Οι έλληνες μουσικοί δημιουργούν;;!! (ερώτηση-κατάφαση-θαυμασμός)

Το facebook πια έχει γίνει μια μικρη πλατεία...Όλοι και όλα περνάνε απο κει, ιδίως στην Ελλάδα που πραγματικά το αγκαλιάσαμε ως απαραίτητο στοιχείο της καθημερινότητας μας και χρηστικό εργαλείο σε πολλες εκφράσεις και εκφάνσεις της καθημερινής μας ρουτίνας -που να το φανταζόταν ο Ζούκερμπεργκ!!

Ο αδικημένος Danny Cedrone (1920-1954)...

Ο Ιταλικής καταγωγής κιθαρίστας της τζαζ και του ροκ εν ρολ τελικά. Danny Cedrone, έμελε να ανοίξει δρόμους σε εκατομμύρια μουσικούς, παράγοντες, εμπόρους κλπ και τελικά να μείνει αφανής!!! 

Ένα πολυ καλο ντοκυμανταίρ για την ηλεκτρική κιθάρα

Ο Tariq Ali για το ΣΥΡΙΖΑ και την Ελλάδα...

 

Ο Tariq Ali είναι Αγγλο-Πακιστανός συγγραφέας, δημοσιογράφος και παραγωγός ταινιών και μιλάει για την συνθηκολόγηση του Τσίπρα που την αποκαλεί προδοσία! 

Δείτε το βίντεο:
https://www.facebook.com/477160402451184/videos/514116898755534/

ΚΑΙ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΓΓΛΙΑ... 

Surfbetika...

Έφυγε ο Joe Cocker...

Ο John Robert -Joe- Cocker, απο το Σέφφιλντ της Αγγλίας, έφυγε απο τη ζωή χθες σε ηλικία 70 χρονών. Ξεκίνησε την καρριέρα του το 1960 συμμετέχοντας σε διάφορα συγκροτήματα. Όταν συνάντησε τον οργανίστα και μπασσίστα Crhis Stainton το 1967 έφτιαξαν το συγκρότημα Grease band. Με τις έξυπνες κινήσεις του μάνατζερ του και με την επιλογή του να διασκευάζει τραγούδια των Beatles, έγινε γνωστος παγκόσμια!! 

Οι συνεργασίες του στα πρώτα χρόνια με τους αμερικάνους μεγάλους πιανίστες και συνθέτες, Leon Russel,Billy Preston και Randy Newman, διαμόρφωσαν το ρεπερτόριο του, ώστε να μη εξαρτάται μόνο απο τις διασκευές. Είπε απίστευτα και διαχρονικά τραγούδια όπως το You are so beautiful (στον αντίποδα του "I got a woman" του Charles), Woman to woman, I can't stand a little rain κ.α. ενω οι δικές του εκτελέσεις σε παλιότερα στάνταρντς όπως Unchain my heart, Many rivers to cross, You can leave your hat on κ.α. έμειναν κλασσικές!!

https://www.youtube.com/watch?v=PaoIYRw3TMI

Traffic - No Face, no name, no number

Στη ζωντανή αυτή εμφάνιση των Traffic, ο Steavie Winwood, κρατάει μία εκπληκτική κιθάρα, με επιπλέον μπάσσες χορδές, που θυμίζει κιθάρες του ρεμπέτικου, από δεκαετία 1920 και 1930...

Η εκπληκτική Carol Kaye

 

Αγνωστη στην Ελλάδα και στην Ευρώπη παντελώς και κακώς...
Πασίγνωστα και αμέτρητα όμως τα τραγούδια που έχει παίξει μέσα...!!!

Μιά μουσική διάνοια, μιά πανέμορφη κοπέλα στα νιατα της, μιά χαριτωμένη ηλικωμένη σήμερα, ένας απλός, υπέροχος και σοφός άνθρωπος!!!
(και  κατανοητά τα αγγλικά της...)

Δημήτρης Λάππας, με ροκ διάθεση!!

Οι Ρεμπετόβεν ζωντανά στην Πετρούπολη

  Το Rock Around the Clock αποχαιρετά την άνοιξη και καλωσορίζει το καλοκαιράκι με blues -ρεμπέτικη διάθεση φιλοξενώντας τους Ρεμπετόβεν την μπάντα που φέρνει νέο ήχο στην Αθήνα συνδυάζοντας,rock ,blues και ρεμπέτικα στοιχεία διανυόμενα στην ψυχεδέλεια, πάντα σε δικές τους συνθέσεις. Εφτά μουσικοί ,ηλεκτρισμός και λαϊκοι δρόμοι συναντιούνται στο σημείο της ακουστικής πανδαισίας που πρέπει να απολαύσετε.

