτηκε και εξυψώθηκε στα ουράνια της δόξας και της αποδοχής, πράγμα που εύκολα μπορούσε να τον αλλοτριώσει και να τον κάνει δούλο του παρά, διάλεξε να μείνει μακρυά απο τα φώτα, τη χλιδή και τη μιζέρια της καλοταϊσμένης φίρμας που θα μπορούσε να γίνει...

Μακρυά απο συμφέροντα και κόλπα, διαλέγοντας αυστηρά τι θα τραγουδήσει και που θα τραγουδήσει, όσο το δυνατόν μακρυά απο μαφιόζους της δισκογραφίας και της νύχτας, άφησε το '65 τα μαγαζιά και το '76 τη δισκογραφία, βλέποντας τη λιμασμένη τίγρη που κρύβει ο άνθρωπος στο αντίκρυσμα του κέρδους, του υπερκέρδους, του εύκολου και σίγουρου χρήματος που απέφερε η φωνή του και η σταση ζωής του, γιατί η επιτυχία του ήταν ένας συνδυασμός της ρωμαλέας και παραπονιάρικης φωνής του αλλά και του χαρακτήρα του, που δεν άφηνε περιθώρια για εκμετάλλευση και κράτησε την εικόνα του παιδιού του λαού, που όντως ήταν!!

Ο Νταλάρας (γεν.1949) κατάφερε απο μικρός να ασχοληθεί με τη μουσική μπαίνοντας σε μαγαζιά απο το 1965-66 παίζοντας αρχικά με ποπ γκρουπ και με τρίο κιθάρας, για να έρθουν να τον βοηθήσουν αρχικά ο ρεμπέτης Σπύρος Καλφόπουλος και στη συνέχεια ο Γιώργος Μητσάκης που του έδωσε τα πρώτα τραγούδια. Στάθηκε άτυχος όμως γιατί την ίδια εποχή ο Γιώργος Ζαμπέτας έδωσε στο Μητροπάνο δύο τραγούδια (Θεσσαλονίκη, Ξενύχτης) και ξεπετάχτηκε απο την αφάνεια ενώ ο Κόκοτας που άφησε μία σίγουρη καρριέρα στη Γαλλία επιστρέφοντας το 1965, έπαιξε σαν ηθοποιός στην κλασσική ταινία "Διπλοπεννιές" και με το δίσκο του Ξαρχάκου "Στου Οθωνα τα χρόνια" απογείωσε μέσα σε λίγες μέρες την καρριέρα του το 1966.
Τα χρόνια εκείνα βέβαια οι μεγάλες επιτυχίες στο λαϊκό τραγούδι στις 45 στροφές που ήταν μια βαρειά βιομηχανία,έρχονταν απο τον Καζαντζίδη, το Μπιθικώτση και τους Γαβαλά, Αναγνωστάκη, Αγγελόπουλο, Μενιδιάτη, Β.Περπινιάδη, Παπαδάκη κ.α. και όσον αφορά τις γυναίκες Πόλυ Πάνου, Γκρέϋ, Λύδια ενώ τότε ξεκίναγαν η Μοσχολιού και η Διαμάντη και τη σόλο καρριέρα της η Μαρινέλα.
Ο Νταλάρας με το 45ρι "Στην εποχή του Πάγκαλου" του Μητσάκη έκανε μιά πολυ μικρή επιτυχία την ώρα που το "Πετραδάκι" του Μενιδιάτη πούλαγε τρελλά!!
Ο Γιάννης Καλατζής είχε ένα χρώμα φωνής όμοιο με του Νταλάρα και κατα τη γνώμη μας πιο ζεστή και με καλύτερο "μέταλλο" και με τα "Χρυσά κλειδιά" του Δερβενιώτη έγινε πανελλήνια γνωστός το 1969. Βέβαια ήταν αρκετά χρόνια στο κουρμπέτι με το κιθαριστικό "Τρίο Μορένο"




