Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011

Νότα Καλλέλη





Νότα Καλέλλη*, ή Μυτηλινιά
Μιά τραγουδίστρια του ρεμπέτικου για την οποία ξέρουμε ελάχιστα πράγματα. Εμφανίστηκε για ένα μικρό διάστημα στη δισκογραφία το 1939 και '40 σε 18 τραγούδια. Στα 16 τραγουδάει πρώτη φωνή και σε 2 κάνει δεύτερη.

* (η ορθογραφία Καλλέλη ή Καλέλλη είναι ένα θέμα που ερευνάται...)

1939

Το Ελενάκι  (Κοσμαδόπουλου)
και ο Στελλάκης Περπινιάδης
Columbia DG 6466

Μικρή μου πεισματάρα  (Χρυσίνη)
και ο Στελλάκης Περπινιάδης
Columbia DG 6466

Μου είπαν να μη σ' αγαπώ  (Βαμβακάρη)
Columbia DG 6481

Λαυριώτισσα  (Βαμβακάρη ή Μαυροφρύδη και Διαμαντόπουλου)
Columbia DG 6481

Σοφίτσα  (Χρυσίνη)
και ο Παναγιώτης Καλλέλης
Columbia DG 6494

Περιστεριώτισσα  (Χρυσίνη)
Columbia DG 6494

Ρίνα  (Κοσμαδόπουλου)
και ο Παναγιώτης Καλλέλης
Columbia DG 6501

Το θαλασσί φουστάνι  (Χρυσίνη, Τούντα)
Columbia DG 6501

Γλυκιά μου Μαρινέλλα  (Τούντα)
και ο Παναγιώτης Καλλέλης
Columbia DG 6510

Παγκρατιώτισσά μου (Τούντα)
Columbia DG 6510

Για κράτησε τον όρκο σου  (Σέμση, Χρυσίνη)
και η Μ. Παναγιωτάκη
HMV AO 2590

Δυό φίλοι  (Γ.Στέφα)
HMV AO 2590


1940

Η γειτονοπούλα  (Σαρρή)
και η Ιωάννα Γεωργακοπούλου
Columbia DG 6510

Δυο Πειραιώτες μια βραδυά  (Σκαρβέλη)
και η Ιωάννα Γεωργακοπούλου
Columbia DG 6510

Χειλάκι μου μελαχρινό  (Χρυσίνη, Π.Καλλέλη)
και η Μ.Παναγιωτάκη
HMV AO 2622


Πριν σε γνωρίσω  (Χρυσίνη)
και ο Παναγιώτης Καλλέλης
HMV AO 2622


και συνοδεύει τα :

Το μινόρε της ταβέρνας  (Τούντα)  1939
α΄ φωνή Στράτος Παγιουμτζής
Columbia DG 6510

Απ' το Μαρόκο η Εσμέ   (Τούντα)  1939
α' φωνή Στελλάκης Περπινιάδης
HMV AO 2611

Σάββατο 29 Οκτωβρίου 2011

Οι δανειστές κατάσχεσαν την ελληνική δηµόσια περιουσία µέχρι του ποσού των 15 δισ. ευρώ


Το περιστατικό είναι αληθινό και δείχνει πως µπορεί µέσα σε ελάχιστη ώρα να «πετάξει» η περιουσία µιας ολόκληρης χώρας. Ξαφνικά στις 3.30 το πρωί της Πέµπτης οι Ολλανδοί εξέφρασαν την άρνησή τους στην παροχή 30 δισ. ευρώ εγγυήσεων για τις ελληνικές τράπεζες προκειμένου αυτές να συνεχίσουν να δικαιολογούν τη ρευστότητα που αντλούν από την ΕΚΤ, παρά το γεγονός ότι τα ελληνικά οµόλογα που έχουν καταθέσει ως ενέχυρο στην ΕΚΤ θα έχουν υποβαθµιστεί σε καθεστώς χρεοκοπίας.
Η σύνοδος σταµάτησε και σε µια γωνία συζήτησαν το θέµα η κυρία Ανγκελα Μέρκελ, ο κ. Νικολά Σαρκοζί, ο κ. Γ. Παπανδρέου και ο πρωθυπουργός της Ολλανδίας κ. Μαρκ Ρούτε. Ο κ. Ρούτε διαφωνούσε, παρά τις πιέσεις των υπολοίπων, αλλά σε κάποιο σηµείο υπαναχώρησε και ζήτησε να δεσµευτεί για το ταµείο του Προσωρινού Μηχανισµού η ελληνική δηµόσια περιουσία.
Ο κ. Παπανδρέου σκέφτηκε µια απάντηση: «Συµφωνώ να επενδύσετε στον Ηλιο και στον άνεµο» είπε. Και επήλθε συµφωνία. Συγκεκριµένα, ενσωματώθηκε στο κείµενο των συµπερασµάτων ότι τα έσοδα από το «πρόγραμμα Ήλιος» και από άλλες ιδιωτικοποιήσεις της δηµόσιας περιουσίας µέχρι του ποσού των 15 δισ. ευρώ θα καταλήξουν στο ταµείο του Προσωρινού Μηχανισµού.

Αυτό σηµαίνει ότι, όπως φαίνεται από το κείµενο της συµφωνίας, οι δανειστές κατάσχεσαν την ελληνική δηµόσια περιουσία µέχρι του ποσού των 15 δισ. ευρώ – και µε δεδοµένες τις σηµερινές αποτιµήσεις, αυτή είναι η αξία των «φιλέτων» που µπορούν να πωληθούν. Φυσικά έχουµε συνηθίσει τόσο πολύ τις µειωτικές εξελίξεις και τον εξευτελισµό για την Ελλάδα που κάνουµε τώρα σαν να µην τρέχει τίποτα.

Ελληνικό Καφενείο

Πλιάτσικο στην Ελλάδα του ΓΑΠ και της Μάργκαρετ...


Στην εξαθλιωμένη Ελλάδα, την ψωρογιώργαινα του Γιωργάκη-Τζέφρυ Παπανδρέου-Τσάντ και της μαμάς του, που για ένα γαμ@@νο εγωισμό δεν τον αφήνει να παραιτηθεί και να ζήσει ήσυχος έβερ άφτερ με την Αντα την κόρη της και το γιο του, το πλιάτσικο είναι στα φόρτε του.

Εκατοντάδες και χιλιάδες οι μπουκαδόροι, κλέφτες, διαρρήκτες, ληστές, παράνομοι, κακοποιοί και υποψήφιοι δολοφόνοι. Η δικαιοσύνη είναι εδω και 15 χρόνια μια βιομηχανία που είναι κι αυτη στα φόρτε της, με το κύκλωμα όλο να οικονομάει και τους κακοποιούς να τη βγάζουν καθαρή με κάτι μήνες φυλακή και κάθε μέρα εξόδου... Πάμε ολοταχώς να γίνουμε Μεξικό, Κολομβία, Σενεγάλη κλπ

Απο όλες τις χώρες του ανύπαρκτου σοσαλισμού οι περισσότεροι κακοποιοί, μέχρι και απο το Καζακστάν όπου οι περίφημοι Κοζάκοι... άκου να δεις τώρα... απο τη στιγμή που δε βρίσκουν δουλειά, οι εισαγγελείς και οι δικαστές τους επιτρέπουν και ίσως κάποιοι πολιτικοί να το επιδιώκουν, η αστυνομία δεν προλαμβάνει, αλλα μόνο συλλαμβάνει, είναι αμολητοί και μπουκάρουν απειλούν σκοτώνουν τραυματίζουν μέχρι και βιάζουν όμορφες ελληνίδες...
Εχουμε μία "ανακατανομή εισοδήματος" τραγική για την οποία κανείς δε μιλάει.. Προσωπικά είμαι παθών 3 φορές !!! 
Μήπως θα έπρεπε να κάνουμε διάβημα στην ΕΕ να πάνε να εισπράξουν  τα υπόλοιπα που χρωστάμε απο την Αλβανία, τη Βουλγαρία, τη Γεωργία, το Καζακστάν, Τυνησία, Μαρόκο κλπ ;;

Απο το σημερινό δελτίο αντιγράφουμε :

«Ξήλωσαν» ολόκληρο ATM κι έφυγαν, μέσα απο ιδιωτική κλινική

Έλειψε οκτώ ημέρες και του πήραν τα πάντα!

Έκλεψαν ολόκληρη περιουσία από μάνα και γιο

Λήστεψαν ιδιοκτήτη περιπτέρου στη Φιλοθέη

Ληστεία σε βενζινάδικο στα Κρέστενα 

Συλλήψεις για σωρεία κλοπών στα Χανιά

 και απο αρχειακό υλικό :

Ο γιος μου τις ληστείες τις έκανε για την αγαπημένη του. «Προκειμένου να μην της λείψει τίποτα»

Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011

Οι απίστευτες αθλιότητες των κατακτητών της χώρας μας...



Ομιλία του Μανώλη Γλέζου στη Μυτιλήνη για την εθνικη αντίσταση. Εδω βλέπουμε την αθλιότητα, την απανθρωπιά και την παραφροσύνη αυτων που σήμερα αποτελούν πάλι τα επιβλητικά αφεντικά μας με την οικονομική κυριαρχία τους με δικα μας λεφτα (bmw, mercedes, ford, siemens, telefunken, υποβρυχια κλπ).
Παράλληλα φαίνεται η παλληκαριά και το αίσθημα της αποτίναξης του ζυγού που έχουμε στο κύτταρο μας, κάτι άγνωστο σε ξένης καταγωγής άτομα...
Θα πρέπει να διαδάσκεται στα σχολεία!!!

Πέμπτη 27 Οκτωβρίου 2011

Τρόϊκα uber alles...

Σφακιανός λυράρης στην υπηρεσία του Βενιζέλου


Στην υπηρεσία του Βενιζέλου -ορντινάντσα δηλαδή- ήτανε ο παπους μου, στο αντίσκηνο του Βενιζέλου, όταν πολεμάγαμε -οι Ελληνες- στο μέτωπο... και επειδή έπαιζε λύρα (ερασιτεχνικά) ο Βενιζέλος όποτε καθότανε να ξεκουραστεί του 'λεγε να του παίξει !!
Σφακιανός ήτανε απο τον Καλλικράτη.

Αυτη τη μικρή ιστορία μου είπε φίλος πρόσφατα και την δημοσιοποιώ σαν προκαταβολή, απο τα διάφορα στοιχεία που συγκεντρώνουμε απο τους παλιούς και όχι μόνο...