Rock Around the Clock, 
Χάλκης 1 Πλατεία Πετρούπολης
Παρασκευή 31 Μαΐου
Ώρα έναρξης 22'00 

Είσοδος ελεύθερη 

https://itunes.apple.com/gr/album/rebetoven/id468011942

Οταν ο Κλάπτον το 'σκασε από την Ελλάδα

Ο θεός της κιθάρας περιγράφει το περιπετειώδες πέρασμά του από την Αθήνα του 1965 στο βιβλίο του «Clapton: The Autobiography». Είχε παίξει και με το ελληνικό γκρουπ «Juniors» ξεσηκώνοντας τον κόσμο.
 Πόσοι άραγε ξέρουν ή θυμούνται τις πρώτες εμφανίσεις του Ερικ Κλάπτον στην Ελλάδα του 1965 και ότι ο θρύλος του ροκ είχε παίξει με ένα ελληνικό συγκρότημα, τους Juniors; Ελάχιστοι. Να, όμως, που ο «θεός της κιθάρας» στο βιβλίο του «Clapton: The Autobiography» (εκδόσεις Broadway Books) περιγράφει την ελληνική του περιπέτεια με λεπτομέρειες. Μέχρι σήμερα είχαμε τις μαρτυρίες των μελών του γκρουπ του και του Μάκη Σαλιάρη, ντράμερ τότε των Juniors, που δημοσιεύτηκαν στο μουσικό περιοδικό «ΖΟΟ», τον Μάιο του 1997.
Αντιγράφουμε από τις σελίδες του βιβλίου.
«Το μεσοκαλόκαιρο του 1965, έξι από εμάς, αποφασίσαμε αυθόρμητα να φτιάξουμε μια μπάντα και να γυρίσουμε τον κόσμο με αυτοκίνητο, χρηματοδοτώντας το ταξίδι δίνοντας συναυλίες καθ' οδόν.
Ονομάσαμε το συγκρότημα Glands (1). Ο John Bailey έκανε τα φωνητικά, ο Bernie Greenwood ήταν στο σαξόφωνο, ο Jake Milton στα ντραμς, ο Ben Palmer έπαιζε πιάνο και στο μπάσο είχαμε τον Bob Rae. Ο Bernie είχε ένα MGA το οποίο ανταλλάξαμε για ένα αμερικάνικο Ford Galaxy stationwagon για τη μεταφορά μας. Εγώ είχα εξοικονομήσει μερικές εκατοντάδες στερλίνες και αγόρασα έναν ενισχυτή και δύο κιθάρες.
Την κοπάνησα από Μάγιαλ
Αν ληφθεί υπόψη ότι εγώ ήμουν, υποτίθεται, αυτός που τραβούσε την προσοχή στους Bluesbreakers, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι ήταν ανεύθυνο από μεριάς μου να την κοπανήσω έτσι. Το μόνο που είπα στον John (Mayall) ήταν ότι θα έλειπα για λίγο. Πραγματικά τον άφησα στα κρύα του λουτρού και αναγκάστηκε να ψάξει ανάμεσα σε αρκετούς κιθαρίστες ώστε να καλύψει το κενό όσο θα έλειπα.
Αφού στριμωχτήκαμε και οι έξι στο Ford Galaxy ξεκινήσαμε τον Αύγουστο, διασχίζοντας τη Γαλλία και το Βέλγιο, με σκοπό να συνεχίσουμε ώσπου να βρούμε κάπου να παίξουμε. Δεν είχαμε ιδέα τι κάναμε, πιστεύοντας ότι κατά κάποιον τρόπο θα μας χαμογελούσε η τύχη καθώς ταξιδεύαμε. Το ταξίδι μας παραλίγο να τελειώσει πριν καν αρχίσει. Φθάσαμε στο Μόναχο, ενώ το φημισμένο φεστιβάλ μπίρας ήταν σε εξέλιξη. Βρισκόμασταν σ' ένα κιόσκι πίνοντας μπίρες, όταν ο Bob Rae είχε την φαεινή ιδέα να ανάψει το τσιγάρο του με ένα χαρτονόμισμα των πέντε λιρών. Αυτό προκάλεσε μεγάλο καβγά με ένα άλλο μέλος του γκρουπ που θεώρησε υπερβολική μια τέτοια χειρονομία και ήρθε η ρήξη. Καταλήξαμε να ξεφορτώσουμε όλον τον εξοπλισμό από το αυτοκίνητο και στην ομόφωνη απόφαση να επιστρέψουμε στην Αγγλία. Το επόμενο πρωί τα ξαναβρήκαμε. Ξαναφορτώσαμε το Ford και πήραμε πάλι τον δρόμο.