Εκείνα τα χρόνια πρόσπαθησε να γίνει γνωστός και ο Γιάννης Πουλόπουλος, ένα πάμφτωχο παιδί που έπαιζε κιθάρα και τραγούδαγε στις μπουάτ απο το 1962-'63.
[...]Ο Γιάννης Πουλόπουλος όμως, πείσμων από τότε, δεν το έβαζε κάτω και συνέχιζε να ζητάει ακρόαση σχεδόν καθημερινά, παρ' όλα τα μεροκάματα που έχανε αφού δούλευε τότε σαν ελαιοχρωματιστής και οικοδόμος, ενώ παράλληλα έπαιζε ποδόσφαιρο στον Άγιο Ιερόθεο και στον Ατρόμητο. Κάποια μέρα - μάλλον γιατί βαρέθηκαν να τον βλέπουν καθημερινά μπροστά τους - του έκλεισαν αυτό που επιθυμούσε με όλη του τη ψυχή... μία ακρόαση!
Την επιτροπή ακροάσεων αποτελούσαν μερικά από τα μεγαθήρια της Ελληνικής μουσικής: Ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Απόστολος Καλδάρας, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου. Ο δεκαεννιάχρονος τότε Γιάννης Πουλόπουλος, διάλεξε δύο δύσκολα τραγούδια να πει: "Μάνα μου και Παναγιά" και το "Παράπονο". Μόλις τελείωσε, τον πλησίασε ο Μίκης Θεοδωράκης λέγοντας: "Αυτόν εγώ θα τον κάνω τραγουδιστή".
Ο Μίκης Θεοδωράκης διακρίνοντας ένα πολύ μεγάλο ταλέντο, πήρε αμέσως τον Γιάννη Πουλόπουλο "υπό την προστασία του". Του δίνει να πει τρία τραγούδια στο θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη "Η γειτονιά των Αγγέλων", που εκείνη τη χρονιά (1963) ανεβαίνει στο ΡΕΞ από τον θίασο Τζένης Καρέζη - Νίκου Κούρκουλου. Τα τραγούδια αυτά ήταν τα "Στρώσε το στρώμα σου για δυο", "Δόξα τω Θεώ", και "Το ψωμί είναι στο τραπέζι". Αυτά είναι και τα πρώτα τραγούδια που ηχογραφεί σε δίσκο ο Πουλόπουλος, τραγούδια που αργότερα στην ίδια εταιρία θα δισκογραφήσει και ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης.
Η συνέχεια βρίσκει τον Γιάννη Πουλόπουλο να τραγουδάει σε μπουάτ στην Πλάκα. Λίγο πριν πάει φαντάρος, ηχογραφεί 4-5 δίσκους 45 στροφών στην COLUMBIA, τραγούδια τώρα πια δυσεύρετα, που με την κυκλοφορία τους "θάφτηκαν", μια και ο τραγουδιστής είχε κλείσει ήδη συμφωνία με την ΛΥΡΑ και τον Αλέκο Πατσιφά. Στη ΛΥΡΑ ξαναηχογραφεί τα τρία τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη και άλλα δώδεκα του ίδιου συνθέτη όπως τα "Βράχο βράχο τον καημό μου", "Βρέχει στη φτωχογειτονιά", "Καημός" κ.ά.
Το 1965 τραγουδάει εκπληκτικά τέσσερα τραγούδια του πρωτοεμφανιζόμενου τότε Μάνου Λοϊζου, ενώ σχεδόν παράλληλα κάνει μεγάλη επιτυχία με το "Μη μου θυμώνεις μάτια μου", του επίσης καινούργιου εκείνη την εποχή, Σταύρου Κουγιουμτζή.
Το 1966 ο Γιάννης Πουλόπουλος μπαίνει για τα καλά στη δισκογραφία. Τα 45άρια δισκάκια του κυκλοφορούν σωρηδόν και εμφανίζεται για πρώτη φορά σε κινηματογραφικές ταινίες. 
Είναι όμως η εποχή του "ΝΕΟΥ ΚΥΜΑΤΟΣ". Ο Γιάννης Πουλόπουλος το ακολουθεί. Γράφει και συνθέτει δικά του τραγούδια όπως το "Θα 'θελα να 'χα" που γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Στη συνέχεια συνεργάζεται με τον Γιάννη Σπανό (συμμετέχει στην Α και Β Ανθολογία ερμηνεύοντας αριστουργηματικά το "Παιδί μου ώρα σου καλή" σε ποίηση Γιώργου Βιζυηνού), με τον Δήμο Μούτση ("Το κορίτσι μου στ' άστρα"), με τον Κυριάκο Σφέτσα, το Νίκο Καλλίτση και το Νίκο Μαμαγκάκη ("Άνθη" και "Πέτρινα λουλούδια" σε στίχους του Βασίλη Βασιλικού). Το 1967 έρχεται σε επαφή με τον Μίμη Πλέσσα. Μια συνεργασία που άφησε εποχή στο χώρο του Ελληνικού τραγουδιού. Αφορμή η ταινία μιούζικαλ "οι θαλασσιές οι χάντρες". Ακολούθησαν βέβαια η "Παριζιάνα" και το "Γοργόνες και μάγκες" το 1969.
Το 1969 είναι μια σημαδιακή χρονιά. Ο δίσκος "Ο δρόμος" των Μίμη Πλέσσα - Λευτέρη Παπαδόπουλου, όπου ο Γιάννης Πουλόπουλος τραγουδάει δέκα από τα δώδεκα τραγούδια, γίνεται αμέσως χρυσός. Είναι ο πρώτος Ελληνικός δίσκος που γίνεται χρυσός, δίσκος που στα χρόνια που θα ακολουθήσουν καταρρίπτει κάθε ρεκόρ πωλήσεων, ρεκόρ που ακόμη και σήμερα δεν έχει φτάσει κανένας άλλος Ελληνικός δίσκος. 
Ο Αλέκος Πατσιφάς όμως, βρίσκει τρόπο να τον κρατήσει στη ΛΥΡΑ. Ξέροντας την επιθυμία του τραγουδιστή να βρίσκεται συνέχεια στο studio, τον βάζει να ηχογραφεί διαρκώς τραγούδια. Είναι χαρακτηριστικό ότι την περίοδο 1969-71, ο Γιάννης Πουλόπουλος τραγουδά σε δέκα μεγάλους δίσκους 33 στροφών (!!!) και σε αρκετούς μικρούς 45 στροφών.[...]*