Angela Lambert: : Η Χαμένη Ζωή της Εύα Μπράουν-Εκδόσεις Πάπυρος, 2008


Στις 30 Απριλίου 1945 η Εύα Μπράουν ακολούθησε στο θάνατο τον παρανοϊκό δικτάτορα Αδόλφο Χίτλερ. Για τον λόγο αυτό η ιστορία στάθηκε σκληρή απέναντι της.
Η Εύα Μπράουν υπήρξε απόλυτα αφοσιωμένη για δεκατέσσερα χρόνια, στον Φύρερ του Γ’ Ράιχ και πέθανε όπως έζησε. Για πολλούς ιστορικούς αλλά και συνεργάτες του Χίτλερ δεν ήταν παρά μια 'ανόητη αγελάδα', μια μικρή υποσημείωση χωρίς αξία στον ρου της ιστορίας, η οποία δεν άξιζε το μελάνι που σπαταλιόταν για χάρη της. Λίγα χρόνια νωρίτερα από το θάνατο της στην ίδια θέση θα μπορούσε να βρεθεί μια οποιαδήποτε άλλη Άρεια Γερμανίδα, μια οποιαδήποτε άλλη 'hausfrau', από εκείνες που υστερίαζαν σε κάθε δημόσια ομιλία ή εμφάνιση του και τον παρακαλούσαν να τεκνοποιήσουν το παιδί του.
Τον καιρό που γνωρίστηκαν ο Αδόλφος Χίτλερ, αυτός ο διαταραγμένος τσαρλατάνος και εξαιρετικός ρήτορας με την προβληματική ερωτική ζωή και μια ιστορία γεμάτη αιμομιξίες, ενδο-οικογενειακή βία και κρυμμένα μυστικά, είχε οδηγήσει ήδη την ανηψιά του-Geli Raubal- στην αυτοκτονία από το ερωτικό του πάθος και την ασίγαστη ζήλεια του. Η Εύα Μπράουν ήταν μια 17χρονη βοηθός φωτογράφου. Μια χαριτωμένη, όχι εξαιρετικά όμορφη, κοπέλα, η οποία είχε άγνοια της πολιτικής και ενδιαφερόταν όπως τόσα άλλα κορίτσια της εποχής της μόνο για την μόδα και τον κινηματογράφο. Εκείνος δεν ήταν ακόμα ο καγκελάριος της φρίκης και ήταν 23 χρόνια μεγαλύτερος της. Με την γνωριμία τους η μοίρα της Μπράουν είχε σφραγιστεί.
Από αυτό το σημείο για το μόνο πράγμα για το οποίο θα μπορούσε να κατηγορηθεί η Μπράουν ήταν η εμμονή της να κατακτήσει αυτό το θηρίο και να τον ερωτευτεί με την αφέλεια και την επιπολαιότητα μιας μαθήτριας γυμνασίου. Ο Χίτλερ από την άλλη είχε βρει την τέλεια σύντροφο.
Η Εύα ήταν νεαρή, παρθένα, αφελής, δεν είχε καμία επαφή με την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα, δεν κόστιζε και πολλά, αν εξαιρέσεις ότι ενδιαφερόταν μόνο για τη νέα συλλογή παπουτσιών Φεραγκάμο, έτρωγε λίγο, της άρεσε η εύπεπτη μουσική, οι χαρούμενες ταινίες, τα ρούχα, τα ζώα, η Ιταλία και τα περιοδικά με κουτσομπολιά με τις ντίβες του χόλυγουντ και ικανοποιούνταν μόνο από τη φυσική παρουσία του και την αναγνώριση της ύπαρξης της από τον αιμοσταγή δικτάτορα. Ήταν δηλαδή ένα ζυμάρι να πλαστεί στα χέρια του.
Όσοι γνώριζαν την πραγματική φύση της σχέσης τους απορούσαν γιατί ο Χίτλερ είχε διαλέξει ένα τόσο άβουλο και αδιάφορο πλάσμα, όταν του είχε ήδη προσφερθεί, ως σύντροφος, το πρότυπο της Άρειας Γερμανίδας, της Johanna Maria Magdalena (Magda) Ritchel, μετέπειτα Μάγκντα Γκεμπελς. Για τον λόγο αυτό η Εύα ήταν αποδέκτης της αντιπάθειας όλων των άλλων γυναικών των αρχι-Ναζί, όπως της Γκέρντα Μπόρμαν, μητέρας δέκα παιδιών και της Μάγκντα Γκέμπελς, μητέρας έξι παιδιών, η οποία και συνόδευε τον Φύρερ σε όσες κοινωνικές εκδηλώσεις απαιτούνταν η παρουσία γυναίκας δίπλα του.
Η Εύα Μπράουν όμως στον παράφορο ερωτά της για τον Αδόλφο Χίτλερ είχε δεχθεί όλες του τις απαιτήσεις. Καθ' όλη τη διάρκεια της σχέσης του, η Μπράουν δεν αναγνωρίσθηκε ποτέ ούτε καν ως ερωμένη του- επίσημα ήταν μια ακόμα γραμματέας του-και σε κάθε επίσημη επίσκεψη ξένου ηγέτη όφειλε να απομακρύνεται. Συμφώνησε στην κατηγορηματική του άρνηση για γάμο και στην τεκνοποίηση και αποδέχτηκε επίσης την πλήρη απομόνωση της στο φρούριο/ησυχαστήριο/εξοχικό του και μετέπειτα δεύτερο αρχηγείο του, το Μπέργκοφ, το χρονικό διάστημα που ο Χίτλερ σκηνοθετούσε το αφανισμό της μισής Ευρώπης, των Εβραίων, το Ρόμα, των ομοφυλοφίλων,των πολιτικών του αντιπάλων, των διανοητικά καθυστερημένων.
Η Εύα Μπράουν όμως δεν γνώριζε. Ίσως πάλι στις λιγοστές φορές που της δόθηκε η ευκαιρία να γίνει μάρτυρας των σχεδίων του, ηθελημμένα, να έκλεισε τα αυτιά της και τα μάτια της μπρος στην φρικτή αλήθεια. Αν ήξερε ίσως να αναγκαζόταν να έλθει αντιμέτωπη με την ευθύνη της μπρος στο κακό.
Την ώρα που ο Χίτλερ δολοφονούσε αδιακρίτως, η ερωμένη του απομονωμένη και συνεχώς προστατευμένη από Ες-Ες ασχολούνταν με τη γυμναστική, τη κολύμβηση και τον καλλωπισμό της. Την ενδιέφερε μόνο ο Άντι της, υπέφερε που την αγνοούσε, προχωρούσε σε απανωτές απόπειρες αυτοκτονίας, προσπαθούσε να επανασυνδεθεί με την οικογένεια της που αντιπαθούσε τον Χίτλερ.
Πριν προσπαθήσουμε να την κατηγορήσουμε για την υπακοή της στον παράφρονα δικτάτορα ας θυμηθούμε ότι στην παρανοική του διαδρομή προς τον όλεθρο είχαν συνταχθεί δεκάδες διαννοούμενοι και ότι η πλειοψηφία των Γερμανών είχε μαγνητιστεί απο την ρητορική του.
Με άλλα λόγια η Εύα Μπράουν, αυτό το μάλλον επιπόλαιο πλάσμα, δεν ήταν μια Ίλσε Κόχ, αλλά μια ακόμα από τα εκατομμύρια γυναικών που λάτρευαν τον Χίτλερ και πίστευαν στα λόγια του φανατικά χωρίς να έχουν γνώση τι αυτά ακριβώς σημαίνουν. Μια από εκείνες τις γυναίκες που ασπάστηκαν των αντισημιτισμό και τον ρατσισμό του μη πιστεύοντας ότι η 'ιδεολογία' του θα οδηγούσε σε κάτι παραπάνω από την εκτόπιση των ανεπιθυμήτων από την Γερμανία.
Ο ρόλος της γυναίκας στην κοινωνία του Χίτλερ είναι γνωστός. Μηχανήματα αναπαραγωγής αρείων ανδρών. ('Λαμπρά' παραδείγματα η Γκέμπελς και η Μπόρμαν). Καινούργια σάρκα βορά στα κανόνια του πολέμου για να γίνει ο ακαλλιέργητος Χίτλερ ο νέος αυτοκράτορας της Ευρώπης. Η γυναίκα δεν είχε σχέση με τη πολιτική, αλλά με το κρεββάτι. Η γυναίκα μπορούσε να είχε γνώσει από το κακό που όφειλε να προφυλάξει την οικογένεια της αλλά όχι και λόγο. Η γυναίκα ήταν ένα όμορφο διακοσμητικό στη κρεββατοκάμαρα κάθε κουρασμένου στρατιώτη.Η Εύα Μπράουν ήταν το απόλυτο διακοσμητικό για την κρεββατοκάμαρα ενός μικρού Ναπολέοντα.
Παρ΄όλα αυτά οι Γερμανίδες-μεταξύ αυτών και η Εύα Μπράουν- ήταν μάρτυρες της φρικιαστικής 'νύχτας των κρυστάλλων ', δηλαδή το μαζικό εθνικό πογκρόμ στη Γερμανία και την Αυστρία τη νύχτα της 9ης προς 10η Νοεμβρίου 1938, η οποία οδήγησε στο θάνατο 91 εβραίων, το 'προεόρτιο' των στρατοπέδων συγκεντρώσεως και εξοντώσεων εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων. Άρα μήπως στην πλειοψηφία τους εθελοτυφλούσαν;
Η άγνοια της Μπράουν σχετικά με τα εγκλήματα του Χίλτερ για πολλούς αποδεικνύεται από το γεγονός ότι από όλα τα μέλη της οικογένειας της που ήταν βασιλικοί και μάλλον αντιπαθούσαν τον Χίτλερ, κανείς δεν έγινε μέλος του κόμματος, από το γεγονός ότι δεν ήταν παρούσα σε οποιαδήποτε επίσκεψη ξένου ηγέτη, από το γεγονός ότι ήταν απομωνομένη στο εξοχικό της σε μια εποχή που δεν υπήρχε τηλεόραση, ή η ταχύτητα του διαδικτύου για να ενημερωθεί για τα τεκτενόμενα και τέλος από το γεγονός ότι ο Χίτλερ αναγνώρισε την φυσική παρουσία της μόλις 36 ώρες πριν από το θάνατο τους. Εξάλλου υπάρχουν περισσότερες φωτογραφίες του δικτάτορα με την αγαπημένη σκυλίτσα την Μπλόντι παρά με την ερωμένη του.
Η Εύα Μπράουν, σύμφωνα με όλες τις πληροφορίες, ήταν η μόνη που στάθηκε γενναία στο τέλος της ζωής της. Ήταν η μόνη που ακολούθησε τον Χίτλερ στο τέλος, ενώ όλα τα πρωτοπαλλίκαρα του τρέχαν να σώσουν το τομάρι τους. Γενναία εμψύχωνε τον παρανοικό δικτάτορα, που είχε χτυπηθεί από την αλαζονεία του, το πάρκινσον και τον παραλογισμό του. Αυτοκτόνησαν μαζί. Εκείνη με κάψουλα υδροκυάνιου και εκείνος με ένα συνδυασμό υδροκυανίου και σφαίρας στο κεφάλι.
Τα λιγοστά περιουσιακά της στοιχεία δεν έφτασαν ποτέ στη μητέρα και την μικρότερη αδελφή της. Τα ερωτικά της γράμματα της προς το πιο εφιαλτικό πρόσωπο της ιστορίας χάθηκαν ή βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές. Και από εκείνη πλέον μένει μόνο η ταύτιση της με το πιο μισητό, αιματηρό πολιτικό δικτάτορα του 20ου αιώνα. Του Αδόλφου Χίτλερ. Του Άντι της.
Η παρουσία της δίπλα του είτε υποτιμήθηκε από τους άντρες ιστορικούς, που την παρουσίασαν ως ένα μισσαλόδοξο, ανόητο θηλυκό ή υπερεκτιμήθηκε από εκείνους τους μύθους που την ήθελαν ως θηλυκό σατανά να καθοδηγεί τον αιμοσταγή δικτάτορα.
Η Angela Lambert επιλέγει να φωτίσει την άγνωστη πλευρά της Μπράουν. Απαντάει σε σημαντικά ερωτήματα. Ποια ήταν η Εύα Μπράουν; Τι γνώριζε για τις εγκληματικές ενέργειες του εραστή της; Τι μερίδιο ευθύνης αναλογεί σε αυτή τη γυναίκα απέναντι στην κοινωνία και εν γένει στην ανθρωπότητα; Αποστασιοποιημένη από τα γεγονότα η συγγραφέας αποφεύγει την αγιοποίηση ή τη δαιμονοποίηση της ερωμένης του Φύρερ και αναδεικνύει την τραγικότητα μιας γυναίκας που μαζί με ένα ολόκληρο έθνος ακολούθησε τον Χίτλερ ως το γκρεμό.
Ως βιογραφία βεβαίως έχει τα ελλατώματα της. Πλατιάζει, αναφέρεται συχνά στη μητέρα της-Γερμανίδα που γεννήθηκε την ίδια χρονιά με την Μπράουν και γαλουχήθηκε στην ίδια κοινωνία με την Μπράουν-, επαναλαμβάνει συχνά ιστορικά γεγονότα ελάσσονος σημασίας και τέλος άθελα της προσδίσει σε αυτό το στυγνό τέρας της σύχρονης ιστορίας κάποια ανθρώπινα χαρακτηριστικά.
Από την άλλη έχει πρόσβαση στο προσωπικό ημερολόγιο της Μπράουν-ή σε ότι έχει απομείνει από αυτό-, στους ελάχιστους εναπομείναντες συγγενείς της και στα δεκάδες φωτογραφικά άλμπουμ της, καθώς η Μπράουν ήταν εξαιρετική φωτογράφος και κάθε στιγμή της ζωής της έχει αποθηκευτεί σε κάποιο φίλμ. 