Ωμό κρέας Θεσσαλονίκης
Οδηγώντας μέσω Γιουγκοσλαβίας, σ' ένα λιθόστρωτο δρόμο ανάμεσα στο Ζάγκρεμπ και το Βελιγράδι, το αυτοκίνητο έτρεμε τόσο πολύ που στο τέλος διαλύθηκε. Το σασί κυριολεκτικά ξεκόλλησε. Αναγκαστήκαμε να το δέσουμε γύρω και κάτω από το αμάξι με σκοινί. Ετσι λοιπόν, τώρα ταξιδεύαμε έξι άνθρωποι μαζί με όλο τον εξοπλισμό μας σε ένα αυτοκίνητο που το συγκρατούσε ένα κομμάτι σκοινί! Οταν τελικά μπήκαμε στην Ελλάδα και φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη ήμασταν τόσο πεινασμένοι, επειδή δεν είχαμε φάει τίποτα τόσες μέρες, που φάγαμε ωμό κρέας από έναν χασάπη...
Συνεχίζοντας, φτάσαμε στην Αθήνα και πιάσαμε δουλειά σ' ένα κλαμπ που λεγόταν Igloo. Ονομαζόταν έτσι επειδή το εσωτερικό του είχε σχεδιαστεί να μοιάζει με παγωμένη καλύβα. Είχε ένα μόνιμο γκρουπ, τους Juniors, και ο μάνατζέρ τους χρειαζόταν άλλο ένα γκρουπ για support, επειδή το πρόγραμμά τους ξεκινούσε στις 7 το απόγευμα και τραβούσε μέχρι τις 2 ή 3 το πρωί.
Πιάσαμε δουλειά στο Igloo
Ο John Bailey κατάφερε τον τύπο να μας προσλάβει. Βρήκαμε ένα δωμάτιο στον τελευταίο όροφο, που το νοίκιαζε ένας Αιγύπτιος συνταγματάρχης. Με ενθουσίασε το σπίτι και πολύ σύντομα άρχισα να το απολαμβάνω. Το πρόγραμμα αποτελείτο από εμάς, να παίζουμε τρία σετ κάθε μέρα, μαζί με τους Juniors που έπαιζαν τραγούδια των Beatles και των Kinks. Μιας και δεν τα ξέρανε τα κομμάτια καλά, τους βοηθούσαμε λιγάκι. Δυο βράδια αργότερα οι Juniors είχαν ένα τροχαίο δυστύχημα, και δυο από αυτούς σκοτώθηκαν επί τόπου.(2) Το επόμενο πρωί, πίναμε καφέ στο κλαμπ, όταν ο μάνατζερ όρμησε μέσα κι άρχισε να ουρλιάζει το όνομα Θάνος, του κιμπορντίστα, με τον οποίο ήταν προφανώς ερωτευμένος και ήταν ένας από τους δύο που είχαν σκοτωθεί. Ούρλιαζε Θάνο-Θάνο-Θάνο και μετά άρχισε να πετάει ποτήρια στον καθρέφτη πίσω από το μπαρ. Κάποιος μας είπε ότι θα ήταν καλύτερα να βγούμε έξω, έτσι λοιπόν φύγαμε κι αυτός τα έκανε όλα λίμπα.
Το κλαμπ έκλεισε για δύο μέρες και μας συμβούλεψαν να παραμείνουμε, διότι θα βρισκόταν κάποια λύση. Επισκεύασαν το κλαμπ και κάποιος που εκπροσωπούσε τον πληγωμένο μάνατζερ με πλησίασε λέγοντάς μου ότι ήταν να βάλουν πάλι μπροστά το μαγαζί κι ότι με ήθελαν να παίξω με τους Juniors. Ετσι πριν το καταλάβω καλά καλά βρέθηκα να παίζω ένα σετ μαζί τους, ένα σετ με το δικό μου γκρουπ, μετά ένα σετ μαζί τους κ.ο.κ έως ότου κατέληξα να παίζω έξι ώρες ασταμάτητα.
Μπροστά σε 10.000 άτομα