Στον Πουλόπουλο λοιπόν οφείλει την πρώτη του επιτυχία του ο Σταύρος Κουγιουμτζής με το σίγκλ "Μη μου θυμώνεις μάτια μου" το 1965, όπου ο Πουλόπουλος μιμείται καθαρά τον Πάνο Γαβαλά, στην ερμηνεία του "Κάθε λιμάνι και καυμός" απο τα 1962. Απο το 1967 με το πρώτο του LP και με τα τραγούδια του Μίμη Πλέσσα και παράλληλα με την εμφάνιση του σε ταινίες, η καρριέρα του απογειώθηκε!!
Ο Νταλάρας υπηρετεί τη θητεία του το 1969 και '70 και με τη βοήθεια της Μαρινέλλας μπαίνει σε μεγάλα σχήματα της νύχτας. Η καλή του σχέση με το Μάκη Μάτσα θα τον επιβάλει στον Σ.Κουγιουμτζή και έτσι σιγά σιγά ο Καλατζής και ο Πουλόπουλος παραγκωνίζονται ή δεν ενδιαφέρονται (δεν το γνωρίζουμε αυτο...). 
Ο Καλατζής με τις επιτυχίες του Κατσαρού "Επιπόλαιος" και "Κυρα Γιώργαινα" γνωρίζει απίστευτη επιτυχία σε δισκογραφία και κέντρα και πολλοι μιλάνε για νέο Καζαντζίδη. 
Ο Πουλόπουλος με επιτυχίες τη μιά πίσω απο την άλλη -κυρίως του Πλέσσα- είναι επίσης  μεγάλο όνομα και εκει ακριβώς έρχεται και ο Βοσκόπουλος που μετά την πρώτη μεγάλη επιτυχία με την "Αγωνία" του Ζαμπέτα το ΄68 και αφου γνωρίσει επίσης επιτυχία με το "Ψύλλοι στ'αυτιά μου" και το "Ρωμηό", θα γνωρίσει την αποθέωση με την πρώτη θέση  στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το '71 με το τραγούδι του "Αδέλφια μου αλήτες πουλιά" που  τραγούδησε ο Γιάννης Βογιατζής.
Ο Μητσιάς επίσης έκανε την εμφάνιση του το 1968 ερχόμενος με άδεια να τραγουδήσει φαντάρος ένα ζειμπέκικο του Δήμου Μούτση, που τραγουδάνε σήμερα ακόμα και τα μικρά παιδιά, την "Ελευσίνα" και εκείνου η καρριέρα απογειώθηκε όταν για πολλά χρόνια ήταν ντουέτο σχεδόν με τη Γαλάνη στην Πλάκα, λέγοντας όμως και μέτρια τραγουδάκια όπως "Με λένε Γιώργο" κ.α.. 

Τα χρόνια αυτά ο Καζαντζίδης έχει πεί απίστευτα τραγούδια αλλά οι προστριβές του με την εταιρεία είναι αιτία να τον έχουν σε δεύτερη και τρίτη μοίρα. Ετσι ο δίσκος "Στεναχώρια μου" στα 1970 με το "Μερτικό" και ο δίσκος "Αλήθειες" με τα 6 τραγούδια του Ακη Πάνου το 1973 δεν ακούστηκαν τόσο, στα ραδιόφωνα, στις ρεκλάμες του Γιώργου Λεφεντάριου και του Βάκη Πέρρου, όσο αγαπήθηκαν απο το λαό!! 

Η Μίνως εχει προδιαγράψει την πορεία του ρεπερτορίου της, έχοντας στα μετόπισθεν τον Καζαντζίδη μη μπορώντας να πάει σε άλλη εταιρεία και βγάζοντας ένα δίσκο το χρόνο μέχρι το "Υπάρχω" του 1975 : Η στεναχώρια μου, Στιγμές, Γυρισμός, Γυάλινος κόσμος, Η ζωή μου όλη, Υπάρχω. (οι "Αλήθειες" και "Στην ανατολή" χρεώνονται στους συνθέτες).
Το άστρο του Νίκου Ξυλούρη έχει όμως επισκιάσει τα πάντα απο το 1972 και μετά, με το "Χρονικό" την "Ιθαγένεια", τα "Ριζίτικα" του Μαρκόπουλου, τη "Συλλογή" και το "Μεγάλο μας τσίρκο" του Ξαρχάκου. Η ελληνική δικογραφία είναι ευτύχημα που δε χαλάλισε αυτά τα τραγούδια σε υποδεέστερες φωνές του μεγάλου κρητικού καλλιτέχνη, αφήνοντας μας στη μικρή χρονικά καρριέρα του αριστουργήματα!!