Ιστός

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011

Συνομιλία με το Νότη Μαριά


Ας τα ακούσουμε αυτά 2-3 φορές και μετα μπορούμε να μιλάμε...

Μιά θύελλα απο λαμόγια κατακρεούργησε αυτη τη χώρα ιδίως την περίοδο 1998-2008 και τώρα θέλουνε οι μπατίρηδες, οι μικροι και οι μεσαίοι, να ξανασηκώσουνε τη χώρα... με ξενητειά, με επιστυροφή στη γεωργία, με ανεργία, με σουρ-μουρ... ότι μπορει να κατεβάσει η κούτρα τους... γιατί αλλιώς θα φέρουν τους Γερμανούς, τους Τούρκους, τους Αλβανούς, τους Βούλγαρους, τους Αφγανούς, τους Αμερικάνους, τους Εμίρηδες κλπ κλπ

Το φαινόμενο Πάολα Φωκά...


Τι δουλειά μπορεί να έχει το Ρεμπέτ Καφέ με την Πάολα (Φωκά) ;; Ελα μου ντε ;;
Φαινόμενο της εποχής γιά... η Ελλάδα να παραπαίει μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, όλη η Ευρώπη να τάχει βαλει μαζι μας, ο έλληνας απο τη μιά να μην μπορεί να βάλει βενζίνα κι απ'την άλλη να δίνει 70 ευρω είσοδο να δει την Πάολα !!!!
ΟΚ είναι μια λαϊκή φωνή σωστή, άσχετα αν το σκυλάδικο τόχει... είναι όμως μια σωστή λαϊκιά φωνή, κάποιος μούπε πως είναι τσιγγάνα, τιμή της λέω εγω, στυλιστικά τόχει επίσης, αυτο το ημίγυμνο, το "είμαι δικιά σου...", αλλά τέτοιος χαμός πάλι... λες και ανακαλύψαμε την Ουμ Καλσούμ !!!
Ναι αυτα συμβαίνουν ενω στο Μέγαρο έρχεται πχ ο Ρουίτσι Σακαμότο ή η Ντούλτσε Πόντες, σε μια Αθήνα με τις γνωστές εικόνες, με αλβανούς μαφιόζους με απελπισμένες νοικοκυρές, με απολυμένους και έφεδρους, με κάτι ραμολί γιάπυδες με το σοσονάκι να κάνουν τζόγκιγκ, με άνεργους νεολαίους που κάθε βράδυ κλαίνε τη μοίρα τους σε μεζεδάδικα και κλαμπ... μην τα ξαναλέμε... 


Η χθεσινή ομιλία του Jean-Claude Trichet, προέδρου της Ε.Κ.Τ.

Tomorrow and the day after tomorrow: a vision for Europe

Speech by Jean-Claude Trichet, President of the ECB,
at the Humboldt University,
Berlin, 24 October 2011

Ladies and gentlemen,
It is a great pleasure to be invited to speak here at the Humboldt University this evening. One can only be honoured to be in the university of Hegel, Heinrich Heine and the Nobel prize-winning physicists Albert Einstein and Max Planck – not to mention 27 other laureates. But it is with the ideas of the university’s founder – Wilhelm von Humboldt – that I would like to begin my remarks.
As a Frenchman who has lived in Germany for the past eight years, I note with interest that the mother of the university’s founder – Marie-Elisabeth Colomb – came from a French Huguenot family who also made that eastwards move. Her family had emigrated to Berlin following the Revocation of the Edict of Nantes, a reminder that European integration is a process that has been with us for centuries.
Wilhelm von Humboldt himself was deeply engaged with the question of how to create the conditions for individuals to flourish within a society. His answer involved removing the conditions for mutual harm.
In some ways, this speaks to the challenges of European integration.
The individual Member States of the European Union (EU) also seek to flourish. Their actions are interdependent and can both benefit and damage each other. Removing the potential for mutual harm is essential for collective prosperity.
This dialectic between the individual and the community is at the core of the European project. It is the dialectic between the individual nation states and the community of nations. And it presents some of Europe’s most fundamental challenges.
I would like to reflect today on how to address these challenges – to look forward and offer a perspective of where Europe could go.
In particular, I would like to develop three propositions.
First, while the reasons for European unity have often been presented as deriving from past conflicts and past divisions, forward-looking motivations are in my view decisive.
The unique construction of Europe – with strong local identities and large, integrated markets – is a source of great strength in the new, globalised world we face. It allows Europeans to plant deep roots and build strong communities. At the same time, we can fully benefit from economies of scale and the free flow of trade and investment.
For this reason, European integration is profoundly in the interests of all Member States and deeply connected to their future prosperity.
Second, for Europe to realise fully its future potential, it needs the right rules and the right institutions.
Europe requires a solid form of governance to ensure that the actions of individual countries are oriented towards the common good. Our current arrangements have not yet fully met this standard. They are now being improved. It is a continuous process which will call for Treaty changes if necessary.
As this process will take time, we need to start planning today for the Europe of tomorrow and the Europe of the day after tomorrow.
Third, the underpinning of a more integrated Europe is the emergence of a true European public debate.
As one would say in German, die Schaffung einer europäischen Öffentlichkeit.
Europeans today are highly interconnected via economic and social linkages. Yet our fragmented national public discourse does not necessarily permit citizens to understand fully these connections.
A true European public debate would help us deepen our interest in each other, bridge our linguistic differences and care more about what is happening across our borders.
These are the three main themes on which I will focus tonight.
But before I talk about the Europe of the future, I would like to talk about the Europe of today. To reflect on the relationship between member countries and Europe. And to touch on the challenges we collectively face in tackling the crisis.

1. Europe and Germany

Building deeper union between France and Germany in the service of Europe has been an important theme of my own working life. In this time, I have been profoundly influenced by the German commitment to a stability culture.
In the 1980s, I was seen in my own country as the strongest advocate of the ‘franc fort’ policy. This policy was designed to be part of the modernisation of the French economy through a “competitive disinflation” policy.
In the 1990s, I worked side-by-side with Hans Tietmeyer and Horst Köhler to contribute to the foundations of the euro in the Maastricht Treaty. This work was to ensure that, among other things, the European Central Bank (ECB) would be based on the principles of independence and the pursuit of price stability.
Then in 2003, I had the honour of moving to Frankfurt to become President of this institution.
It was a great personal satisfaction to join an institution that embodied my deep-seated beliefs in central bank independence, price stability and economic discipline.
Over this period I have developed a strong admiration for Germany and its people, and also for the way that Germany conducts its economic policies.
The German economy has often been thought of as the engine of the European economy. But less than 10 years ago, Germany was seen by some observers as the “sick man of Europe”.
Let me cite some books and newspaper articles from that time:
“Can Germany be saved?”, asked one of this country’s most well-known economists in 2003, noting that “Germany provides something of a case study of what not to do in designing a prosperous future”.
“How the mighty are fallen”, said a major international magazine also in 2003, well representing the mainstream economic analysis. "After the German economy was seen as an exemplary model of successful capitalism for decades,” the magazine went on, “ today it is Germany that economists point to with a mixture of contempt and alarm.”
“Vom Meister zum Mittelmaß”, wrote a major German newspaper in 2005, speaking of “absteigende Staaten wie Deutschland, die in ihrer Bedeutung schrumpften und ihren Haushalt nicht in den Griff bekämen.
Thankfully, these gloomy forecasts proved mistaken, and today, Germany is in the lead in rebounding from the crisis.
Since the trough of mid-2009, German real GDP has grown by 6.9% compared with the euro area as a whole by 3.8%. Employment in Germany has increased by 2.1%. Exports have grown by 25.6%. This performance is no accident. Neither is it based on cyclical, unsustainable factors. It is the result of sound fiscal policies, permanent attention to unit labour costs, and bold reforms that have been rigorously implemented over a prolonged period. And it sets an example that is very important for the current situation.
First, it demonstrates how sound policies can lead to prosperity within economic and monetary union.
By encouraging industries to embrace the opportunities of globalisation. By maintaining technological excellence. By prioritising cost and price competitiveness. And by ensuring flexibility in the labour market.
Second, it proves that it is possible to regain competitiveness within monetary union.
Germany after the post-unification boom had a very serious competitiveness problem itself. It took a sustained effort to become competitive again.
This gives encouragement to euro area countries that have lost competitiveness and now must regain it. It also underscores the fact that the adjustment effort must begin immediately.
But there is also a third lesson from the German example.
Would the German recovery have been possible without the euro and Germany being in the euro area? Without Germany benefiting from a vast single market of the size of the United States with a highly stable currency?
The German recovery has taken place in the context of the best inflation record achieved by a major central bank for over 50 years. The ECB has delivered an average rate of inflation of 2.0% since beginning operations in 1999. In Germany it is even lower with an average yearly inflation rate of 1.57%.
Such a low rate of inflation over a comparable time period is actually the lowest in Germany for over 50 years. Moreover, expectations of future inflation remain firmly anchored in line with our definition of price stability.
Financial markets and euro area citizens expect the ECB to deliver on its mandate. The German public can rely on our steadfast commitment to do so.
The euro has extended the zone of monetary stability to Germany’s main trading partners in the euro area. As more than 40% of Germany’s exports go to other euro area countries, this is very important for German prosperity. The stability of the euro has also helped German companies remain competitive vis-à-vis the rest of the world.