Μετά από κάποιες μέρες, οι Juniors ξαφνικά την κοπάνησαν. Ηξερα όλα τα τραγούδια που ήθελαν να παίξω και φαίνεται ότι είχα συμβάλει στο γκρουπ με κάτι που δεν είχαν πριν. Και πριν το καταλάβω, βρεθήκαμε να παίζουμε στον Πειραιά μπροστά σε 10.000 άτομα.(3) Χαιρόμουνα που μπορούσα να βοηθήσω τους Juniors ν' αποκτήσουν ένα μεγαλύτερο κοινό, αλλά αυτό με γύρναγε πίσω, στον κόσμο της ποπ, που είχα προσπαθήσει να αφήσω πίσω μου. Ηταν σαν deja vu.
Στο μεταξύ οι Glands είχαν μπουχτίσει και τρώγονταν να φύγουν. Οταν είπα στον ντράμερ των Juniors ότι σκεφτόμουν να φύγω μου είπε: «Καλύτερα όχι, ο μάνατζερ θα σε κυνηγήσει αν προσπαθήσεις να φύγεις και θα σου κόψει τα χέρια».(4) Μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν αστειευόταν κι έτσι καταστρώσαμε ένα σχέδιο διαφυγής. Ο Ben έβγαλε κρυφά εισιτήρια για το τρένο, ενώ οι υπόλοιποι μάζεψαν τα πράγματά τους ώστε να είναι έτοιμοι να φύγουν. Ενα απόγευμα εμφανίστηκα, όπως συνήθως, για πρόβα με τους Juniors, αλλά είχαμε κανονίσει να περιμένει ένα αυτοκίνητο από την άλλη πλευρά του κτιρίου. Μόλις δόθηκε το σινιάλο, είπα ότι πήγαινα τουαλέτα, βγήκα από την μπροστινή πόρτα, μπήκα στο αυτοκίνητο και πήγα κατευθείαν στο σταθμό, όπου μαζί με τον Ben πήραμε το τρένο για το Λονδίνο αφήνοντας τους Juniors σύξυλους. Ο ντράμερ των Juniors ήταν αυτός που μας βοήθησε και βασικά του χρωστάω τα χέρια μου. Σ' ευχαριστώ, μάγκα μου, δεν θα μπορέσω ποτέ να σε ξεπληρώσω...
Αφησα πίσω μου μια ωραία Gibson Les Paul και ένα ενισχυτή Marshall.(5) Τα υπόλοιπα παιδιά συνέχισαν ανά τον κόσμο, αν και ένας θεός ξέρει πώς ακούγονταν χωρίς κιθάρα και πιάνο. Επιστρέφοντας στην Αγγλία, τέλος Οκτωβρίου 1965, ανακάλυψα ότι τη θέση μου στους Bluesbreakers είχε καλύψει ένας λαμπρός κιθαρίστας ονόματι Peter Green, αργότερα μέλος των Fleetwood Mac...»
1. Αργότερα το άλλαξαν σε Faces.
2. Το πολύνεκρο δυστύχημα έγινε τη Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 1965, στη Νέα Φιλαδέλφεια. Νεκροί ήταν ο Θάνος Σουγιούλ, 22 ετών, η μνηστή του Νανά Μπενέτου, 18, ο Γιάννης και η σύζυγός του Ελένη Κρασούδη, 28 και 20 αντίστοιχα. Βαριά τραυματισμένος ανασύρθηκε ο κιθαρίστας Αλέκος Καρακαντάς, 19 ετών.
3. Η συναυλία έγινε τη Δευτέρα 25 Οκτωβρίου στον κινηματογράφο «Τερψιθέα» της Νίκαιας.
4. Ο ντράμερ των Junior ήταν ο Μάκης Σαλιάρης.
5. Στις 28 Οκτωβρίου, ο Bernie Greenwood έστειλε επιστολή στον Μάκη Σαλιάρη, που του ζητούσε να πουλήσει τον ενισχυτή και να στείλει τα χρήματα στον Eric Clapton.
* Η έρευνα, η απόδοση, η επιμέλεια του κειμένου και οι σημειώσεις έγιναν από τους Χάρη & Βαγγέλη Καββαδία. Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο τους.