 Επομένως μετά τις επιτυχίες που έκανε σε δεύτερη εκτέλεση ο Γ.Νταλάρας (Που'ναι τα χρόνια-Μπιθικώτσης, Μη μου θυμώνεις-Πουλόπουλος κ.α.) και μετά απο κάποα όμορφα τραγούδια του Λοίζου και του Κουγιουμτζή αλλα και κάποιες αθέμιτες ενέργειες της εταιρείας στο γνωστό θέμα με τον Κώστα Σμοκοβίτη, δεν απέμενε παρα να τραγουδήσει ρεπερτόριο που δεν "είχαν" οι αλλοι μεγάλοι της εποχής και διάλεξε τα ρεμπέτικα αφου ήδη γνωρίσει επιτυχία με την επανέκδοση του "Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι" του Καλδάρα.
Το 1975 το "Υπάρχω" παρ'όλη την "αντιστασιακή" υστερία στο ελληνικό τραγούδι, την περίοδο 1974-1978, κατάφερε να γίνει μεγάλη επιτυχία.

Και εδώ εμβόλιμα, να τονίσουμε τον όρο "μουσική βιομηχανία" που πραγματικά ήταν  όπως εξελίχτηκε, αφου για τη δεκαετία του 1930 ο Στελλάκης Περπινιάδης είχε ομολογήσει σε ανύποπτο χρόνο στον Κ.Χατζηδουλή ότι τα γραφεία της Οντεόν- Παρλοφών του Μπενβενίστε με λογιστή το Μάτσα, βρίσκονταν στο πατάρι ενός ισογείου σε μία στοά στην Πανεπιστημίου.... 

Βέβαια υπήρξαν και άλλοι τραγουδιστές μεγάλης αξίας, με σπουδαίες φωνές στη δεκαετία '70 που δεν κατάφεραν να κάνουν μεγάλη καρριέρα καθένας για το δικό του λόγο. Ο Γιάννης Ντουνιάς που έκανε δύο μεγάλες επιτυχίες τραγούδια του Γ.Μαρκόπουλου και δύο ακόμα μικρότερες, δεν προχώρησε. Ο Γιάννης Θυμάκης κι αυτος στην αρχή με το Βασιλειάδη και μετά με τον Ακη Πάνου, δεν είχε ανάλογη δισκογραφική παρουσία αναλογικά με τα μεγάλα μαγαζιά που εργάστηκε, δίπλα στο Γαβαλά και τον Τσετίνη.
Ο Κωστής Χρήστου που ήταν ίσως φωνητικά ο πρώτος μεταξύ ίσων, ήταν άτυχος και απο πλευράς ρεπερτορίου και γιατί "έφυγε" νωρίς. Μεγάλη φωνη και ο Κώστας Κόλλιας που κι αυτός "έφυγε" άδικα. Ο Τάκης Βεριώτης τραγούδησε κάποια τραγούδια στις 45 στροφές και τίποτα παραπάνω στη δεκ.΄70. Ο συγχωρεμένος ο Τάκης μου είπε μιά συγκλονιστική ιστορία το 1992 που παίξαμε μαζί στη "Στοά", "ήμουνα στο ... (δεν θυμάμαι το όνομα) ένα μαγαζί στην Πλάκα και γινόταν χαμός, είχα τετοια επιτυχία το μαγαζί κάθε βράδυ γεμάτο και δίπλα ήτανε τότε ο Νταλάρας, δεν κάνανε σεφτέ...". 
Κι άλλες μεγάλες φωνές, ο Κλωναρίδης, ο Δημητράτος, ο Σάββας ο Κιουλάνης και άλλοι που ποτέ δεν άφησαν οι εταιρείες να φανούν, έστω και ένα σουξεδάκι να κάνουν όπως ο Κερμανίδης που έκανε αίσθηση με τη διασκευή του μπολέρο "Τα πλοία πεθαίνουν στα λιμάνια" του Μητσάκη.

Η συνέχεια της ιστορίας θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι γνωστή... αλλά δεν είναι καθόλου, απο πολλούς όπως έδειξε η συζήτηση-μάχη που προανέφερα... Ο περισσότερος κόσμος δυστυχώς κάθεται στο καθιστικό του, σε σουηδικά έπιπλα ΙΚΕΑ, φορώντας ισπανικά ρούχα ZARA, παρακολουθώντας το μπαχαλόκρατος του Μερκελιστάν σε ολλανδική ή γιαπωνέζικη τηλεόραση, πίνοντας αμερικάνικο ανυψυκτικό και ακούει ότι του πασάρει ο κάθε τραμπάκουλας επαγγελματίας κολλητιρτζής και καλοπληρωμένος αυλοκόλακας...

συνεχίζεται...


* mygreekfm

Εκδηλώσεις για τον Στέλιο Καζαντζίδη στην Κρήτη - 10 χρόνια απο το θάνατο του

Εκδήλωση για το Στέλιο Καζαντζίδη, στον Αποκόρωνα, στα Χανιά

Ο Σύλλογος Φίλων Στέλιου Καζαντζίδη Αποκόρωνα, οργανώνει τη Δευτέρα 22/8 στις 9 το βράδυ στο αμφιθέατρο των Μαχαιρών, μια βραδυά-αφιέρωμα στο Μεγάλο Βάρδο.
Οι Αντώνης Μποσκοϊτης και Κώστας Μπαλαχούτης θα παρουσιάσουν το ωριαίο ντοκυμαντέρ τους για το Στέλιο, ενώ λαϊκή ορχήστρα θα εκτελέσει ζωντανά τραγούδια του, αλλά και του Μανώλη Ρασούλη ως φόρο τιμής !
Ευχαριστούμε την Α.Ν.Ε.Κ. για την ευγενική χορηγία της και σας περιμένουμε όλους εκεί!