2. Europe and the crisis

Let me now turn directly to our current challenges. As you are all well aware, we continue to face the most serious economic and financial crisis since World War II. Tackling the crisis has required unprecedented action from public authorities to maintain economic and financial stability.
Inevitably this has produced diverging views. This is not surprising. The euro area is responding to events of historical importance and it naturally takes time to forge consensus on the right way ahead.
But it is very important that people do not misconstrue these debates. They are about policies, not about principles, because in the euro area our principles do not change.
Our principles are the foundations on which we rest. Stability. Responsibility. Independence.
But our policies must adapt. No two crises are the same. It is precisely because we want to defend and reinforce the principles we cherish, that we have to shape our policies appropriately.
I am fully aware that in this country people have genuine concerns about the single currency. They seek assurance that it remains a community of stability. That it is founded on rules and responsibilities. And that the rules are respected and the responsibilities are taken seriously.
I would like to use this occasion to explain the way the Governing Council of the ECB is deciding on monetary policy.
Our standard measure for fulfilling our mandate of maintaining price stability – avoiding both inflation and deflation – is interest rate policy. But effective interest rate policy requires that our policy decisions are transmitted to the real economy. If that is not the case, our monetary policy cannot achieve its objective.
In this transmission, both banks and financial markets play an important role. They are crucial for the financing of the real economy – of firms and households. Yet the crisis has damaged banks and at times severely disrupted the functioning of financial markets.
Addressing these problems needed to be done through non-standard measures. The ECB has decided such measures, for monetary policy reasons, since the very start of the global crisis. It has been offering liquidity to financial institutions at a fixed rate and with full allotment. It has also provided this liquidity over an extended period of time, up to 12 months, so that the euro area banking sector, Germany’s banks included, could continue to be as correct as possible a vehicle for the transmission of our monetary policy.
With additional liquidity demanded by the euro area banks, our balance sheet has expanded during the crisis. But we have been prudent. Our balance sheet has expanded by about 80% since the beginning of the crisis. Only for the sake of comparison the balance sheet of the Federal Reserve increased by about 230%, that of the Bank of England by 205%, and that of the Swiss National Bank by 235%. The crisis hit all of the economies concerned, but you can see that all our non-standard policies have been measured.
Of all our non-standard measures, the policy of full liquidity allotment at fixed rates has been the most important one in my view. Yet it is the bond market interventions that have received the greatest attention, and the most scrutiny.
But just as our measures of enhanced credit support have been necessary to ensure that banks continue to extend credit to the real economy, our bond market interventions have been necessary to help foster a more appropriate transmission of our policies to the real economy. The government bond markets are crucial for our monetary policy transmission. They largely determine the prices of loans and mortgages and thus affect, indirectly, the transmission of monetary policy to all firms and households.
The ECB’s government bond market interventions are not inflationary. Unlike the bond purchase programmes of other major central banks our aim is not to inject additional liquidity. We actually absorb all liquidity injected by these purchases on a regular basis – euro for euro, week by week.
There is no fuelling of money growth in the euro area. M3 growth is less than 3% currently and inflation expectations have remained firmly anchored by all standards.
So let me emphasise this point. It is very important to understand that all the ECB’s policy decisions during the crisis have been made fully in line with our mandate to maintain price stability.
They have been taken in full independence and we have established a solid track record for our independent decisions. Both inflation and inflation expectations in the euro area demonstrate the value of independent deeds, not just words.
Last week in Frankfurt, at the occasion of my official farewell as President of the ECB, Prime Minster Juncker, the longest-serving prime minister in Europe and chair of the Eurogroup, said that discussions of government pressure on the ECB lacked any basis in fact, that such pressure would have been completely futile and that the ECB always acts completely independently.

3. Europe and the future

I have talked about where Europe has come from. Let me turn now to where Europe is going.
When people seek a justification for European integration, there is a tendency to look backwards.
European integration has banished the spectre of war from our continent, is always stressed. European integration has delivered the longest period of peace and prosperity in European history.
This perspective is entirely correct. But it is also incomplete.
There are many more reasons for striving towards “ever closer union” in Europe today than there were in 1945. And these are entirely forward-looking.
65 years ago the distribution of global GDP was such that Europe had only one role model for its single market: the United States of America.
Today, Europe is faced with a new global economy, reconfigured by globalisation and by the emerging economies of Asia and Latin America.
It is a world where economies of scale and networks of innovation matter more than ever. By 2016 – that is, very soon – we can expect the euro area in terms of purchasing power parity to be below the GDP of China and over and above the GDP of India. Together, these two countries would represent around twice the GDP of the euro area.
Over a longer horizon, the entire GDP of the G7 countries will be dwarfed by the rapid development of the systemic emerging economies.
Europe has to cope with a new geo-political landscape very profoundly reshaped by these emerging economies.
And Europe is also faced with new global challenges, such as climate change and migration, where effective solutions are possible only at the European and international levels.
In this new global constellation, European integration – both economic and political – is central to achieving prosperity and influence. For an outward-looking, export-oriented country like Germany, this is profoundly in its interests.
The challenge is to set the correct path for European integration. Getting this right is essential to realise fully our continent’s tremendous potential. Let me therefore lay out a vision for the Europe of tomorrow.

The Europe of tomorrow

The creation of Europe’s economic and monetary union is unique in the history of sovereign states. The euro area constitutes a “society of states” of a completely new type.
Like individuals in a society, euro area countries are both independent and interdependent. They can affect each other both positively and negatively.
Good governance requires that both individual Member States and the institutions of the EU fulfil their responsibilities.
First and foremost, every country in the euro area needs to keep its own house in order.
This means responsible economic policies on behalf of governments and rigorous mutual surveillance of those policies by the Commission and Member States – going beyond the indispensable surveillance of fiscal policies to encompass all aspects of the economy.
In a society, the institutions of law enforcement can ultimately compel a citizen to abide by the rules. In the euro area, our framework based on surveillance and sanctions depends on the willingness of offending states to comply.
I am aware that many observers wonder what can be done if a Member State simply cannot deliver on its promises.
That is why, when I had the deep honour of receiving the Karlspreis, I suggested a new approach to the policing of economic governance.
For countries that lose market access, the current approach of providing aid against strong conditionality is justified. Countries deserve an opportunity to put the situation right themselves and to restore stability.
But as I suggested in Aachen, this approach should have clearly defined limits. A second stage should be envisaged for a country that persistently fails to meet its programme targets.
Under this second stage, euro area authorities would gain a much deeper and more authoritative role in the formulation of that country’s economic policies.
This would move us away from the present concept where all decisions remain in the hands of the country concerned. Instead, it would be not only possible, but in some cases compulsory, for the European authorities to take direct decisions.
Implementing this idea of the second stage would evidently require a Treaty change. It would also imply a new concept of sovereignty. This is necessary given the complex interdependence that exists between euro area countries. And it is ultimately in the interests of all citizens of the euro area.
In my view, it was important to launch such reflections as soon as possible. I am very happy that the European Council, at its meeting yesterday in Brussels, has indicated in its conclusions: “The European Council notes the intention of the Heads of State or Government of the euro area to reflect on further strengthening of economic convergence within the euro area, on improving fiscal discipline and deepening economic union, including exploring the possibility of limited Treaty changes.”

The Europe of the day after tomorrow

Let me now look even further into the future. A vision that can stabilise expectations needs to address not just tomorrow, but also the day after tomorrow. And as it takes time to implement such a vision, we must start thinking about it today.
It is my firm conviction that the Europe of the day after tomorrow will be of an original type – a new type of institutional framework.
In Aachen, on a personal basis, I began to reflect on some elements of this new possible framework.
I asked the question: with a single market, a single currency and a single central bank, would it be too bold to envisage a ministry of finance of the Union?
This European finance ministry would, first, oversee the surveillance of both fiscal policies and competitiveness policies, and when necessary, have responsibility for imposing the “second stage” I just described.
Second, the ministry would perform the typical responsibilities of the executive branches regarding the supervision and regulation of the EU financial sector.
And third, the ministry would represent the euro area in international financial institutions.
Since my Karlspreis address, it seems to me that the case for such an approach has strengthened.
I now hear leaders calling for a Treaty change to create stronger economic governance at the EU level. I hear euro area citizens calling for better supervision of the financial sector. And I know that our partners in the G20 look to Europe as a whole for solutions, not to individual Member States.
Increasingly, it seems that it is not too bold to consider a European finance ministry, but rather too bold not to consider creating such an institution.
This finance ministry would be only one element of the European future institutional framework. Exactly how these new institutions would eventually evolve one cannot say. As Jean Monnet once wrote: « Personne ne peut encore dire aujourd’hui la forme qu’aura l’Europe que nous vivrons demain, car le changement qui naîtra du changement est imprévisible ». [1]
We have several federal or confederal institutional frameworks in today’s world. To name only a few, the United States of America, the Federal Republic of Germany and the Swiss Confederation. The European Union is unique in its past history, in its present nature, in its future ambition. It will have to invent its own concept.
But one could imagine that in the future European institutional framework, the Council might evolve into the Senate of the Union, the European Parliament into the lower house, the Commission into the executive and the European Court of Justice into the judiciary – each time for the part of sovereignty that is shared.
And I have no doubt, taking into account the long and proud history of the European countries, that “subsidiarity” will play a major role in the future Europe – very significantly more than in the present models of federation.
As I said, these are personal remarks of a European citizen. The future of Europe is in the hands of its democracies, in the hands of the people of Europe. Our fellow citizens will decide. They are the masters.
In any case, whatever the future institutions of Europe will be, an essential element would be the emergence of a truly pan European public debate. As Europeans we connect deeply with our nations, traditions and histories. These are Europe’s roots. But we also need to extend our branches more widely.
To do this, the Euro area needs media, in the broadest sense of that word, that allow citizens to take a deeper interest in each other. Media that provide regular information on events beyond national borders. Media that permit citizens to debate and exchange. And media that are not constrained by language barriers. All we need is a pan European public debate, a gemeinsamer öffentlicher Raum, a débat publique pan-Européen that allows Europeans to appreciate the wider community of which they are part – a community where their interests are increasingly shared and their lives more interdependent than ever before.
***
Let me draw to a close.
Twenty years ago, in 1991, my friend Hans Tietmeyer, the former President of the Bundesbank, said that “monetary union is not just a technical matter. It is in itself, to some extent, a political union”.
This condition creates mutual responsibilities.
We see that a challenge in one country can become a challenge for the euro area as a whole. Addressing it requires strong responses from all Member States, including Germany, and from EU institutions.
The global crisis has called into question the overall economic and financial strategy of major advanced economies. All have weaknesses in their economic systems. Not surprisingly, the main weakness for Europe was the nature of its institutional framework – in particular, that its economic and fiscal governance was not commensurate with the interconnectedness of economies sharing a single market and a single currency.
The question is how to confront those obstacles. We should not look back. We must look forward – to the opportunities of Europe for our collective betterment; and to the potential for every country to be stronger and more prosperous in a well-functioning union.
As far as the ECB is concerned, its Governing Council will continue to anchor solidly price stability and confidence in Europe – stability and confidence for 17 countries and 332 million fellow citizens who have decided to unite closely with a single market and a single currency. As Konrad Adenauer said in Aachen 57 years ago: “Gerade wird man die Mahnung verstehen, dass Europa uns heute Schicksalsgemeinschaft ist. Dieses Schicksal zu gestalten ist uns übergeben”. “Above all, people will understand the call: that Europe, for us today, is a community with a common destiny. It’s up to us to shape that destiny”.