«Εκανε την Gibson να κελαηδά»

Του ΧΑΡΗ ΚΑΒΒΑΔΙΑ Haris.kavadias@gmail.com

«Δεν είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς μια από τις πιο συναρπαστικές εποχές της ζωής του...

Και εκείνη η εποχή, Οκτώβριος του '65, ήταν ξεχωριστή για μένα. Ημουν αραχτός στο γραφείο του ιδιοκτήτη του Igloo, όταν πέρασαν την είσοδο του μαγαζιού κάποιοι Εγγλέζοι μουσικοί, ζητώντας δουλειά σε καθημερινή βάση. Οταν ο ιδιοκτήτης τούς ζήτησε να παίξουν για να κρίνει αν του κάνουν, αυτοί έφεραν τα όργανά τους και τα 'στησαν, έχοντας όμως ένα μικρό πρόβλημα: δεν είχαν ντράμερ! Τους την κοπάνησε με μια κοπέλα στο Πρίντεζι... Τότε προσφέρθηκα εγώ να συμπληρώσω το γκρουπ τους. Faces ήταν τ' όνομά τους, και ξεκινήσαμε. Το σχήμα άρεσε κι αρχίσαμε τις πρόβες στο σπίτι που είχα τότε στην οδό Πιπίνου. Δέσαμε περίφημα, η ανταπόκριση που είχαμε στον κόσμο ήταν μεγάλη. Μεγάλος όμως ήταν κι ο κιθαρίστας του συγκροτήματος. Ηταν ο Eric Clapton!
Αγνωστος τότε στην Ελλάδα, ωστόσο 6 μήνες νωρίτερα είχε μια μεγάλη επιτυχία με τους Yardbirds, το «For your love». Καθαρόαιμος μπλουζίστας, εγκατέλειψε τους Yardbirds τότε, διότι ξέφευγαν από τον blues προσανατολισμό τους για πιο ποπ πράγματα... Στο Igloo ήταν ο αρχηγός, όπως ήταν φυσικό, των Faces. Δεν το έπαιζε όμως αρχηγός, ήταν πολύ συνεσταλμένος, εγκρατής και σοβαρός. Αλλά όταν έπιανε στα χέρια του την Gibson, την έκανε να κελαηδά. Είχα πάθει πλάκα! Οπως πλάκα είχε πάθει κι ο κόσμος που τον έβλεπε κάθε βράδυ. Χαμός έγινε και στη συναυλία που δόθηκε εις μνήμην του Σουγιούλ, που είχε σκοτωθεί εκείνες τις μέρες σε τροχαίο. Υστερα από αυτό έφυγαν από την Ελλάδα και η μόνη επαφή που είχα έκτοτε μαζί τους ήταν μια επιστολή που μου έστειλε ο Bernie Greenwood, ζητώντας να πουλήσουμε τον ενισχυτή του Clapton και να του στείλουμε τα χρήματα».

enet.gr

Η "Υπόγα" σε ροκ-νταμπ

Ωραία διασκευή!!! Κρίμα που του φεύγουν δυό-τρεις νότες... 

Εκ των υστέρων βλέπω ότι ο δημιουργός του βίντεο και του τρακ αυτου, λέγεται Παναγιώτης Μάθεσης και είναι ανηψιός του Νίκου Μάθεση, στον οποίο και αποδίδει το τραγούδι, κάτι που όμως δεν έκανε όσο ζούσε ο ίδιος.

Με τραγούδια διώχνουμε το φόβο...

με τραγούδια νοιώθουμε ότι είμαστε άνθρωποι...

   

ακόμα ...!!!!

Gary Brooker, Keith Reid, B.J.Wilson και η παρέα σας... να'σαστε καλα!!!

Lost Bodies

Τσιμπιτοκολλητοί από το '84 με τον Αντώνη. Γείτονες (Καλλιθεάτες). Παίζαμε φλίπερ, σκάκι, τάβλι, χορεύαμε ρούμπες, μάμπο, τσά-τσά, συρτάκι, σέικ, τα κοπανάγαμε, και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ρε παιδιά, αλλά μα τη Παναγία όλο εγώ κέρδιζα!!!! Ναι ΕΓΩ, κυρίες και κύριοι, σε όλα καλύτερος ήμουν από τον Αντώνη!!!!!!!!!!!!!

Οι Θάνος και Αντώνης λοιπόν, ή ο Θάνος και ο Αντώνης, ή και ο Θάνος και ο Αντώνης, ή ΘΑΝΟΣ κ.λ.π... Παίζαμε μουσικούλα αυτοσχεδιάζοντας για αρκετά χρόνια με κιθάρες και πνευστά και κρουστά. Η μουσική που ακούγαμε εκείνη την εποχή ήταν underground '70s, punk, ηλεκτρονική (Schneibel, Henry, Ξενάκη κ.λ.π.), τα πειραματικά των 80s (βλέπε άρθρο Fraktal) και βέβαια την πολύ καλή Ελληνική μουσική σκηνή των 80s όπου διέπρεψαν πολλοί και σημαντικοί κασετουργοί (Moot Point, Εκτός Ελέγχου, Αντί, Γενιά Του Χάους, Δημοσιουπαλληλικό Ρετιρέ κ.λ.π.) Και εκτός από τα μεγάλα συγκροτήματα (Τρύπες, Last Drive κ.λ.π.) σε βινύλιο κυκλοφορούσαν οι πολύ σημαντικές δουλειές από Ψυγείο Ψυγείο, Εν Πλώ, Κοινωνικά Απόβλητα, Έρεβος κ.λ.π.