Είσοδος 5 ευρώ, τα μέλη του Συλλόγου δωρεάν.

http://www.facebook.com/group.php?gid=105026542865476

http://www.facebook.com/event.php?eid=252611698095119&ref=mf

Τραγούδια του Στέλιου στο "Λιακωτό"...

  Λιακωτό 27.4.11 - τραγούδια του Στέλιου Καζαντζίδη by rebetcafe

Καζαντζίδης αθάνατος

  Σάκης Τσότογλου, Κώστας Ψαρουδάκης, Γιώργος Βαβουλές - Λιακωτό 27.4.11 by rebetcafe

Στις 27.4.11 βρέθηκαν με πρωτοβουλία του Γιώργη του Χατζηδάκη, πρόεδρου του Συλλόγου φίλων Στέλιου Καζαντζίδη, Αποκόρωνα, Χανίων, στο καφε Λιακωτό στο Βάμο, ο Σάκης Τσότογλου, ο Κώστας Ψαρουδάκης και ο Γιώργος Βαβουλές.

Προέκυψε μια ωραία βραδυά με τραγούδια κυρίως του Στέλιου, που φέτος κλείνουν 10 χρόνια απο το θάνατο του.

Ο Σάκης Τσότογλου ζει και δραστηριοποείται στη Δράμα. Είναι ερασιτέχνης μουσικός, αφου πρόσφατα πήρε σύνταξη απο την κύρια δουλειά του, όμως στη Δράμα είναι γνωστος και συμμετέχει σε μουσικά δρώμενα, εκδηλώσεις, συναυλίες και ενίοτε και σε μαγαζιά. Παίζει υπέροχα τετράχορδο μπουζούκι και τραγουδάει, αλλά το ενδιαφέρον και το κυρίαρχο είναι ότι έχει ένα ποταμό απο τραγούδια στο ρεπερτόριο του, θυμίζοντας μπουζουξήδες παλιάς κοπης και επίσης τα αποδίδει πιστα στο λαϊκό χρώμα και παρασάγγας απο το κυρίαρχο αχαρακτήριστο στυλάκι του συρμού...

Δυστυχώς τα τζιμάνια της δισκογραφίας μας δεν τον έχουν εντοπίσει και είναι κρίμα για το πανελλήνιο μιλάω ειλικιρινά !!

Ο Κώστας ο Ψαρουδάκης επίσης χρόνια στα ρεμπετάδικα της Αθήνας σαν φοιτητής, είχε μια αξιόλογη παρουσία. Με φωνη στεντόρεια στο ύφος του Στελάρα και το ακκορντεόν του, αλλα και την όλη κοσμοθεωρία του είναι τάλε κουάλε στο χρώμα του λαϊκού τραγουδιού και της εποχής που κουβαλάει !!!