Thank you for your attention.

http://www.ecb.int/press/key/date/2011/html/sp111024.en.html

ΣΧΟΛΙΟ

Δεν καταφέραμε -ακόμα- να τη διαβάσουμε όλη την ομιλία του κου Τρισέ, την αναρτάμε  για αρχειακούς λόγους, μια και ολοι στην Ελλάδα αυτές τις μέρες τρέμουν μιά έξοδο απο το ευρώ ή μια καταστροφή ή μία διάλυση της Ευρωζώνης κλπ
Γενικά βγάζει μία εικόνα "ελα μωρε οκ μια κρισούλα είναι θα περάσει.." και ούτε λόγος για Ιταλία και hair-cuts...

Η γνώμη μας είναι ότι όλο το παιγνίδι παίζεται με τα παπαγαλάκια τους να πειστεί ο λαός μας ότι είμαστε ξεφτίλες, τεμπέληδες και λαμόγια και να πάρουν ότι μπορουν απο αυτη τη χώρα...
ήλιο, θάλασσα, ενέργεια, οικόπεδα, αρχαία, ακίνητα, κινητά, χρήματα, εταιρείες, εξουσίες, υπηρεσίες, ακόμα και σάρκες...

Το ελληνικό πρόβλημα και οι λύσεις του



Απίστευτα μεγάλο το οικονομικό πρόβλημα, που έφεραν στην Ελλάδα οι δανειστές, οι άλογες σπατάλες η κακη διακυβέρνηση, τα λαμόγια, τα λάθη των κυβερνώντων, οι δολοπλοκίες, οι συνωμοσίες και άλλα δυσοίωνα που τελικό αποτέλεσμα έχουν τη δύσκολη θέση της χώρας και του λαού της.
Σε όλο αυτο το διάστημα οι περισσότεροι Ελληνες κυττάνε αποσβολωμένοι στην τηλεόραση το τι θα πει ο κάθε πολιτικός, οικονομολόγος, υπουργός, τραπεζίτης, καθηγητής, δημοσιογράφος κλπ και προσπαθούν να κάνουν ότι μπορούν για να περισώσουν ότι έχουν στα χέρια τους και να συντηρήσουν τα όνειρα τους... αν υπάρχουνε τέτοια.

ΟΚ σε γενικές γραμμές ο έλληνας μαλάκας δεν πιάνεται, αλλά όταν τα λαμόγια είναι πολλα και καλα οργανωμένα δλδ δεν φαγώνονται μεταξύ τους, τότε το βούλιαγμα της χώρας και η φτηνή πώληση της είναι αναπόφευκτα... δυστυχώς...

ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ

Οι λύσεις που προτείνονται και ακούγονται είναι πολλές και αλλοπρόσαλες. Ας δούμε εδω τις πιο "δημοφιλείς" και ας δούμε κατά πόσο συμβιβάζονται μεταξύ τους...

Κούρεμα μέρους του χρέους, δηλαδή των ομολόγων, με ανάληψη του κουρεμένου ποσού απο το ευρωπαϊκό ταμείο EFSF, έκδοση 30χρονων νέων ομολόγων και δέσμευση για πώληση της δημόσιας περιουσίας με εκτιμώμενη τιμη τα 50 δις (μόνο). Παράλληλα εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας βάσει του μνημονίου ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Συμψηφισμός του εξωτερικού χρέους με τις γερμανικές αποζημιώσεις, επιστροφή του δανείου επι κατοχής και του κλεμμένου χρυσου (δε γίνεται λόγος για το χρυσό που βούτηξε ο δανός βασιλέας της Ελλάδας πηγαίνοντας στην Αίγυπτο)  ΓΛΕΖΟΣ, ΜΑΡΙΑΣ, ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ κ.α.

Αξιοποίηση ορυκτού πλούτου και κυρίως υδρογονανθράκων, απο κονσόρτσιουμ σκανδιναβικών εταιρειών, με προσδοκώμενο τζίρο 250-300 δις ευρω και εξόφληση του χρέους με τα κέρδη ΧΑΡΔΑΒΕΛΑΣ, ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΜΕΤΑΛΛΕΙΟΛΟΓΟΙ

Αξιοποίηση υδρογονανθράκων απο αμερικάνικες εταιρείες με παράλληλη έκδοση ομολόγου 1 τρις. Γίνεται λόγος για μια υπερβολικά μεγάλη πηγή στα Διαπόντια νησιά στην Κέρκυρα  ΒΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

Φορολόγηση ή και δήμευση μαύρων χρημάτων απο παράνομες συναλλαγές, σε υπεράκτιες (of shore) εταιρείες που εκτιμώνται στα 200 δις και φορολόγηση χρημάτων που μεταφέρθηκαν σε λογαριασμούς τραπεζών εξωτερικού χωρις να φαίνεται το πόθεν έσχες, που εκτιμώνται σε 300 δις ΔΙΑΦΟΡΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ, ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ

Μονομερής άρνηση πληρωμής του χρέους, φορολόγηση των εχόντων, κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωηής -ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, πλουτοπαραγωγικές πηγές, με μία λαϊκή εξουσία άμεσα ανακλητή ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Συμψηφισμός αριθμού μετοχών της τράπεζας της ανατολής απο τεμάχια που έχουν στην κατοχή τους  απόγονοι Μικρασιατών προσφύγων και συγκεκριμένα πατρινός δωρητής, με εκτιμώμενη τιμη 670 δις ανα μετοχή. Συζητείται ο διακανονισμός και το κούρεμα των μετοχών αλλά όχι σε εξευτιλιστική τιμή, πάντως σε ικανό ποσό για να αποπληρωθεί το χρέος. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ 

Επιστροφή στη δραχμή και άρνηση της αποπληρωμής του χρέους σαν επαχθές ΣΥΡΙΖΑ


Το δραματικό είναι ότι οι επαχθέστερες λύσεις όπως η πρώτη π.χ. δεν γίνονται και προχωράνε με την άδεια του λαού αλλά με μία εντολή που δόθηκε απο μεγάλο μέρος βολεμένων δημ. υπαλλήλων και των οικογενειών τους, όπως και αμέσως εχόντων συμφέρον, με το σύθημα "λεφτά υπάρχουν" ενω αυτο που είδαμε είναι το : "αγγούρια υπάρχουν"


Είμαστε ανοιχτοί στα σχόλια και τις προσθήκες στην ανάρτηση αυτη

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου 2011

Ναι σε όλα απο 153 και εκτος άρθρου 37 η Λούκα Κατσέλη-Αρσένη


Το πολυνομοσχέδιο που άρον-άρον φέρανε για ψηφηφορία σε μιά μισοκαμμένη βουλή -πρώην παλάτι του βασιλέως Όττο της Βαυαρίας- οι ακόλουθοι της οικογένειας Παπανδρέου, ψηφίζεται τώρα (21.15).
Με το πολυνομοσχέδιο αυτο καταργούνται τα δικαιώματα και τα κεκτημένα δεκαετιών που ισχύουν σε όλες τις δημοκρατικές χώρες του κόσμου, όπως η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων των εργαζομένων !!!!

Το πρόσχημα είναι η εξασφάλιση 6ης δόσης νέου δανείου εκτός απο αυτα που τρέχουν και έχουν αποπληρωθεί όσον αφορά το κεφάλαιο (έχουν επιστραφεί 250 δις) ενω μένουν να πληρωθούν επαχθείς τόκοι και χρεωλύσια, σε δανειστές (αγοραστές ομολόγων ή  αλλιώς επενδυτές ή αλλιώς κερδοσκόπους ή αλλιώς αγορές) που είναι ελληνικές τράπεζες, ξένες τράπεζες, έλληνες επενδυτές και ξένοι επενδυτές. Το ακριβές ποσοστό ελλήνων και ξένων δεν είναι γνωστο... γίνεται λόγος για 70 % ΕΛΛΗΝΕΣ (!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!) ΚΑΙ ΜΌΝΟ 30 % ΞΈΝΟΥΣ.........................

Αυτα είναι τα ρεζιλίκια μας, μόνοι μας να βγάζουμε τα μάτια μας, να πληρώνει ένας ολόκληρος λαός τοκοχρεωλύσια υπέρογκα και παρανόμως δημιουργηθέντα. στον κάθε χλιμίτζουρα που δάνεισε το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ για να διορίζουν αβέρτα σε Ολυμπιακή, ΟΣΕ, ΕΛΤΑ, ΟΤΕ, ΔΕΗ, ΙΚΑ, Υπουργεία, Βουλή κλπ ΤΑ ΔΙΚΆ ΤΟΥΣ "ΠΑΙΔΙΆ", που τώρα έχουν μουγκαθεί και περιμένουν με αγωνία κάτω απο τα παντελόνια της Μέρκελ...

Δάνειο που ζητάμε απο το ΔΝΤ και τις χώρες της ΕΕ, όταν μας δίνουν πολυ φτηνότερο και με καλύτερους όρους η ΡΩΣΣΙΑ, η ΚΙΝΑ και η ΙΑΠΩΝΙΑ !!!!

Δάνειο που ζητάμε απο το ΔΝΤ μια διεφθαρμένη και πρώην μπατιρημένη αμερικάνικη -τάχα μου διεθνή- τράπεζα, με μαύρο και τοκογλυφικό παρελθόν...

Ο λαός είναι πάλι έτοιμος να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, όπως το '40 αι το '73, με τσουγκράνες, στυλιάρια, στουπιά και ότι άλλο βρεθεί...

Σήμερα ψηφίζουν οι δοσίλογοι το αμαρτωλό νομοσχέδιο...

Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2011

Με τα ΜΑΤ περνάνε αντισυνταγματικά νομοσχέδια και τα βάζουν με το λαό...


Απίστευτες αποκαλύψεις (στο παρά 5) που παρακολουθούν απαθείς οι κυβερνητικοί δοσίλογοι...


http://aetoshal.blogspot.com/2011/10/h.html

Καζάκης: Υπάρχει εντολή από την Τρόικα να διαλύσουν το Ελληνικό κράτος

«Υπάρχει εντολή από την Τρόικα προς τους κυβερνώντες για να διαλύσουν το Ελληνικό κράτος.» Τα παραπάνω αποτελούν λόγια του οικονομολόγου αναλυτή κ. Δημήτρη Καζάκη, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Παλιό Τελωνείο Χανίων....

Ο κ. Καζάκης σημείωσε ότι η Ελληνική κοινωνία βρίσκεται σε αποσύνθεση, επισημαίνοντας ότι η διάλυση του Ελληνικού κράτος γίνεται για να αντικατασταθεί από ιδιωτικούς μηχανισμούς διοίκησης με ξένους επιτρόπους.

Πλέον όμως τόνισε ο κ. Καζάκης, «η κοινωνία βρίσκεται σε εγρήγορση, καθώς η κατάσταση αλλάζει δραματικά.. Χαρακτηριστικό είναι πως αρκετά υπουργεία τελούν υπό κατάληψη, όπως και οι μισοί δήμοι στην περιφέρεια της Αττικής.»

Αυτή την αντίδραση της κοινωνίας χαρακτήρισε ως ελπιδοφόρα ο κ. Καζάκης επισημαίνοντας ότι γι αυτό προσπαθούσε το ΕΠΑΜ το προηγούμενο διάστημα.

Σε ότι αφορά το ποια είναι η λύση για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα σημείωσε ότι, «δεν αποτελεί λύση το να πέσει η κυβέρνηση. Λύση είναι η μη αναγνώριση και η διαγραφή του χρέους, και να επιβληθεί με τους δικούς μας όρους η έξοδος από την ευρώ, ώστε να γίνει ανταγωνιστική και να αναταχθεί η οικονομία, και να γίνει αναδιανομή πλούτου και εισοδημάτων για να αναπτυχθεί η χώρα.» Ζητούμενο είναι το ποια θα είναι η πολιτική που θα ακολουθηθεί τόνισε ο κ. Καζάκης.

Σε ότι αφορά τα περί κουρέματος του χρέους και το τι επιπτώσεις θα έχει κάτι τέτοιο στην καθημερινότητα του πολίτη ο κ. Καζάκης ανέφερε πως «το κούρεμα που σχεδιάζει η ευρωζώνη, χωρίς να γνωρίζουμε λεπτομέρειες, σημαίνει ότι όσο κούρεμα θέλουν να κάνουν στο χρέος, θα αντιστοιχεί σε ανάλογο κούρεμα που θα επιβάλουν σε μισθούς, συντάξεις και εργασιακά δικαιώματα. Αν δηλαδή μιλάνε για 50% κούρεμα, σημαίνει 50% μείωση σε συντάξεις, μισθούς αλλά και αύξηση 50% στην ανεργία. Ο τραπεζίτης που χάνει από το κούρεμα θα πρέπει να κερδίσει από αλλού. Θα είναι τραγικά αυτά που θα ζήσουμε.»

Ζητούμενο καταλήγοντας ο κ. Καζάκης είναι, «να αποφασίσει ο λαός και να επιβάλει τη διαγραφή του χρέους, να φύγουμε από την ευρωζώνη, να δικαστούν αυτοί που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση, και κυρίως να επιβληθεί η Δημοκρατία σε αυτό τον τόπο.»

Η λύρα του Κουφιανού



Μας ξάφνιασε ευχάριστα σήμερα (18/10) ο 87χρονος κύριος Λευτέρης, όταν μας είπε μια ωραία ιστορία με το Χανιώτη λυράρη Κουφιανό. Σαν θρύλος φαίνεται να αναφύεται απο τις αρχές του 20ου αιώνα αφου σαν τέτοιο μας τον μετέδωσε με τον ιδαίτερο του τροπο !!
Κάποιοι ξένοι λοιπον επισκέπτες απο την Αμερική, θέλανε να ακούσουνε τη μουσική της Κρήτης. Οι άνθρωποι που απευθύνθηκαν, τους είπαν για τον κορυφαίο οργανοπαίκτη της εποχής, που δεν ήταν άλλος απο το Νίκο Κατσουλάκη ή Κουφιανό. Βέβαια αν αυτο διαδραματίστηκε στις αρχες τη δεκαετίας του '20 ή και νωρίτερα, υπήρχαν κι αλλοι καλοι οργανοπαίκτες με τη διαφορά πως ήταν στην Κίσαμο (Χάρχαλης, Μαριάνος, Φαντομανώλης, Ζερβός, Λυραντώνης κα.), στον Αποκόρωνα (Καντεροσταυρούλης, Μαθιούδης, Παλληκαρογιάννης κ.α.) και αλλου, αλλά και στην Αμερική (Χαρίλαος, Καντέρης)...
Πράγματι πήγαν στο λιμάνι που ήταν τα μεγάλα κέντρα το "Καπρίς" και το "Ακταίον" -το Καπρίς επιβεβαιώσαμε πρόσφατα πως ήταν το σημερινό "Αρωμα" - και ήρθε ο Κουφιανός ο οποίος πήρε μαζι του το λαγουτιέρη Ζωφάκη. Οι Αμερικάνοι μόλις είδαν τη λύρα, το μικρό αυτο όργανο, γέλασαν γιατι φαντάστηκαν ότι δεν θα βγάζει καθόλου ήχο! Ο Κουφιανός βλέποντας αυτο, διάλεξε ένα σημείο του μαγαζιού που να κάνει αντίλαλο, να δυναμώνει τον ήχο. Εκει λοιπόν κάθησαν κι άρχισαν να παίζουν. Η λύρα ακούγονταν τόσο δυνατά που οι Αμερικάνοι έμειναν άναυδοι. Αφου τελείωσαν, ένας απο αυτους πλησίασε τον Κουφιανό και ζητούσε επίμονα να αγοράσει τη λύρα, αντι ενος μεγάλου ποσού. Ο Κουφιανός με τα πολλά συμφώνησε αφου είχε κι άλλες λύρες, παρ'όλο που αυτη ήταν η καλη του λύρα. Είπαν όμως να τη στείλει με ένα πακέτο, γιατί δεν μπορούσε να την πάρει εκείνη τη στιγμή.
Οντως πήγε στου Μανώλη του Φραγκιαδάκη το οργανοποιείο και εκει φτιάξανε μαζί ένα δέμα, ώστε να πάει με ασφάλεια στην Αμερικη. Οταν μετα απο καιρό πηγε η λύρα στην Αμερική, έπαιξε ο καυμένος ο Αμερικάνος και που να βγάλει τέτοιο ήχο... Απογοητευμένος έστειλε γράμμα στον Κουφιανό και του γράφει ότι τον ξεγέλασε και η λύρα αυτη δεν είναι η ίδια, που έπαιξε κείνη τη μέρα.

Ο Κουφιανός λοιπόν του απαντάει κι αυτος με ένα γράμμα και του λέει : "Η λύρα που σου έστειλα είναι αυτη που έπαιξα, έχω και μαρτύροι. Μη μπα να θέλεις να σου στείλω και τα δάχτυλα μου ;;"

Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2011

Και μετα απο ένα χαβαλεδιάρικο καλοκαίρι, μεσ την τρέλλα και τη χαρά... ένας δύσκολος Οκτώβρης...



Κακα τα ψέμματα... μετα τις κινητοποιήσεις Μάη και Ιούνη σε όλες τις πόλεις της χώρας και ειδικά στην Αθήνα, το καλοκαίρι ήταν μέσ'την τρέλλα και τη χαρά...
Τι νησιά, τι κρουαζιέρες, εξωτερικό, ταξίδια, σαγιονάρα σινιέ, τζιπ να σκαρφαλώνουνε χωμάτινους δρόμους για κάποια απόμερη παραλία, μπριτζολίκια, κοψίδια, ψάρια, ψαροντούφεκα, γλέντια, μπουζούκια, ουίσκια, βότκες, τεκίλες, ρεντ μπουλ, κλαμπ, χαγκόβερ,ουαν νάϊτ στάντ, καφέδες, φραπέδες, καπουτσίνο κλπ κλπ

Ε οκ.. όλοι περιμέναμε ενα δύσκολο χειμώνα και ότι θα πλακώσουνε τ'αγγούρια με το που γυρίσουν όλοι στις εστίες τους στις τσιμεντουπόλεις, ειδικά στο κλινόν άστυ και τα πέριξ, όπου κατοικεί η μιση Ελλάδα, η μισή Αλβανία και ένα μεγάλο μέρος της Βουλγαρίας, Ρουμανίας και Γεωργίας... αλλά ότι μετα τα cd της Διαμαντοπούλου θα φτάναμε στην κατάλυση των πάντων ήτανε δύσκολο να το φτάσει η φαντασία μας. Ας μη μας αφήνανε βρε αδερφέ να ξαφαντώσουμε τόσο... τώρα μας ήρθε κάπως...

Και προϊόντος του χρόνου, κάτι Λοβέρδοι, κάτι Βενιζέλοι κάτι Μόσιαλοι κάτι Γιωργάκηδες, Καστανίδηδες, Διαμαντουπούληδες κλπ βουτήξανε το ξίφος στη χολή κι αρχίσανε να μας ταϊζουν !!! Σοσιαλιστές του κώ@@ου με βίλες, ακίνητα, καταθέσεις, κότερα, χλιδάτη ζωη και χοντρες διασυνδέσεις...

Ο Οκτώβρης αποδεικνύεται πιο ζόρικος αφου οι Γερμανοί θέλουν άμεσα τη χώρα, εχει ανοίξει η όρεξη και φαντασιώνονται πανέμορφες 20χρονες Ελληνίδες να τους ταϊζουν στο στόμα μουσακά και στη συνέχεια να τους φέρνουν σε οργασμό πλάϊ στην Ελούντα, στη Μύκονο, στη Σαντορίνη στη Χαλκιδική και αλλου, πίνοντας μπύρα... ενω πιο πέρα ταπεινωμενοι μουστακαλήδες θα μαγειρευουν κοκορέτσια, να ντερλικώσουν αυτοι και οι συνοδείες τους...
Καφρίλα του κερατά απο τους συνεχιστές του Γκαίμπελς, του Γκέριγκ, του Χίμλερ, του Βίσμαρκ κλπ

Χορστ Ράιχενμπαχ: «Παραχωρήστε για 99 χρόνια γη και θάλασσα»

Σε κατάληψη του κτιρίου της ΔΕΗ στην Αγίου Δημητρίου θα προχωρήσουν αύριο Δευτέρα, στις 7:30 πμ οι Αγανακτισμένοι του Λευκού Πύργου. Επίσης, στις 9:00 μμ θα γίνει συγκέντρωση...