Το '88 λοιπόν, είναι η χρονιά που τα τραγούδια μας άρχισαν να παίρνουν τη μορφή των κομματιών που μπορούσαν πλέον να στεγαστούν κάτω από τον τίτλο Lost Bodies.

Πρώτη κυκλοφορία η κασέτα με τον τίτλο "Δο Ντίεση". Την πρώτη μας δουλειά τη στήριξαν τα fanzine της εποχής Rollin Under (από Θεσσαλονίκη), στις σκιές του B23 (από Αθήνα) η FM διάστασις (από Κιάτο) και πλήθος εναλλακτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί σε όλη την Ελλάδα, εποχή ιδιαίτερα σημαντική για το underground στην χώρα μας, μια και εκτός από την κυκλοφορία πολλών περιοδικών (Aνοικτή Πόλη, Transport, ΙΝΒΙ, Bρωμιά, Το Κτήνος, Stress Zine, κ.λ.π) πολλοί ενημερωνόντουσαν για την εναλλακτική μουσική και από εκπομπές στα κρατικά ραδιόφωνα των Ζήλος, Φράγκος, Δασκαλόπουλος, Κατσούρης. Την δεύτερη κασέτα την κυκλοφορούμε την ίδια χρονιά προς το τέλος του χρόνου και έχει τον τίτλο "Αναρόφηση Τροφής". Και πάλι συνοδεύεται από ένα δισέλιδο κείμενο και από ένα διηγηματάκι ζωγραφισμένα όλα στο χέρι ένα-ένα συν ένα μαντηλάκι.

Ταυτόχρονα δημιουργούμε την Ένωση Νέων Ψωραλιστών (έναν ψωραλέο -ισμό) φτιάχνοντας κάποια κείμενα (βλ.άρθρο Β23) και διάλυση αμέσως μετά την αποτυχία της δημιουργίας μιάς ψωραλιστικής αεθνούς!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μία μέρα του 1997 μου τηλεφωνάει ο Γιάννης Αγγελάκας από τις Τρύπες και μου λέει να κάνουμε cd τα κομμάτια που ήτανε στις κασέτες. Άνετος, χαλαρός, καλαμπουρτζής και με πολύ κέφι να κάνουμε αυτό το cd ο Αγγελάκας δεν βοήθησε μόνο να κυκλοφορήσουμε το Ζωή αλλά στην ουσία μας ξαναέβαλε στη μπρίζα να συνεχίσουμε. Kαι βέβαια το cd Ζωή ανήκε δικαιωματικά στη Lazy Dog την εταιρεία από τη Θεσσαλονίκη που ήταν τα ίδια άτομα που έβγαζαν το fanzine Rollin Under και μας είχαν κάνει πολλές φορές πρόταση να κυκλοφορήσουν σε δίσκο τις δουλειές μας από τότε που τις είχαμε κυκλοφορήσει σε κασέτες, αλλά εμείς ήμασταν hard core κασετουργοί.

Συναυλίες μέχρι το '97 δεν είχαμε παίξει ποτέ. Για τις live εμφανίσεις μας υπεύθυνος είναι ο Τζίμης από τους Αέρα Πατέρα, με την επιμονή του παίξουμε για πρώτη φορά ζωντανά σε μία gallery στα Εξάρχεια όπου παρουσίαζε έργα του μία ημέρα πριν την εμφάνιση μας το 97 στο Indie Free. Από τότε έχουμε παίξει σε Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Κόρινθο, Ξάνθη, Καβάλα, Ρόδο και στην Αθήνα παίζουμε 3-4 φορές το χρόνο. O Αντώνης δεν έχει παίξει ΠΟΤΕ live (μέχρι τώρα τουλάχιστον).

O Μιχάλης, φίλος και αυτός που γούσταρε τη δουλειά μας και του είχαμε αφιερώσει τους Σωλήνες, συμμετείχε παίζοντας κιθάρα στο: Stretch Reflex, Ζωή στο δάσος, Aριστερό κανάλι, Σαπουνοδία και Αρκετά. Κραύγαζε στο Κι' αν είμαι ροκ και έκανε δεύτερη φωνή στο Εξομολόγηση και Στο Δρόμο (έπαιζε μαζί μας στα live από το 2001 μέχρι το 2007, ενώ η περφόρμανς του στο "εξομολόγηση" έχει μείνει στην ιστορία των Lost Bodies).

Σήμερα στα live παίζουν: ο Γιώργος (κιθάρα ακουστική και ηλεκτρική), μαζί μας από το πρώτο live, εκπλήσσοντας τους πάντες με την στεντόρεια φωνή του και την μπριόζα σκηνική του παρουσία!!!!!!!!!!!