Στην κιθάρα και στα σιγόντα ο Γιώργος Βαβουλές

Μαντουμπάλα vs Ζιγκουάλα

Η παρωχημένη αντίληψη για τις ινδικές επιρροές του Καζαντζίδη ή πόσοι γνωρίζουν ότι η Ζιγκουάλα ήταν από τη Σουηδία;
Μου φαίνεται λίγο παράξενο να γίνεται μέχρι και σήμερα έντονη αρνητική αναφορά στην ινδική επιρροή και εποχή του ελληνικού τραγουδιού και, κυρίως, του Καζαντζίδη. Το θεωρώ παρωχημένο. Έχουν πέσει, όμως, διάφορα στην αντίληψή μου. Πιο συγκεκριμένα αναφέρομαι στην εποχή, και, κυρίως, στο τσουβάλιασμα, της Μαντουμπάλας και της Ζιγκουάλας.
Θ’ αφήσω όλα τα υπόλοιπα στην άκρη και θα σταθώ μόνο στη βασική διαφορά τους και στο σύντομο ιστορικό τους. Κατ’ αρχήν, τα δύο τραγούδια έχουν εντελώς διαφορετικό γεωγραφικό προσανατολισμό. Είναι λαθεμένη η εντύπωση ότι η Μαντουμπάλα και η Ζιγκουάλα έχουν κοινή καταγωγή. Τόσο θεματικά, όσο και μουσικά. Το μόνο κοινό στοιχείο τους (πέρα από την κατάληξη των ονομάτων τους), ως επιρροή, είναι ότι και τα δύο έχουν κινηματογραφική ρίζα. Η Μαντουμπάλα ( M adhubala) εκτός από τίτλος μιας ινδικής ταινίας του 1950, ήταν και μια πανέμορφη ηθοποιός που πέθανε σε νεαρή ηλικία, έχοντας πρωταγωνιστήσει σε περισσότερες από εβδομήντα ταινίες του Bollywood . Φυσικό επακόλουθο και η μουσική του τραγουδιού να έχει τη βάση της σε ινδικά μοτίβα.
Η Ζιγκουάλα, όμως, ήταν Σουηδέζα (τσιγγάνα) και η μελωδία της έχει περισσότερο δυτική προοπτική. Singoalla ήταν ο σουηδικός τίτλος του μυθιστόρηματος The Wind Is My Lover του Σουηδού συγγραφέα Viktor Rydberg, το οποίο πρωτοπαρουσιάστηκε το 1857 και στο οποίο, χρόνια αργότερα, το 1940 βασίστηκε η ομώνυμη όπερα του πιανίστα και συνθέτη Gunnar de Frumerie, καθώς και η γαλλο-σουηδική ταινία Singoalla (1949) του Γάλλου σκηνοθέτη Christian-Jaque στην οποία πρωταγωνιστούσε η Viveca Lindfors. Αν και Σουηδέζα, μελαχρινή, όπως αναφέρεται και στο τραγούδι …μελαχρινή ομορφιά μου, παντοτινή χαρά μου...
Ο ίδιος ο Καζαντζίδης έχει αναφερθεί και σε αυτό το θέμα, όπως και στης Μαντουμπάλας. Το 1958-59 είδε την ταινία και του ήρθε η ιδέα του τραγουδιού. Τους στίχους τους έβαλε ο Νίκος Μουρκάκος κι επειδή το Σινγκοάλα δεν ήταν εύηχο άλλαξε σε Ζιγκουάλα. Ίσως ο Καζαντζίδης να μη θυμόταν ή να μην γνώριζε ότι παλιότερα ο Μανώλης Χιώτης είχε συνθέσει ένα τραγούδι που όχι μόνο αναφερόταν σε αυτό το όνομα (Ζιγκουάλα) αλλά ήταν και τίτλος του. Το είχε τραγουδήσει η νεοεμφανιζόμενη, τότε, Ζωζώ Σαπουντζάκη, με κιθάρες που έπαιζαν ο Μανώλης Χιώτης και ο Γιάννης «Σπόρος» Σταματίου. Την ίδια εποχή το τραγούδησε στην Αμερική και η Ρένα Ντάλλια, με τον Γιάννη Τατασόπουλο. Και οι δυο Ζιγκουάλες, μουσικά, είχαν λατινική ρίζα. Στην περίπτωση του τραγουδιού του Χιώτη αυτό ήταν σαφές, όμως, και το τραγούδι με τον Καζαντζίδη είχε αυτή την προοπτική, ή, αν προτιμάτε, μια περισσότερο τζίπσι-λάτιν προοπτική, που η νεότερη ζωντανή εκτέλεσή του με τον Νταλάρα, καθώς, και κάμποσες παλιές από διάφορα τρίο, την αναδεικνύουν, ίσως, περισσότερο.

http://www.ogdoo.gr

Πως τα βαστάει ο Θεός

ΘΟΔΩΡΟΥ ΔΕΡΒΕΝΙΩΤΗ - ΕΥΤΥΧΙΑΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ - ΜΑΡΙΝΕΛΛΑ

Πως τα βαστάει ο θεός τ' άδικα που συμβαίνουν

άλλοι το χρήμα να πετούν κι άλλοι στη φτώχεια να πονούν

και να αργοπεθαίνουν

αχ ζωή τυρρανισμένη που περνάμε οι φτωχοί

με λαχτάρα κι αγωνία τρώμε πάντα το ψωμί

τα πλούτη δεν τα ζήλεψα μα καίγεται η ψυχή μου

να τρέμω να αγωνίζομαι σκληρά να βασανίζομαι

να βγάλω το ψωμί μου

πως τα βαστάει ο θεός κι αυτή η κοινωνία

τόσα παράπονα βαριά πού χει τ' ανθρώπου η καρδια

από την αδικία

Πως τα βαστάει ο θεός τ' άδικα που συμβαίνουν

άλλοι το χρήμα να πετούν κι άλλοι στη φτώχεια να πονούν

και να αργοπεθαίνουν

αχ ζωή τυρρανισμένη που περνάμε οι φτωχοί

με λαχτάρα κι αγωνία τρώμε πάντα το ψωμί

τα πλούτη δεν τα ζήλεψα μα καίγεται η ψυχή μου

να τρέμω να αγωνίζομαι σκληρά να βασανίζομαι

να βγάλω το ψωμί μου

πως τα βαστάει ο θεός κι αυτή η κοινωνία

τόσα παράπονα βαριά πού χει τ' ανθρώπου η καρδια
 από την αδικία

laiko1960

Βιβλίο για τον Στέλιο, απο τον Βασίλη Βασιλικό

Κυκλοφόρησε ένα βιβλίο από τις εκδόσεις «ΚΨΜ», με τίτλο «Στέλιος Καζαντζίδης 1931 – 2001», που φέρει την υπογραφή του Βασίλη Βασιλικού. Κυκλοφόρησε στις 24 του προηγούμενου μήνα και όπως πληροφορηθήκαμε από τον ίδιο τον εκδοτικό οίκο, αποτελεί μια εμπλουτισμένη επανέκδοση του «Υπάρχω» (Νέα σύνορα – Α.Α. Λιβάνη, Αθήνα 2000) - που τόσο θόρυβο προκάλεσε - και του «Η ζωή μου όλη» (Εκδόσεις Φιλιππότη, Αθήνα 1978

Μας γράφουν χαρακτηριστικά: «Το βιβλίο που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις μας την προηγούμενη εβδομάδα (κυκλοφόρησε στις 24 Οκτώβρη) είναι μια σύνθεση που περιλαμβάνει ξαναδουλεμένο το "Υπάρχω", ξαναδουλεμένο και επιμελημένο το "Η ζωή μου όλη" καθώς και κάποια καινούργια αποσπάσματα και κομμάτια. Είναι μια νέα έκδοση με νέα διάρθρωση στη δομή του βιβλίου και συμπληρώσεις του κ. Βασίλη Βασιλικού»

Δεν έχουμε ακόμα στα χέρια μας το βιβλίο. Επομένως δεν μπορούμε να το αξιολογήσουμε και να καταθέσουμε τη γνώμη μας.