Καταντήσαμε περίγελως και της … Αλβανίας! 

Πριν από λίγες ημέρες Αλβανός υπουργός έλεγε ότι θα βοηθήσει η χώρα του τους Έλληνες μετανάστες στη… Μεγάλη Αλβανία.

Πολύ νωρίτερα οι Τούρκοι μας λοιδορούσαν για την οικονομική κρίση που μαστίζει τη χώρα και μερικοί μας λυπόντουσαν για την κατάντια μας....

Ήρθε λοιπόν και ο υπουργός Οικονομικών των Σκοπίων Ζόραν Σταβρέφσκι και σε δηλώσεις του ζήτησε από την ΕΕ να κηρύξει το συντομότερο δυνατό την Ελλάδα «χρεοκοπημένη» χώρα


Πάγκαλος με μισθό… εφοπλιστή! ΕΓΓΡΑΦΑ – ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ: Δείτε τον εξωφρενικό μισθό που λαμβάνει και τον λογαριασμό – μαμούθ του κινητού…



ΤΟ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ ΜΕ ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΑΡΙ...


Δεξίωση παραθέτει αυτή την στιγμή στο σπίτι του στο Κεφαλάρι της Κηφισιάς (οδός Καραϊσκάκη 60) ο Γιάννης Σμπώκος με αφορμή την "αθώωσή" του στην υπόθεση του σκανδάλου των υποβρυχίων (γι 'αυτό θα σας ενημερώσουμε αύριο εκτενώς γιατί ελάχιστοι γνωρίζουν το γεγονός)! Για πρώτη φορά τα...
τελευταία χρόνια είναι φωταγωγημένο το σπίτι του που μια ζωή ήταν οχυρωμένο χωρίς φώτα και με κλειστά παντζούρια. Ήδη βρίσκονται 7 αυτοκίνητα έξω από το σπίτι του και οι γείτονές του αναφωνούν : "έλεος δεν θα πάει κανένας στην φυλακή;". Σιγά μην πάει...

 

Μαζεύουν πολεμικά στο λιμάνι της Αμμοχώστου οι Τούρκοι…

Οι πληροφορίες, οι οποίες μεταδόθηκαν και από το κανάλι Sigma, αναφέρονται σε δύο φρεγάτες, δύο πυραυλακάτους κλάσης Kilic και ένα υποβρύχιο κλάσης 209/1400.
Πάντως οι δυνάμεις αυτές είναι πολύ μικρές για να θεωρήσουμε ότι "κάτι ετοιμάζουν" στην Κύπρο. Βέβαια έχουν πυκνώσει εσχάτως οι πτήσεις των τουρκικών μαχητικών F-16 και F-4 Terminator, αλλά και αναγνωριστικών RF-4 επάνω από το νησί.


Ο Λοβέρδος πηγαίνει ταξίδι στη Βραζιλία και θα παίρνει αποζημίωση 700 ετρω την ημέρα !!! 

13.572.959.579.21€ ζητά η εφορία για τη δωρεά των μετοχών της «Τράπεζας της Ανατολής»

 

 195 ευρώ ένα μπουκάλι ουίσκι αγόρασαν σε πρώην δήμο στην Ημαθία, ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΤΙΜΟΛΟΓΙΟ

 

Σάββατο 15 Οκτωβρίου 2011

Προσοχή αδέρφια, έρχεται νέα Γερμανική κατοχή !!!

Συγκλονιστική απόψε η συνέντευξη του Νότη Μαριά στην εκπομπή "Αντιθέσεις" του Γ.Σαχίνη, στο κρητικό κανάλι ΚΡΗΤΗ tv και μπράβο σε ένα ιδιωτικό μέσο ενημέρωσης που παλιότερα έχει στηρίξει το σημερινό κυβερνόν κόμμα αν δεν απατώμαι... που βλέπει το συμφέρον του λαού και μεταδίδει τέτοεις εκπομπές !!!

Ολα τα σημεία της συνέντευξης ήταν το ίδιο σπουδαία αλλά σε κάποιο σημείο ο Μαριάς με απλές λέξεις και καθημερινή γλώσσα, διέγραψε ακριβώς ποιο είναι το σχέδιο των ευρωπαίων δήμιων που παρουσιάζονται σαν σωτήρες. Με πολυ λίγα λόγια, με ένα δάνειο κάποιων ψωροδίς θα αγοράσουν τον πλούτο αυτης της χώρας και θα μας καθίσουν στο σβέρκο -χωρίς πολυ κόπο...- τουλάχιστον μέχρι το 2050 !!!!

Μοναδική λύση, η έγερση, η εξέγερση, η αντίσταση, η συνένωση όλων των πυρήνων αφύπνισης και συναίσθησης του που πάμε σαν χώρα και πρόσωπα και το άμεσο ρίξιμο αυτης της κυβέρνησης και όχι βέβαια ανέβασμα της εξίσου προδοτικής ΝΔ. Στη συνέχεια ακύρωση όλων των νόμων και ενεργειών της προδοτικής κυβέρνησης, τιμωρία των υπέυθυνων, ένθεν και εκείθεν για εσχάτη προδοσία και παραβίαση του συντάγματος, τακτοποίηση με άλλους τρόπους της αποπληρωμής των επαχθών δανείων, υπολογιζόμενων και των γερμανικών αποζημιώσεων αφου οι Γερμανοί κατέστρεψαν το ελληνικό κράτος και αναδιοργάνωση του παραλυμένου σήμερα κράτους.

Αδέρφια προσοχή... μας την έχουνε στημένη, θα μας αγοράσουν μπιρ παρά, οι Γερμανοί και όχι μόνο... όλα τα κράτη που μας δανείζουν σαν κράτη και οχι σαν τράπεζες, άλλος κίνδυνος αυτος...


Αυτο που πρέπει να προσέξουμε είναι ότι με τα παπαγαλάκια τους (Πρετεντέρης, Τρέμη, ΕΡΤ, Κώνστας κλπ) μας έχουν πείσει πως είμαστε τεμπέληδες και λαμόγια (όλοι) και δικαίως κάποιοι καλοι Ευρωπαίοι προσπαθουν να μας βγάλουν απο τη δύσκολη θέση, γιατί τάχα μαζι τα φάγαμε...
Στην ουσία είναι ένα καλομελετημένο και στημένο σχέδιο, όπου μέσω της Γερμανικής Τράπεζας KFW με ένα απλό αλλα ύπουλο και καταχθόνιο τρόπο, καταφέρνουν να μας δανείζουν και να έχουν και κέρδος υπερ-πολαπλάσιο αφου με τη βοηθεια των προδοτών που μας κυβερνάνε, θα αγοράσουν με 50 ψωρο δις τον πλούτο αυτης της χώρας. Χρέος που προέκυψε επι το πλείστον απο επαχθείς υποχρεώσεις, τόκους και χρεωλύσια και απο προδοτικές και αντισυνταγματικές διακυβερνήσεις

Η Ελλάδα είναι οδηγός, αν καταφέρουμε να ανατρέψουμε τους προδότες, το ίδιο θα γίνει σε Ιρλανδία, Πορτογαλία και σε όλη την Ευρώπη, οι κερδοσκόποι θα πάνε σπίτια τους...

  Συνέτευξη Νότη Μαριά - εκπομπή "Αντιθέσεις" Κρητη tv 14/10/11 by rebetcafe

το κλείσιμο της συζήτησης...

Δείτε το site της Πρωτοβουλίας για την Αυτοοργάνωση Πολιτών ενάντια στο μνημόνιο, που ίδρυσε ο Νότης Μαριάς.

Παρασκευή 14 Οκτωβρίου 2011

"Σούχει λάχει" με το Γιάννη Παπαϊωάννου



Το "Σούχει λάχει" του Μπάτη, σε διασκευή του Γιάννη Παπαϊωάννου. Είναι το πρώτο στην ουσία ρεμπέτικο με μπαγλαμά ή μπουζούκι, που ηχογραφήθηκε στα 1932, πριν ακόμα ηχογραφήσουν ο Μάρκος, ο Στράτος και οι άλλοι ρεμπέτες.
Σαν εισαγωγή χρησιμοποιεί το πρώτο και τρίτο μέρος της εισαγωγής απο το "Σκύλα μ'έκανες και λοιώνω" του Μάρκου.

Πέμπτη 13 Οκτωβρίου 2011

Ολοταχώς για πτώχευση...

Και ενω πάμε ολοταχώς για πτώχευση έχει βγει ανεπίσημα προειδοποίηση- ανακοίνωση σε chain-mail για τα πιο χρήσιμα πράγματα που πρέπει να εφοδιαστούμε. Εγω θα προσέθετα ΝΕΡΟ !!!! Γιατί πολυ πιθανόν τα λαμόγια του EUREKA και του 4ου Ράϊχ, να κόψουν το νερό, μέσω των ήδη πουλημένων ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ με οποιοδήποτε πρόσχημα... Ενα λίτρο περίπου πίνει κάποιος τη μέρα επομένως 30 μέρες το λιγότερο επι τα μέλη της οικογένειας κάντε το κολάϊ σας...

Οι νεότερες λοιπον εξελίξεις

ΑΔΕΙΕΣ ΤΑΞΙ ΕΝΑ ΤΑΛΗΡΟ

ΑΔΕΙΕΣ ΒΥΤΙΟΦΟΡΩΝ ΑΒΕΡΤΑ


 ΕΓΚΑΙΝΙΑ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΥ ΣΑΙΖΟΝ 2011-12

Ο ΣΑΒΟΥΡΟΓΑΜΗΣ

ΤΙ ΣΗΜAΙΝΑΙ "ΧΡΗΜΑΤΑΓΟΡΕΣ" ;;

ALEXANDER THS SKOPIAN...




Ο ΚΑΖΑΚΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΣΑΧΛΟΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥΣ

Το "Χριστινάκι" του Μάρκου με τον Πόλυ Κερμανίδη

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011

Ο Μάριος Παπαδέας σήμερα στο "Κουτούκι του Βαγγέλη"

Μη μ'αποκαλείς τεμπέλη... ειμαι τρέντης και θέλω να παράγω...


Διαχρονικό άσμα του Μανώλη, ο ύμνος του τεμπέλη... που είναι παράλληλα και αγνά ερωτευμένος !! Κάποτε ξέραμε και τι σημαίνει αγνος έρωτας... ήρθε ο Κωστόπουλος (ελάτε τώρα, κακα τα ψέμματα...) και έμαθε την Ελλάδα τι θα πει, τατού, φέτες, σκουλαρίκι σε οποιαδήποτε τρύπα, τρέντ, επώνυμο, αξέσορυ, επώνυμο αξέσορυ, φάσιον, άϊκον, φάσιον αϊκον, ίματζ και κάθε είδους ξενόφερτη παπάρα, ίσα για να ξεχάσουμε το ψυγειάκι αυτο με το βρυσάκι, τη γκαζιέρα, την τσατσάρα και ένα σωρό άλλα αξεσουάρ της δεκαετίας '60 και αρχών '70 που στοίχειωναν κάποιους τρέντηδες... αλλά και τα ήθη άλλων εποχών, τότε που ένα ραντεβού ήταν καρδιοχτύπι και όχι φίκι φίκι...