Ο Βασίλης με το χορευταράδικο, στακάτο και κυκλώπειο μπάσο του, το νεότερο μέλος της μπάντας μας (και λόγω ηλικίας) !!!!!!!

Ο Παύλος ο θυελλώδης ντράμερ που απογειώνει τη μπάντα με τη ταχύτητά του γαργαλόντας μέχρι αναισθησίας το μαλακό υπογάστριο του κοινού !!!!!!!!!!!!

O Kωσταντής, που με την απίστευτη ερμηνεία του στη κιθάρα, συναρπάζει και ξεσηκώνει τα πλήθη, μαζί μας από το 2007.

Η Θάλεια, νέο μέλος της μπάντας, που άφησε άναυδο το κοινό με τα πλήκτρα της (πάρε κάτι πιο ελαφρύ ρεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε).

Οι Lost Bodies σήμερα είναι οι Αντώνης, Θάνος, Γιώργος, Βασίλης, Παύλος, Κωσταντής και Θάλεια, που δίνουν όλη την αγάπη τους για να δώσουν σώμα και παρουσία στα ποιο τρελλλλλλά και δυναμικά live performance της Ελληνικής εναλλακτικής μουσικής σκηνής.

Lost Bodies είναι και όλοι όσοι συμμετείχαν στα live και τις ηχογραφήσεις μας: η Βούλα, ο Μιχάλης, ο Θοδωρής, ο Νίκος Βελιώτης, η Celina, η Σίλια, η Μυρτώ, o Σταύρος, η Μαριλένα, o Γιάννης DSL, η Έλενα, οι Λευτεροφαναίοι, η Αλίκη, η Άννα Μαρία, ο Γιώργος Bar, η Νικολέτα, και πολλοί πολλοί φίλοι!!!!!!!!!!!!!!!! Lost Bodies είναι όσοι γουστάρουν τη φάση και μας δίνουν χαρά να συνεχίζουμε, και όλοι όσοι βοήθησαν με οποιοδήποτε τρόπο (Σάκης, Χριστόφορος από Θεσ/νίκη, Ηλίας, Άκης "τυφλοπόντιξ", Χριστίνα, Μαρία, Χρήστος, Νεκτάριος, Μπέρντυ, Ισίδωρος, Στέλλα, Στέλιος, Big Fill, Αναστάσης, Αγγελική και βέβαια δεν είναι δυνατόν να μην αναφερθούμε στο Νίκο (που έστησε αυτό το web-site) χίλια καλά να δείτε ρε μπαγασόπαιδα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ωστόσο έχουμε φτάσει αισίως στα 9 cd και τα κέφια παραμένουν στο tsakyr, πράγμα που σημαίνει ότι comming soon έρχονται και άλλα σιντιά και άλλες εκπλήξεις...

Εξ άλλου οι εποχές έχουν αλλάξει, τα πράγματα έχουν αλλάξει, όμως εμείς εξακολουθούμε να ακούμε πολύ πολύ ωραία μουσική, να διαβάζουμε ωραία fanzine (πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχουν άνθρωποι με μεράκι) να συναντάμε πολύ πολύ ωραίο κόσμο, και να γνωρίζουμε καλλιτέχνες που δεν μπαίνουν στη διαδικασία του ανταγωνισμού (ως μη αναρριχητικοί) αλλά δημιουργούν ένκαυλα, ελεύθερα και ανερυθρίαστα και αφοσιώνονται σε ότι αγαπάνε !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Το κείμενο είναι απο εδώ

ΣΧΟΛΙΟ

Ανατρεπτικοί δημιουργοί, κυνικοί μέσα στη στωικότητα τους, ροκάδες με βαθύ έρωτα στο progressive που δεν πρόλαβε να γίνει industrial ή να αναμιχτεί με το funk... Θα το έλεγα unplugged progressive αν και το progressive δεν έχει κανόνες και συγκεκριμένα όργανα...

Σίγουρα χαρισματικοι, ειλικρινείς Έλληνες !!

Το μόνο που δε μάθαμε είναι πως πήραν το όνομα τους... και εδώ τους έχω μία έκπληξη... 

Meanwhile back in the jungle...