απο το μπλογκ Στέλιος Καζαντζίδης

Το πρώτο τραγούδι της Μαρινέλας

'Τι γυρεύεις απο μένα"
Τραγούδι διάλογος της Μαρινέλας με τον Καζαντζίδη απο τα 1957. Σύμφωνα με τον Πάνο Γεραμάνη απο ηχογραφημένη εκπομπή του γύρω στο 1997, είναι το πρώτο τραγούδι που ηχογράφησε η Μαρινέλα, πριν ακόμα απο το "Νίτσα Ελενίτσα' και το "Η πρώτη αγάπη σου"

Σύνθεση : Πάνου Πετσά, στίχοι : Κώστα Βίρβου, μπουζούκια : Λάκης Καρνέζης, Κώστας Παπαδόπουλος

Μαρινέλα

Μνήμη Στέλιου Καζαντζίδη

9 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΥΤΟ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΑΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ !!!

ΑΚΟΥΣΤΕ ΣΉΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 7-9 ΣΤΟΝ ΣΤΑΘΜΟ
ΡΑΔΙΟ-ΥΠΑΡΧΩ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ, ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ ΣΤΕΛΙΟΥ ΛΙΟΥΔΑΚΗ, ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΛΑΪΚΟ ΒΑΡΔΟ
(ζητούμε συγγνώμη, η εκπομπή τελικά δεν έγινε και αυτο ανακοινώθηκε γυρω στις 8.00)

ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΕΔΩ ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΟΥ...

ΚΑΙ ΑΣ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΠΟΥΖΟΥΞΗ, ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΔΡΑΜΑΛΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΕΑ ΣΤΗ ΣΙΝΔΟ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΠΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΑΝΕ ΤΟ "ΜΕΡΤΙΚΟ"

Βραδυά Στέλιου Καζαντζίδη στο Ρέθυμνο

Στο ΜΕΣΟΣΤΡΑΤΙ το όμορφο μεζεδάδικο του γνωστού μαντιναδολόγου Γιώργη Σηφάκη ή Σιμισακογιώργη, στο Ρέθυμνο, θα γίνει μια βραδυά με τραγούδια τουΣΤΕΛΙΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗ, την Παρασκευή 11 Ιούνη.

Θα παίξει η ορχήστρα του Συλλόγου φίλων Στέλιου Καζαντζίδη Αποκόρωνα, ενος Συλλόγου που δημιουργήθηκε πέρσυ και ήδη έχει κάνει αισθητή την παρουσία του στα πολιτιστικά πράγματα των Χανίων !!

Μάλιστα έδωσε το έναυσμα για τη δημιουργία Παγκρήτιου Σύλλογου φίλων Καζαντζίδη, που έγινε πριν απο λίγο καιρο στο Ηράκλειο !!

Συμμετέχουν :
Γιώργος Χαχλάκης - τραγούδι
Κώστας Ψαρουδάκης - ακκορντεόν, τραγούδι
Μανώλης Φλεμετάκης – μπουζούκι
Μανούσος Ψαρουδάκης - μπουζούκι
Γιώργος Βαβουλές - κιθάρα, τραγούδι

ΜΕΣΟΣΤΡΑΤΙ
Γερακάρη 1, πεζόδρομος, 4 μάρτυρες
Ωρα έναρξης : 21.30

Συνέντευξη της Μαρινέλας

Χθες το απόγευμα κατα τις 5-6 στο σταθμό του Love radio, πέσαμε απο σύμπτωση σε συνέντευξη -μάλλον ζωντανή- της Μαρινέλας, στους παρουσιαστές της εκπομπής Τάσο Τρύφωνος και Μαργαρίτα Μυτηληναίου (αν άκουσα καλα...). Η συνέντευξη είχε να κάνει βέβαια με τις εμφανίσεις της στο "Παλλάς" αλλα παράλληλα η κυρία Μαρινέλα αναφέρθηκε σε όλη της την καρριέρα !!

Ενα κομμάτι καταφερα να ηχογραφήσω πρόχειρα, με εξωτερική ηχογράφηση σε μπ3 και θα την ανεβάσω αργότερα.

Μιλάει και  για τις συναυλίες με το Μίκη στο "Κεντρικόν" το 1961 και αναφέρεται σε ένα άγνωστο παραλειπόμενο με τον Χιώτη και τους μουσικούς !!! 

Ασφαλώς αναφέρθηκε και στο θέμα των συναυλιών και φάνηκε να είναι αθώα του "αίματος" τούτου...