Δεν ξέρω πότε ήταν καλύτερα, μάλλον έχω επιλέξει... αλλά οι καιροί αλλάζουν γρήγορα και οι κάθε είδους Κωστόπουλοι είναι τόσο μα τόσο φανατισμένοι σε αυτο που συνεχίζουν να κάνουν, ποτίζοντας τα μυαλά κυρίως της νεολαίας και όλων μας, με νεοεποχίτικες μόδες μπουρμπουλήθρες, σαν άλλοτε τα καθρεφτάκια που έδιναν στους ιθαγενείς οι Ευρωπαίοι, που κυριολεκτικά είναι να μελαγχολεί κανείς...

Αλλα μπα... γιατί να μελαγχολήσω, πίνω τον ελληνικό μου αργοβρασμένο στο κάρβουνο και ακούω τον "Τεμπέλη" με τη φωνη του Νίκου Παπάζογλου !!!
Πάνε φύγανε κι οι δυό... ίσως είν΄καλύτερα εκει...
Και θυμάμαι πόσο απλά και πόσο αγνα ήταν τα πράματα τότε... εκει αρχες δεκαετίας '80. Θέλαμε να μην τελειώσει ποτέ η φοιτητική ζωή... μια ζωή ρέμπελη.. όχι όλοι, όμως οι περισσότεροι...
Σιγα σιγα τα πράματα άλλαξαν. Με το που μπαίνανε στο πανεπιστήμιο ψάχνανε να βρουν μία δουλειά, άγχος μετα, γλύψιμο εδω και εκει, να μπούνε να τρουπώσουν κάπου... να κανομήσουν, ως τα 30 ναναι φτιαγμένοι, νά 'χουνε τζιπ, μαιζονέτα χλιδάτη,πισίνα ει δυνατόν, ρωσσίδα οικιακή βοηθό και ταξιδάκια 2-3 φορες το χρόνο... Χλίδα ρε παδί μου, Ωνάσηδες... αα και βιολογικα΄όλα !! Ναι, οικολογία και χαρά!!!

Και όμως... να η κρίση, να το δράμα της πασοκικής και νεοδημοκρατικής λαίλαπας, να τα όνειρα που γκρέμισαν, να απολύσεις, να και το λίπος το περιττό να στέκει εκει για να υπενθυμίζει πόσο τεμπέληδες κατα βάθος και πόσο αλλου γι'αλλου είμαστε...

Οχι δεν έχω καταλάβει τι θέλουμε. Οκ, τι έφταιξε και τι φταίει κατάλαβα... όμως τι ακριβώς θέλουμε δεν... Ούτε ένας δε θέλει να χάσει τα κεκτημένα, ούτε ένας δε θέλει να "τεμπελιάσει" ώστε να ξεφουσκώσει το χρέος... Το χρέος απο τα έργα της συμφοράς που υπογράψανε, απο τις αποθήκες με αναλώσιμα που κλέψανε, απο τους λογαριασμούς που φάγανε, απο τα σόγια που διορίσανε κυριακή βράδυ για να παίζουνε με τις ώρες πασιέντζα στον υπολογιστή και και... 

Αϊ να τεμπελιάσουμε λοπόν... όχι, να τεμπελιάσεις εσυ, σου λέει ο άλλος, οχι, εσύ λέει ο παράλλος, εγω θελω να παράγω...  
Αϊ τότ' να παράγουμε μπουγάτσα και σουβλάκια... η απέραντη μπουγατσοχώρα και σουβλακοχώρα... ναι σε λέω...

Σάββατο 8 Οκτωβρίου 2011

Η Ελένη Αρβελέρ και ο Γιώργος Νταλάρας στο Passport


Το PassPort εγκαινιάζει μια νέα ενότητα εκδηλώσεων για τη φετινή περίοδο (φθινόπωρο 2011 – άνοιξη 2012), με το συμβολικό τίτλο «Περνώντας τις Συμπληγάδες πέτρες».

Δευτέρα 10 Οκτωβρίου 2011
Η Ελένη Αρβελέρ και ο Γιώργος Νταλάρας «συστήνουν» το Βυζάντιο στον Πειραιά.
Τη Δευτέρα, 10 Οκτωβρίου, η εξέχουσα Βυζαντινολόγος, Πανεπιστημιακός και Ιστορικός, Ελένη Αρβελέρ και ο Γιώργος Νταλάρας, συστήνουν το Βυζάντιο στον Πειραιά σε μία εκδήλωση που πραγματοποείται στον πολυχώρο Passport. Ο Γιώργος Νταλάρας θα ερμηνεύσει στο πρώτο μέρος, συνοδεία ορχήστρας, ποιήματά της Ελένης Αρβελέρ, από το βιβλίο της «ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ» (Εκδόσεις ΕΡΜΗΣ), μελοποιημένα από το συνθέτη Νίκο Πλάτανο ο οποίος θα τους συνοδεύσει στο πιάνο, και εν συνεχεία ερμηνεύει γνωστά τραγούδια.
Για το φαινόμενο Αρβελέρ μιλά ο Καθηγητής Βυζαντινής φιλολογίας στο Ε.Κ.Π.Α. Αθανάσιος Μαρκόπουλος.
Η Ελένη Αρβελέρ μιλά για την άγνωστες πτυχές της ιστορίας του Βυζαντίου που βρίσκονται στο περιθώριο της ιστορικής μνήμης, συνομιλώντας επί σκηνής με τη σκηνοθέτρια Μέμη Σπυράτου, η οποία θα διαβάσει ποιήματά της.
Συμμετέχουν οι τραγουδιστές Νεφέλη Κουρή και Νίκος Χαλδαιάκης, οι οποίοι θα ερμηνεύσουν μελοποιημένα τραγούδια Τούρκων ποιητών, συνθέσεις του Νίκου Πλάτανου, καθώς και ελληνικά παραδοσιακά και έντεχνα.
ΙΣΤΟΡΙΟΓΡΑΦΙΑ της Ε. Αρβελέρ
Ποιος θα μας πει πού νά  ΄ναι οι λέξεις κι οι φωνές
που μες στις γλώσσες τις νεκρές μείνανε ζωντανές;
Είν΄ η ιστορία ήχοι που ξέχασαν τα λόγια,
στίχοι που από τυφλούς γράφτηκαν ποιητές
και δάκρυα κεχριμπάρια που έγιναν κομπολόγια
να παίζουνε οι γέροι στις εθνικές γιορτές.

Culturenow.gr

ΣΧΟΛΙΟ

Γιατί η κυρία Γλύκατζη-Αρβελέρ για πρώτη ίσως φορά στην καρριέρα της, "έκοψε" το Γλύκατζη απο το επίθετο της ;;

Marko Melkon - Aman Arap Kızı



Το γνωστο "Αραπίνα μου σκερτσόζα" ...

Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011

Ζαγοραίος σε 5/8

  ΣΠΥΡΟΣ ΖΑΓΟΡΑΙΟΣ Σε ντουζένι περασμένο by rebetcafe

Πρόκειται για το τραγούδι "Κιόρογλου" ή  "Σαλβάρι του Κιόρογλου" παραδοσιακό Μικρασιάτικο. Κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1933 στην Columbia με τη Μαρίκα Φραντζεσκοπούλου και στην Odeon με τη Ρόζα.
Το 1952 το τραγούδησε πάλι η Ρόζα με τον Αγάπιο Τομπούλη. Ο στίχος εδω είναι νεώτερος.

Ο χορός στα 5/8 απαντάται μέχρι τον Πόντο και τα παράλια της Μαύρης Θάλασσας μέχρι και σήμερα, όπως διαπίστωσα πρόσφατα σε γλέντι Ρωσσοπόντιων!!

Το ΜΠΑΤΣΟΚ επελαύνει...



Πάλι έπεσε χοντρό ξύλο χθες στις πορείες και διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, για τα αντιλαϊκά και αντιανθρώπινα μέτρα της κυβέρνησης ΠΑΣΟκ, της Τρόϊκας, της Μέρκελ και του ΔΝΤ.
Η συγκυβέρνηση των δύο πτερύγων του ΠΑΣΟΚ βλ. ΜΠΑΤΣΟΚ, του ΓΑΠ (Jeffrey Papandreou) και του Βενιζέλου (Βαγγελη Τούρκογλου), τον τελευταίο χρόνο έχει προσλάβει με έκτακτες διαδικασίες πολλές χιλιάδες αστυνομικών με ειδικότητα ΜΑΤ.

Ολοι αυτοι ευτυχισμένοι γιατί βρήκαν δουλειά ενω πολλοι συνομήλικοι τους δεν έχουν και με την προοπτική σε 2 χρόνια να υπηρετήσουν κάπου αλλού, προφασιζόμενοι λόγους υγείας ή συγκατοίκησης λόγω γάμου σε κάποια επαρχιακή πόλη, με ένα μισθό που θα φτάνει ανευ μνημονίου στα 1.800-2000 ευρω χωρις τυχερά στα 30 τους χρόνια, βαράνε αδιάκριτα τον κόσμο που στενάζει και διαμαρτύρεται, καθοδηγούμενοι απο τους ανωτέρους τους οι οποίοι είναι απο τους πιο καλα αμοιβόμενους του δημοσίου -και με τα τυχερα τους- και εφάπαξ που φτάνει τις 200.000 ευρω, εκει γύρω στα 52-55...

ΠΑΣΟΚ, το κόμμα-πώμα και πτώμα μαζι... που τη δεκαετία '80 έγινε ΠΑΤΣΟΚ λόγω του πατσά που συνήθιζαν να τρώνε τα μερακλαντάν στελέχη, μετα τις καθημερινές επισκέψεις στα "πολιτιστικά κέντρα" αφου η χώρα κυβερνιόταν μόνης της με αυτόματο πιλότο... που τη δεκαετία '90 έγινε PASHOK, πιο Ευρωπαϊκό (τρομάρα τους)... με το χοντρό SH της Βάσως Παπανδρέου, της παρέας Σημίτη, Γιάννου, Τσουκάτου κλπ που αφαίμαξαν -χωρις να ανοίξει μύτη τελικά- στο χρηματιστήριο 35 τρις απο τις οικονομίες, δάνεια και πουλημένα ακίνητα του λαου  (100 δις ευρω) και που στην δεκαετία που πέρασε και σ'αυτη που βαδίζουμε, έγινε ΜΠΑΤΣΟΚ, δέρνοντας συνταξιούχους παλιότερα και αντιμετωπίζοντας τη λαοθάλασσα της οργής απέναντι στο προδοτικό μνημονιο...
 
ΑΙΣΧΟΣ - ΑΙΔΩΣ
και τρεχάτε να κρυφτείτε απ'το φούμο που θα φάτε...

cretan music - mantinades