Πότε ακριβώς ήταν δεν θυμάμαι.. μάλλον λύκειο πήγαινα... ήμαστε οι πρώτοι που πήγαμε στην πρώτη λυκείου, όταν καταργήθηκε ο θεσμός των 6τάξιων γυμνασίων... Ήρθε απο την Αμερική, απ'τα στέϊτς.. κάποιος στην ηλικία μας, ξάδερφος ήταν αλλα δεν θυμάμαι τίνος, μάλλον του Γιάννη Κ. του κολλητού μου τότε. Εφερε και κάποιoυς δίσκους LP, ρόκ βέβαια, νεολαία εμείς και τι νεολαία με όνειρα, με φιλοδοξίες, ακομμάτιστοι ακόμα, αλλα ανήσυχοι, ροκάδες, άλλος στη συνέχεια πήγε εδω άλλος εκει... Ενας απ'τους δίσκους ήταν των New York Dolls, ααα... άγνωστοι εδω ακόμα, εντελώς, ούτε ο Πετρίδης τους έπαιζε, ούτε ο Τεό Σαραντής. Κόλλησα με αρκετά κομμάτια, αλλά πιο πολύ με το Stranded in the jungle. Ηταν και ροκ, είχε χαβαλέ, είχε ήχους της ζούγκλας, πραγματικό πανηγύρι !! Αυτη η μετάβαση απο τα states, στη ζούγκλα ήταν πραγματικό εύρημα !! Με νοήματα που ο καθένας μπορεί να δώσει... ειδικά τώρα με την κατασταση που περνάμε, απο τη δική του πραγματικότητα ο καθένας, στη ζούγκλα των λαμογιών που ρημάζουν τον τόπο και των ακόμα μεγαλύτερων λαμογιών που θέλουν να ρημάξουν την οικουμένη!! Μήπως πρέπει να γυρίσουμε στην αληθινή ζούγκλα;;

υγ1

Σήμερα ψάχνοντας το τραγούδι, ανακάλυψα ότι η πρώτη εκτέλεση ήταν απο τους Cadets to 1956 !! WOW!!!

υγ2

Εννοείται ότι ο ξάδερφος μας άφησε κάποιους δίσκους που του ζητήσαμε. Εκτος το Too much too soon ήταν και το Dream weaver του Gary Wright!!!

Γερμανικός νεοαποικισμός και Ευρώπη πολλών ταχυτήτων

Και τέταρτος ιρανός πυρηνικός επιστήμονας νεκρός από βόμβα

Μας ποτίζουν χλώριο – Δείτε τι έγινε στη Βολιβία… Ήρθε στην Ελλάδα… Ξεκίνησαν από το Πήλιο…

Του έλληνα ροκά το πεπρωμένο...

...είναι αφου κάνει τον κύκλο του με το ρόκ, να το γυρίσει στο ρεμπέτικο... !!!

Παύλος Σιδηρόπουλος - Ασυμβίβαστος, ρόκερ, ποιητής...

Παύλος Σιδηρόπουλος και Αλέκος Αράπης. Κλαμπ Rodeo, Χριστούγεννα 1984. Φωτογραφία Μ.Νταλούκας

Κυριακή του Πάσχα, 1978. Στο σπίτι της Γιόλας στον Πύργο Υπάτης. Από αριστερά Δέσποινα Τομαζάνη, Παύλος Σιδηρόπουλος, Γιόλα Αναγνωστοπούλου
Φωτο Τόλης Μαστρόκαλος

Σαν σήμερα έφυγε ο Παύλος

 Ο Παύλος Σιδηρόπουλος ήταν δεξιοτέχνης χορευτής του ζεϊμπέκικου. Με το ζεϊμπέκικο (χορός χωρίς βήματα, ιερατικός και γεμάτος εσωτερική ένταση και προσωπικά βιώματα), "ταξίδευε" συχνά ο Παύλος. Μία από τις σπανιότερες φωτογραφίες, όπου ο Παύλος χορεύει ζεϊμπέκικο στο κέντρο ΚΑΛΑΜΠΑΚΑ ενώ τραγουδά η Ρένα Ντάλμα. Η φωτογραφία πιθανότατα του 1967 (Απόκριες). 

Αρχείο Μ.Νταλούκα

ΣΠΥΡΙΔΟΥΛΑ. Δεκέμβριος 1978. Από αριστερά: Π.Σιδηρόπουλος, Τ.Μαστρόκαλος, Τ.Φωτοδήμος, Ν.Σπυρόπουλος,Β.Σπυρόπουλος. (Φωτογραφία αγνώστου.Προσφορά του Τ.Φωτοδήμου στο Αρχείο Μ.Νταλούκα)

fb

Ο θερμαστής, σε διασκευή Γ.Χαρούλη...

Η τέχνη του blues...

Ενα τραγούδι που μάθαμε απο τους Led Zeppelin, που όμως ανήκει στον Οτις Ρας !!

Τελικα γίνανε μάγκες οι λευκοί μπλούζμεν και ρόκερς και οι εφευρέτες του είδους τη βγάζουν με ψιχουλάκια...