Γενικά η κυρία Μαρινέλα βγάζει μια αρχοντιά που δεν είναι ντιβιλίκι, αλλα όταν χρειάζεται γίνεται ντίβα... Κατα τ'άλλα φαίνεται πολυ προσγειωμένη ανάλογα με τη φήμη της και σε σχέση με άλλους συναδέλφους της.

Θυμάμαι κάπου πρόσφατα άκουσα ή διάβασα ότι ο Καζαντζίδης τη φώναζε και μέχρι που χωρίσανε "Κίτσα"... (Κυριακή Παπαδοπούλου) 

Θα προσπαθήσω να έρθω σε επαφή με το σταθμό -όπου ο Τρύφωνος είναι νομίζω διευθυντής- μήπως και την μεταδώσει σε επανάληψη.

Ο Καζαντζίδης και η μάνα

Κατηγόρησαν τον Στέλιο Καζαντζίδη γιατί τραγούδησε σε πολλά τραγούδια την λέξη μάνα και γιατί αγάπησε τόσο πολύ την μητέρα του   Ορφάνεψε μικρός και το μόνο στήριγμα του στη ζωή ήταν η μητέρα του. Σε πάνω από 50 τραγούδια ο τίτλος του τραγουδιού έχει την λέξη μάνα.
Αν όμως ακούσουμε όλα τα τραγούδια του Στέλιου τότε θα διαπιστώσουμε πως τα τραγούδια που εμπεριέχουν την λέξη μάνα είναι πολύ περισσότερα από 50.
Στο «ένα τραγούδι για την μάνα» που τους στίχους έγραψε ο Κώστας Βίρβος το 1964 και την μουσική ο Θόδωρος Δερβενιώτης ακούμε την φωνή του Στέλιου και χωρίς μουσικά όργανα να τραγουδά «τη μάνα του όποιος έχασε και ζει μες την ορφάνια - μοιάζει σαν έρημο πουλί , πλοίο χωρίς λιμάνια».


Γράφει ο Κώστας Βίρβος το 2001

«Κάποιοι κορόιδεψαν τη μεγάλη αδυναμία που είχε στη μάνα του. Άδειοι θα' ταν οι άνθρωποι! Δεν είχαν πονέσει, δεν είχαν κλάψει, δεν είχαν ορφανέψει. Δεν πούλησαν τσιγάρα στην Ομόνοια σε ηλικία οχτώ χρόνων. Δεν ήξεραν τα υλικά που άπλωσαν τη φωνή του Στέλιου στον ουρανό, στα πέλαγα, στα πέρατα της γης !
Στης Νέας Ιωνίας τα βαμβάκια / εργάτης από δώδεκα χρονών /πικρές κουβέντες, δάκρυα, φαρμάκια / η άπονη ζωή των ορφανών/ πατέρα του και άγια μανούλα / τον βράχο! την κυρά Γεθσημανή / το βράδυ ακουμπούσε την καρδούλα / να κλάψει στην ποδιά της την αγνή!»
Αν διαβάσουμε την λίστα των τραγουδιών του θα βρούμε  : -
Αλοίμονο στη μάνα μου - Άνοιξε μάνα άνοιξε - Απόψε μάνα σε συλλογιέμαι - Ας είχα τη μανούλα μου - Γλυκειά μου μάνα σήμερα - Γράμμα σου στέλνω μάνα μου - Γυναίκα μάνα κι ερωμένη - Μάνα γλυκειά - Μάνα και πάλι μάνα - Μάνα μου - Μάνα με γέννησε κι εμένα και άλλα πολλά.
Χαρακτηρίσθηκε ο Στέλιος Καζαντζίδης σαν ο τραγουδιστής της ξενιτιάς. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι και ο τραγουδιστής της μάνας. Τίμησε την γυναίκα και την μητέρα όσο κανένας άλλος τραγουδώντας με τόση γλύκα και στοργή την λέξη μάνα.


Οι φίλοι του Στέλιου θα τιμήσουν την γιορτή της μητέρας και θα τραγουδήσουν τραγούδια για την μάνα στην ταβέρνα «ΘΕΟΦΙΛΟΣ» στις 9 Μαΐου στις 9 το βράδυ με μουσική υπόκρουση του Στάθη Μιλάνου και του Γιάννη Καλαή στο μπουζούκι και του Κώστα Καραμπερόπουλου στην κιθάρα.
Μάνα μου . Ήσουνα στήριγμα κι η ποιο γλυκιά παρέα μου η πρώτη λέξη μου κι η τελευταία μου . Παρηγοριά μου μες τις δύσκολες τις ώρες μου με την αγάπη σου μου γλύκαινες τις μπόρες μου .Όλα σε σένα τα χρωστάω ότι έγινα, γιατί μου έδινες κουράγιο και δεν έσβηνα. Μάνα μου.


Απο το blog των φίλων Στέλιου Καζαντζίδη Μαγνησίας

ΘΟΔΩΡΟΣ ΔΕΡΒΕΝΙΩΤΗΣ

Αυτη τη στιγμη στην ΕΤ1 ο Θόδωρος Δερβενιώτης μιλάει για τον Στέλιο Καζαντζίδη !!!